غریبانه

نامه ات را خواندم

شرم بر غیرتم  از سوگ غریبانه تو

تو که در شهر خود آواره تبعید شدی ...

مرگ و لعنت به سفر

پای مرا کاشت به راه ...

بیم من ، سوز شب غربت نیست

غم من ، وحشت ویرانی توست .

خاک

زخم فریاد تو بر سینه نشست

پیکرت خفت به خاک

خاک تر شد ز نم دیده من

لاله ها روئیدند

سرخ و خونین به سپید کفنت

لرزه افتاد به ظلمت ، ز سپیدار تنت .

با تو

با تو می مانم ، غریب لحظه های بی عبور

با تو ای ابهام فردا های دور

مرگ من ، تلخی زهر عشق نیست

انتقام از لحظه های زندگیست ... !!

سفر

سفر کردم که شاید دوری راه                        فراموشم کند ناکامی ام را

که شاید در هوای خاطراتت               نبینم سایه تنهائی ام را

ندانستم که بر تبعید دادم                 امید پیکر زندانی ام را

امید من به آزادی ، سفر بود              سفر اما مرا از یاد ها برد

بهار زندگی بی فروغم                                 زمستانی شد و آهسته پژمرد

سفرکردم که شاید دوری راه                         فراموشم کند ناکامی ام را

که شاید چشم تو فردا نبیند              غروب گریه پنهانی ام را

روزگار

زندگی چه بود ... ؟

- قلب تیر خورده بر درخت

تکرار روزهای سخت

                                    ... کوچ مردمان سیاه بخت ... ؟

آی روزگار

                        ... زندگی چه بود ؟

- غبار جاده ای در باد

خیال رفته ای از یاد

                        سکوت تلخی بر لب و بر سینه صد فریاد ... ؟

آی روزگار

                        ... زندگی چه بود ؟

راهی رهائی  

( ترانه )

گذشت اون وقت که شب ها بوی گل داشت

حالا شب رو تنش زخم گلوله است

دیگه زنجیر زر دست کسی نیست

که شلاق و طناب و دار و چوبه ست

نباش دلخوش که سقفت سایبونه

چه عشقی داره وقتی سرد خونه ؟

بذار داغ تنت خورشید باشه

که تاریکی بره ، اینجا نمونه

ببین هر جا که میری داغ یاره ... کسی جز ما خبر از ما نداره

خیانت کرد و گفت : راه انتظاره ...  بیا ما شیم بر خیزیم دو باره

که این ابر سیاه کارش تمومه ... همین که بشکنه ، اونجاست ستاره

بذار روزای آروم  ، بیقرار شن ... بذار دشتهای خالی ، لاله زار شن

بخون شعری به نام روز آزاد ... که خار غم ، بشه آواره در باد

                        بیا تا بگذره شام جدائی

                        بیا بامن ، ... راهی ٍ رهایی .