شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷ - ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

فراتر از باورهای سمبلیک

علی ناظر

خانم مریم رجوی در پیام امروز خود، و آقای مسعود رجوی در پیامهای پیشین خود در ارتباط با خیزش مردم در ایران «به جوانان دلیر و اشرف‌نشان» درود فرستاده اند.

 

ساکنین اشرف در اسارتی طاقت فرسا قرار گرفته و دشمن خلق از طریق کارگزارنش در عراق نمی گذارد حتی کمک های پزشکی به ساکنین اشرف برسد. سازمان مجاهدین خلق از روزی که متولد شد تاکنون، دمی از مبارزه دست نشسته، دمی میدان پر مخاطره و سهمگین مبارزه علیه غول جنایت و جهل را ترک نکرده است. هزاران عضو مجاهدین، میلیشای مجاهد، و موسی و اشرف و یارانش جان فدای آرمان خود و خلق ایران کردند، تا رژیم اسلامی نتواند ریشه بدواند و بر جنایت های 32 سال گذشته خود بیفزاید. افسران در قرارگاه اشرف مستقر شدند تا جنگی رهایی بخش را سازمادهی کرده و تمامیت رژیم را از بنیاد ریشه کن کنند. مجاهدین با مجاهدت خود مبارزه را به نسل امروز آموزاندند. استواری بر آرمان و اهداف و مبارزات پیگیرانه مجاهدین تحسین بسیاری، حتی دشمنانان را برانگیخت، و برگی از صفحه زرین تاریخ مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران را به آنها اختصاص داد.

در این واقعیات، و اینکه در خیزش های اخیر بخشی از معترضین و جوانان هوادار مجاهدین هستند شکی نیست. در عین حال، در میان جوانانی که هم اکنون به اسارت رژیم درآمده اند، هستند جوانانی که گرایشی به مجاهدین، خط مجاهدین و یا ساکنین اشرف ندارند. آنها خود را طرفدار میرحسین موسوی (که شدیدا با اشرفیان مخالف است) می دانند. مخالف مجاهدین هستند اما خواهان تغییر هم هستند و برای این تغییر تا سرحد شکنجه و تجاوز هم رفته اند.

بی شک «اشرف نشان» بودن نه تنها مایه شرم، بلکه برای بسیاری از جوانان مایه افتخار است. بی شک، رسم مبارزه را از ساکنین اشرف آموختن نه تنها منفی نیست که آموزنده و مثبت هم است، اما القای این نکته که تمام جوانان در صحنه، حامی «اشرفیان» هستند، اگر خطایی بزرگ نباشد، درست هم نیست.

شاید بهتر باشد به دو پیام از سوی خانم مریم رجوی و آقای ابولحسن بنی صدر (دو گرایش کاملا متفاوت) توجه خاص داشته باشیم:

مریم رجوی: « مأموران نیروی انتظامی و کسانی را که تا امروز تحت استخدام قوای سرکوبگر بوده‌اند [...] بیش از این در لجنزار رژیم آخوندی غوطه نخورند و بیش از این در خونریزی و فساد این رژیم شریک نشوند. و به جای گره‌زدن سرنوشت خود به سرنوشت رژیمی که هیچ آینده‌یی ندارد، به جبهه مردم ایران پناه بیاورند.»

ابوالحسن بنی صدر: « شما نیز به یمن جنبش خود باید نیروهای مسلح را وادار کنید که این انتخاب قطعی را بعمل بیاورند. حتی لباس شخصی پوشان که تحت فرماندهی بیت آقای خامنه ای هستند، نیز وقتی در برابر این اراده تغییر قرار گرفتند در می یابند که زمان چماق کشی و آدمکشی و شکنجه کردن و کشتن بسر رسیده است، زمان انسان شدن و آزاد شدن و پیوستن به مردم رسیده است. شما نیز باید به آنها اطمینان دهید که هر گاه آزادی و پیوستن به ملت را انتخاب کنند، خواهید بخشید.»

 

در هر دو پیام («رهبر») از عناصر دشمن خواسته شده که اسلحه و سرکوبگری را رها کرده و به دامان خلق بازگردند. اگر چنین شود (که بالاخره روزی چنین خواهد شد)، آیا این «ریزشی» ها، هم «اشرف نشان» خوانده خواهند شد؟ به نظر من نه! اینها انسانهایی هستند که بنا به خصلت اپورتونیستی و یا بنا به جبر زمان از سرکوب دست برداشته و به جنایت ادامه نداده اند که البته شایان تأمل و توجه خاص است. اما «اشرف نشان» نیستند.

ترم ها و واژه ها را می بایست آنچنان بکار ببریم که واقعیتی در آن نهفته باشد و بتواند راهگشا باشد. جوانانی که هوادار موسوی هستند، و یا سلطنت طلب هستند، شاید با «اشرفیان» مخالف باشند، اما در عین حال، در برابر ظلم ظالم و حکومت خامنه ای جا خالی نکرده اند. این جوانان، همانطور که خانم رجوی گفته اند «دلیر» هستند، اما لزوما «اشرف نشان» نیستند.

شاید زمان آن فرا رسیده که تنها به تحسین دلاوری های فرزندان خلق در مقابل سرکوبگران بسنده کنیم. آنچه روزانه در صحنه رخ می دهد فراتر از باورهای سمبلیک است.

 

شاد باشید

 

علی ناظر

 

 

3 اسفند 1389

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.