شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۷ - ۲۲ اکتبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

پیش بینی های لازم برای سازماندهی جنبش کارگری
کورش عرفانی

کورش عرفاني

هجوم دولت به نهادها و فعالین کارگری، هم زمان با افزایش اعتراضات کارگران، شدت گرفته است. هر کسی می تواند رابطه ی این دو را درک کند. دولت می داند که وخامت اوضاع اقتصادی کارگران را در آینده ی نزدیک ابعادی خواهد یافت که خطری به مراتب جدی تر از جنبش اعتراض به نتیجه ی انتخابات را منجر خواهد شد. از همین روی نیز باید انتظار داشت که خشونت و سرکوبی به مراتب قویتر را بخواهد اعمال کند. اما تفاوت جنبش اعتراضی کارگران با جنبش فعلی این خواهد بود که دستگاه سرکوب نیرویی را در مقابل خود خواهد داشت که در مقابل سرکوب واکنش نشان خواهد داد. این واکنش نیز می توان به سرعت رادیکال شود.

بنابراین یک پتانسیل عظیم اعتراضی در راهست که نیاز به راهبری و خودسازماندهی دارد. این راهبری نمی تواند از جانب یک تشکل بخصوص صورت گیرد، اما مجموعه ای هماهنگ از فعالان کارگری می تواند نقش بسزایی در این باره داشته باشد. از آن جا که سال هاست تلاش برای ایجاد تشکل های کارگری در داخل کشور صورت می گیرد این تلاش ها سبب شکل گیری مجموعه ای از تشکل ها،فعالان مستقل و روابط شده است که در شرایط کنونی می تواند مورد بهره برداری بهینه قرار گیرد. شرایط فعلی دارد خبر از بروز یک جنبش اعتراضی از جانب کارگران دارد که قادر خواهد بود کار عظیمی را در صحنه ی اجتماعی انجام دهد. در این موقعیت می توان با فعال ساختن ارتباطات میان این گروه های ایجاد شده در حمایت از کارگران در ایران یک حداقل مرکزیت و هماهنگی را برای پیوند دادن کارگران تهران به هفت تپه و آنها به تبریز و مشهد و کرمان صورت داد. کارگران ایران نیاز به هماهنگی و خودسازماندهی دارند و این مرکز می تواند این مهم را حداقل آغاز کند. بدیهی است که پس از این مرحله ما شاهد خواهیم بود کارگران فعال در داخل کشور ادامه ی کار و توسعه ی آن را برعهده خواهند گرفت.

فراموش نکنیم قدرت بالقوه ی کارگران برای تغییر در صحنه ی سیاسی ایران بسیار بالاست. می ماند که ابتکارهایی مانند آن چه در بالا گفته شد تا چه حد بتوان این قدرت را به صورت بالفعل درآورد و باآن سرنوشت سیاسی و روابط اجتماعی و اقتصادی را در ایران دگرگون ساخت.

www.korosherfani.com

korosherfani@yahoo.com

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
کورش عرفاني:



[تاریخ ارسال: 07 Mar 2010]  [ارسال‌کننده: سیامک دهقانی]  [  ]  
با عرض معذرت! منظور من از گارد جاویدان حزب کمونیست کارگری, همانا گارد آزادیست!   

[تاریخ ارسال: 07 Mar 2010]  [ارسال‌کننده: سیامک دهقانی]  [  ]  
همۀ کسانی که خواهان سرنگونی نظام سیاسی حاکم که تحت عنوان جمهوری اسلامی عمل می کنند, هستند آرزو دارند که واقعا طبقۀ کارگر ایران با تمام قدرتش به مبدان بیاید و کار دم و دستگاه موجود را بسازد! اما فاصلۀ میان آمال و آرزوی افراد با واقعییات جامعۀ ایران بیش از آنست که نیازی به توضیح داشته باشد. به نظر من چیزی به اسم جبش مستقل کارگری در ایرا وجود ندارد. آنچه که وجود دارد عبارت است یکسری عتراضات و حرکات پراکنده, که بودن ارتباط با دیگر حرکات کارگری, در این یا آن نقطۀ کشور اتفاق می افتد و حتی از نظر صنفی نیز ربط به هم ندارد. علت اینست که حرکات خودبخودی و پراکندۀ کارگری در ایران, بخشی از یک جنبش عمومی تمام خلقی است که خواهان رهایی از قید جنایات جمهوری اسلامیست! کمبود اصلی در حال حاضر عدم وجود یک نیروی انقلابی و قدرتمند برای رهبری این جنبش است که مسلما شامل یکسری خواسته های کارگری هم می شود. بنایراین, این عبارت آقای عرفانی که می گوید:«کارگان نیاز به هماهنگی و خودسازمانی دارند»,چیزی جز یک عبارت کلی و تکراری نیست. چون, اولین شرط وجود حودسازماندهی طبقۀ کارگر,ونه تنها کارگران,بلکه دیگر جنبشهای اجتماعی نیز سرنگونی جمهوری اسلامی است. و برای هزارمین بار! تکرار می کنم که تا وقتیکه یک سازمان مسلح قدتمند و کمونیستی در ایران وجود نداشته باشد؛دل خوش کردن به اعتراضات کارگران هفت تپه و نانوایان سقز نتیجۀ دندانگیری در برنخواهدداشت. این واقعییت را تجربۀ سی سالۀ اخیر ثابت نموده است. در ضمن نقشۀ دستگیری رهبران و از هم پاشاندن جریانات مسلح محلی و ملی چون عبدالمالک ریگی و شادمانی سردمداران جمهوری اسلامی از ربودن عبدالرحمان حاج احمدی رهبر پژاک, بخوبی ترس و وحشت رژیم را از حرکات مسلحانه ثابت می کند. از این هم می گذرم که جمهوری اسلامی تاکنون چند میلیارد دلار برای نابودی مجاهدین خرج کرده است. حتی قرار گرفتن نام رهبران حزب حکمتیست در لیست پلیس بین المللی بخاطر چند فعالیت تبلیغی گارد جاویدان این حزب بوده است. البته آقای عرفانی هم به مبارزۀ مسلحانه اعقتاد دارد ولی مثل بقیۀ نیروهای چپ مثلا اقلیت,ره کارگر, توفان و... دارای درکی التقاطی از این پدیده است!   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.