سايت ديدگاه

نه! کافي نيست
علی ناظر


امروز وقتي خبر «رأي دادگاه» را شنيدم خوشحال شدم. چرا نبايد خوشحال شد. اگر همراه «رفيق» نگريم و با او لبخند نزنم، چه سودي از «رفاقت». اما اين شادي طولاني نبود. پيگيري اخبار و گزارشات هشدار دهنده بود. با توجه به اين واقعيت که رژيم مي تواند تقاضاي تجديد نظر کند، با توجه به اينکه هنوز بندبازان سياسي در اروپا و آمريکا سعي بر اين دارند که پلهاي خراب شده بين غرب و رژيم را باز سازي کنند، با توجه به اين واقعيت که مجاهدين مستقر در اشرف از امنيت جاني برخوردار نيستند، با توجه به اينکه سلاح هاي آنها پس داده نشده است، و مهمتر از همه، با توجه به اين واقعيت که جهان هنوز عملا و بر روي کاغذ نپذيرفته که مبارز خلق «تروريست» نيست و حق «مبارزه» و «دفاع از خود» يک حق انساني است، بايد مواظب بود. بايد هشيار بود. من هيچ موقع از استراتژي ارتش آزاديبخش ملي دفاع نکرده ام (به مبارزهء اجتماعي با برخورداري از چتر حفاظتي نيروي راديکال مسلح باور دارم)، بنابراين بازپس دادن کليه سلاح هاي ارتش، مشوق آن راه حل نيست، بلکه مؤکد اين امر است که جهانخواران به اين نتيجه رسيده اند که نبايد در امور داخلي ايران دخالت کنند. کشورهاي غربي که چنين «تصميم» رژيم پسندي را گرفته بودند، با استرداد سلاح هاي ارتش مي پذيرند که مردم ايران بدون هيچ کمکي از سوي هيچ کس و دولتي مي توانند مدافع حقوق خود باشند. استرداد سلاح هاي ارتش، به صاحبانش که بهايش با خون جانباختگان عمليات مهران، ...و کمکهاي مالي هواداران ارتش پرداخته شده است، بي شک فشار بر رفقاي ساکن در اشرف را تقليل خواهد داد. آنروز که مايملک ساکنين اشرف مسترد شود، اشغالگران عراق پذيرفته اند که نمي بايستي مبارزان خلق را به گروگان بگيرند. آنروز که مايملک ساکنين اشرف مسترد شود، و با توجه به حکم دادگاه، آنروز که کليه خسارات وارد بر مجاهدين پرداخت شود، آنروز حق رفت و آمد ساکنين اشرف و تيف به هر کشوري به رسميت شناخته شده است. آنروز کليهء ايرانيان ساکن عراق امنيت جاني خواهند داشت. بي شک حکم صادرهء دادگاه لازم بود، اما براي من کافي نيست. کشورهاي غربي (همهء آنها بلا استثناء) بايد به زبان اشهد خود بپذيرند که «مجاهد»، مبارز ساکن اشرف، و يا هر مبارز مسلح ديگري «تروريست» نيست. تا آنروز بايد هشيار بود. آنروز که مايملک ساکنين اشرف مسترد شود، جهان عاقبت فهميده است که نبايستي از سلاح اتمي و تهديدات رژيم بهراسد. پذيرفته است که مردم مي توانند رژيم را خلع سلاح کنند. آنروز که مايملک ساکنين اشرف مسترد شود، جهان پذيرفته است که بايد دست از سازش با رژيم برداشته و هر چه سريعتر رژيم جمهوري اسلامي را با «تعليق اقتصادي» مواجه کند. تا آنروز بايد هشيار بود. با به رسميت شناختن «حق مبارزه» براي مردم، و پذيرش اين واقعيت که رژيم جمهوري اسلامي «پشتيبان تروريسم بين المللي» است، غرب چاره اي نخواهد داشت به جز جلوگيري از رفت و آمد سران رژيم به اروپا و آمريکا. تا آنروز بايد هشيار بود، قتل مخالفين در خارج کشور آخرين نقش آفريني رژيم خواهد بود. اما همه و همهء اينها اگر اپوزيسيون سرنگوني طلب متحد نشود، کارکرد مردمي نخواهد داشت. شايد رژيم سرنگون شود اما نه براي مردم خواهد بود و نه به دست مردم. زمان آن رسيده، و اکنون ما در آن پيچ بسيار مهم قرار داريم، که براي جلوگيري از تکرار تراژدي عراق در ايران، نيروهاي سرنگوني طلب بايد با هم «متحد» شوند. علي ناظر – 21 آذر 1385



منبع: سايت ديدگاه



[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.