[تاریخ ارسال: 06 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: یکنفری]  [  ]  
آقای کوروش عرفانی (با توجه به نوشته های قبلی او) با یک کشمش سردیش میشه، با یک مویز گرمیش. از او توقع جواب روشن نمیشه داشت. ایشان هم جزو گروه روشنفکران پاسیو هستند، که وجودشان در یک جامعه افتاده در روند دمکراتیکیزه شدن، باعث تداوم آنست. امّا در روند دستیابی به آن، کار که به استفاده از موقعیّت ها میرسد، غوطه در شعارهای چپکانه از قبول آنها بعنوان واقعیّت ملموس و مشبت خودداری میکنند. آنکه جنگ میخواهد رژیم ایران و یارش القاعده است نه جهان. این رژیم در صورت کنار گذاشته شدن از قدرت (بهر صورتی)، با کمک یارانش، در ایران نیز سناریو عراق و افقانستان را تکرار خواهند کرد. خمینی صفتان و القاعده این دشمنان انسانیت، آیاابا از کشتار ما دارند.
اگر قبلاً توجه نکردیم، حال بخوانیم سخنرانی خمینی در خرداد 1342 را که تلویحاً گفت 1400 سال قبل 25000 عرب آمدند و ما ایرانیها را آدم کردند. عرب هائی که اکثر کشورهای عربی اکنون از دست آنها خلاصی یافته اند، امّا ما هنوز گرفتار آنها هستیم. آنها که رفتنی هستند، وظیفه آنست، که راه ها پیدا کرد، تا سناریو عراق و افقانستاشان اجرا نگردد.   

[تاریخ ارسال: 06 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: ا- گوگانی]  [  ]  
به نظر من بسته شدن روزنه های سیاسی در داخل نظام ولی فقیه نه از ضعف نظامی و یا سیاسی نیروهای مترقی وانقلابی معتقد به قیام مسلحانه بلکه به ماهیت خود نظام ولی فقیه بر میگردد که هر عقیدهً غیر از خود را منافق و بدتر از کافر می داند وکشتن آنر ثواب وصلاح وصاحب بهشت (ادامهً 8 سال جنگ ضد میهنی برای حفظ نظام) مینامد و همچنانچه هنوز احمدی نژاد بعد از 28 سال در قبر پیشوای ایدولوژی خود خمینی ملعون به آن ایدولوژی وحشی تکیه کرده و حتی مجدداً به نابودی اسرائیل اشاره دارد، پس بنا براین حامیان رژیم ولایت فقیه تقسیم و طبقه بندی اجتماعی را با معیارهای ارتجاعی خود، کافر و مسلمان تقسیم می کند و درست به همین دلیل تنها زبان خود رژیم یعنی قیام مسلحانه و مسلح بودن به ایدولوژی همسنگ ولی فقیه از کانال اعتقاد به اسلام مترقی و قابل نقد و تغیر و انطباق، حول محور آزادی و دمکراسی خواهی برای خلعید از ایدولوژی ارتجاعی و جواب دیکتاتوری ولی فقیه در شرایط کنونی است. پس کسانی که فقط در کادر و ماهییت ایدولوزیکی خود طالب قیام مسلحانه و هم طالب سرنگونی باشند همزمان با ایده و اعمال خود تضادهای اساسی اجتماعی را می سازند که اگر به دمکراسی (حاکمیت مردم) اعتقاد و التزام نداشته باشند خطر ناک است. از این نظر من با هر نیرو و بحث خارج از آزادی و دمکراسی خواهی برای آیندهً ایران را که ایدولوژی ساز وایدولوژی طلب باشند، مخالف بوده و حتی این طیف را مانع اصلی دمکراسی و ثبات سیاسی آیندهً ایران بعد از سرنگونی نظام ولی فقیه میدانم.   

