شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

شنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۸ - ۲۹ فوریه ۲۰۲۰



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

دیدگاه بیست ساله شد،
بحث روز: قلم سرخ، زبان سرخ، خط سرخ

جبهه همبستگی ملی، جنینی که زاده نشد

علی ناظر

حدود بیست سال پیش در نشریه وزین آزادی، وابسته به جبهه دموکراتیک ملی ایران – زیر نظر و با ویراستاری آقای هدایت الله متین دفتری، مطلبی نوشتم که در زیر بازتکثیر می شود.

در آن دوران (تابستان 1377)، آقای متین دفتری عضوی برجسته در شورای ملی مقاومت بود. متاسفانه، پس از انتشار سرسخن آزادی شماره 13، شورای ملی مقاومت به این نتیجه رسید که جبهه دموکراتیک ملی ایران جایی در شورای ملی مقاومت ندارد. شایان توجه اینکه، جبهه دموکراتیک ملی ایران، از نخستین نهادهایی بود که به موجودیت جمهوری اسلامی نه گفت و مدال «نیم درصدی های بی حیا» را از آن خود کرد.

در اینجا نمی خواهم از آقای متین دفتری و یا جبهه دموکراتیک ملی ایران دفاع کنم، بلکه می خواهم فقط به یک نمونه تاریخی در 20 سال گذشته اشاره کنم.
حکم اخراج آن جبهه از شورا به اتفاق آرا با 568 رای موافق به تصویب رسید (28 تیر 1377). از آن روز (تابستان 1377) تاکنون، تعدادی از آنها که در آن شورا، به آن اخراجیه رای موافق دادند، و شعار دادند و شعر خواندند و سخنرانی قراء کردند، یا امروز از شورا اخراج شده اند، یا استعفا داده اند، و یا امروز زیر پرچم جمهوری اسلامی ساندیس می خورند. هرچند ایشان را سالهاست که ندیده ام، اما مطمئنم که آقای متین دفتری، بر نفی تمامیت جمهوری اسلامی مصّر هستند.
آیا ایشان بری از خطا بوده اند؟ خیر، ابدا، به هیچ وجه.
آیا مواضع ایشان، به هنگام رد و بدل اطلاعیه و گفتگوهای مابین اعضای صاحب نظر و مسوول، علیه مواضع رادیکال و سرنگونی طلبانه شورا بوده، خیر، ابدا، به هیچ وجه.
آزادی شماره 14، متن اطلاعیه ها و بیانیه و موضعگیری ها از سوی شورا و جبهه دموکراتیک ملی را منتشر کرده و به عنوان سند معتبر موجود است.
آیا سرسخنی که در آزادی شماره 13 منتشر و باعث و بانی این تلاطم در داخل شورا شد، را می شد به زبانی دیگر و با انشائی دیگر نوشت که باعث سوء تعبییر نشود؟ به نظر من آری. من اگر بودم، آن را با انشائی دیگر می نوشتم، ولی از آنجاییکه نه عضو جبهه و نه عضو شورا بودم، (ولی از نزدیک شاهد این جدایی)، نمی توانستم در این روند نقشی مثبت تر ایفا کنم. شاید هم سرسخن بهانه، و مقالات منتشر شده و برخی از نویسندگان مشکل اصلی بودند.

به هر روی، از آنروز، بیش از 21 سال می گذرد. پس از آن هرج و مرجی که نه آغازی داشت و نه پایان مشخصی، بلکه سر و صدایی بود که فقط اذهان را به خود جلب می کرد، تصمیم گرفتم دیدگاه را آغاز کنم. سرمشی فکری آنروز را در مقاله ای که در آزادی 13 منتشر شد می توان مرور کرد، و عجیب اینکه، پس از 21 سال، هنوز «بحث روز» همانیست که آنروز بوده و گویی تمام شدنی نیست.

علی ناظر - بحث روز: قلم سرخ، زبان سرخ، خط سرخ.

شاد باشید

علی ناظر

17 دی 1398
7 ژانویه 2020

 

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.