[تاریخ ارسال: 06 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: علي سالاري]  [ G_alislari@hotmail.com ]  
آقاي کورش عرفاني سوءال بسيار بجايي کرده و جواب نا مفهمومي عرضه کرده و نسخهً درستي تجويز نمي کند. اصولاً رژيم با اپوزيسيوني که با اصل موجوديت و حفظ نظام مبارزه نکند مشکلي ندارد، پس بديهي است که از آنها، براي خنثي کردن اپوزيسيون ضد ولايت فقيه، سرنگوني طلب، و نيز ازاديخواهان و دموکراسي طلباني که خواهان جدايي دين از دولت هستند، استفادهً ابزاري مي کند. پس اولاً آن عده از اپوزيسيوني که زير چتر رژيم و در جهت بقاي همين رژيم فعاليت مي کنند، و بعبارتي به تغيير و اصلاح همين نظام دل دوخته اند، جزو طعمه هاي رژيم اند. دستهً دوم، افراطيون چپ و ايدئولوژيکي هستند که عمل بخاطر عمل مي کنند،قهر در مقابل قهر، گلوله در مقابل گلوله بکار گرفته و بجاي شعار دموکراسي، حقوق بشر، عدالت و توسعهً همه جانبه، بدنبال شعارهاي آرماني تحقق جامعهً بي طبقهً توحيدي و يا کمونيستي مي بوده اند. شعارهاي اين عده عاري از شعورسياسي، آگاهي هايشان کاذب، توقعاتشان واهي و لاجرم وعده هايشان سرابي بيش نيست. در يک بررسي کلي نيز غلبهً راست را بايد از ضعف چپ، غلبهً سنت را از ضغف مذرنيته، همانطور که غلبهً مذهبيون را از ضغف سکولار ها دانست. بنابراين براي جبران مافات گذشته، بقول ماشاءالله آجوداني، بايد قبل از نفي سنت به نقد مدرنيتهً خودمان بنشينيم، بقول ناصر کاخسار: قبل از تحول بيروني اجتماعي به تحول دروني در جنبش چپ (مذهبي و غير مذهبي) فکر کنيم، و قبل از غلبه بر حاکميت افراطيون مذهبي به نقد افراطيون سکولار بپردازيم. آيا هرگز فکر کرده ايم که چرا محافظه کاران سياسي نه تنها در ايران غير دموکراتيک، بلکه در اروپا و آمريکا نيز برندهً حتا انتخابات دموکراتيک مي شوند؟ باورکنيد عمده کردن دليل نظام سرمايه داري و گلوباليزاسيون و امثالهم خود فريبي بچه گانه اي بيش نيست. پيشي گرفتن راست و محافظه کاران گواه بحران عمومي تئوريک و لاجرم هويت ايدئولوژيک در جنبش چپ است. مردم جوامع دموکراتيک نيز آنگاه که راه حل اطمينان بخشي براي خروج از بحران هاي داخلي و بين المللي پيش رو، درچشم انداز نمي بينند، به حفظ وضع موجود رضايت مي دهند تا لااقل آنچه را دارند از دست ندهند و به همين خاطر به محافظه کاران رأي مي دهند. بنابراين راز موفقيت چپ مترقي تنها در عمل آگاهانه است، حال آنکه برندهً صحنهً عمل غير آگاهانه و يا منبعث از آگاهي کاذب تنها مرتجعين و محافظه کاران سياسي هستند. آقاي کورش عرفاني در حالي در مقالاتش تبليغ بکارگيري قهر، مي کند که گويي هنوز خودش واقف نيست که تاحالا ثمرهً سياسي قهر انقلابي در عمل به جيب ارتجاع ريخته تا هر روزنهً باز سياسي را مسدود کرده و بکارگيري سرکوب و کشتار را توجيه کند. اينک بويژه با اوج گرفتن جنبش هاي مدني و اعتراضات اجتماعي، آنچه رژيم فقها را به لرزه انداخته است مقاومت مدني شهروندان ايران است و نه استراتژي هاي پر تلفات و کم حاصل قهر آميز اپوزيسيون افراطي ايدئولوژيک .