شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۳ تير ۱۳۹۷ - ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

چه کسی ترور شخصیت می‌کند؟

ایرج مصداقی

در پاسخ به متن نامهء سرگشاده منتشر شده در ديدگاه – براي مطالعهء نامه اينجا را فشار دهيد

چه کسی ترور شخصیت می‌کند؟

 

آنچه من در مقاله‌ی «چه کسانی تیغ زنگیان مست را تیز کردند»، نوشتم، کاملاً مستند می‌باشد و با رجوع به مقاله‌‌های منتشر شده از سوی هوشنگ اسدی در نشریات کیهان هوایی و روزنامه اطلاعات قابل اثبات می‌باشد.

www.didgah.net/maghalehMatnKamel.php?id=17359

 

نمی‌دانم کجای مقاله‌ی من توهین، افترا و یا تهمت بدون سند و مدرک است که این چنین خون به اصطلاح «فعالین عرصه هنر و ادبیات»  داخل و خارج کشور را که تعدادی از آن‌ها همکاران هوشنگ اسدی در «روز آن‌لاین» می‌باشند به جوش آورده است؟ مگر نه این که قبل از هر چیز در دنیای امروز برای اثبات هر ادعایی نیاز به مدرک و سند است؟ در همین نامه‌ی سرگشاده که سراسر تهمت و افترا است آیا هیچ دلیل و مدرکی برای اثبات ادعایشان دارند؟ کافیست به متن نوشته‌ی من و نامه‌ی سرگشاده ایشان نگاهی کنید تا ببنید چه کسی از شیوه‌ و لحن کیهان و مراکز «امنیتی بسیار مخوف و پیچیده»  درس آموخته و مشق پس می‌دهد.

 

تا دیروز مدعی بودند سند و مدرکی در کار نیست، حالا که سند و مدرک انتشار می‌دهی، مدعی می‌شوند که این‌ها را به‌نامشان چاپ کرده‌اند! این به اصطلاح «فعالین عرصه هنر و ادبیات» داخل و خارج از کشور از کجا و با کدام مدرک و سند مطمئن شده‌اند که این نوشته‌ها متعلق به هوشنگ اسدی نیست؟ در حالی که امضای او پای این مطالب وجود دارد و ۵ سال است که در خارج از کشور به سر می‌برد  و پیشتر هیچگاه انتشار چنین مطالبی را در انظار عمومی انکار نکرده و آن ‌ها را به مأموران وزارت اطلاعات و نویسندگان کیهان نسبت نداده بود.

 

یادم هست سال‌ها پیش مدرکی انتشار یافته بود مبنی بر این که پول‌های هنگفتی به حساب بانکی تعدادی از مقامات رژیم در خارج از کشور واریز شده است. موسوی اردیبلی در نماز جمعه تهران مدعی شد که «منافقین» و ضدانقلاب برای بدنام کردن ما چنین کاری کرده‌اند! نمی‌دانم چرا کسی برای بدنام کردن من و امثال من پول هنگفتی به حسابم نمی‌ریزد؟

حالا همان ادعا را این بار از جانب همکاران هوشنگ اسدی می‌شنویم. چرا کیهان‌نشینان یکی از این‌ها را به نام آقای منوچهر فکری ارشاد که همان ‌موقع در زندان به سر می‌برد چاپ نکردند. لازم به توضیح است آقای فکری ارشاد با من و هوشنگ اسدی هم‌بند بود و در بخش ترجمه زندان نیز به ترجمه متون صنعتی می‌پرداخت. چرا این‌ها را به نام یکی از چهره‌های فرهنگی مقاوم که در زندان بودند، چاپ نکردند؟ چرا به عقل حسین شریعتمداری و شرکاء نرسید که مطلبی جعلی را با امضای چهره‌‌های معروف سیاسی مانند زنده یاد ابوالفضل قاسمی، زنده یاد اردلان، دکتر محمد ملکی و یا عباس امیرانتظام انتشار دهند؟ چرا هرچه بود به نام ایشان است. همان موقع گردانندگان نشریه انقلاب اسلامی آقایان موسوی و جعفری و ... هم زندان بودند چرا به نام آن‌ها و برخلاف میل‌شان چیزی انتشار نیافت؟ آیا هوشنگ اسدی که قبلاً به ساواکی بودن هم معروف بود خیلی خوشنام بود و جمهوری اسلامی می‌خواست ایشان را بدنام کند؟

چرا به نام بسیاری از رهبران حزب توده که در زندان بودند و در قتل‌عام سال ۶۷ اعدام شدند و از معروفیت و مقبولیت بسیار بیشتری نسبت به هوشنگ اسدی برخوردار بودند چنین چیزهایی را انتشار ندادند؟ آیا هوشنگ اسدی تنها چهره‌ی حزب توده بود؟ چرا به نام مهرگان، پورهرمزان، بهزادی، جوانشیر و... این مقالات را انتشار ندادند؟ اعتبار آن‌ها که صد چندان بیش از هوشنگ اسدی، یک روزنامه نگار درجه چندم، بود.

به‌آذین تحت فشار مصاحبه‌هایی را کرده و مطالبی را بر زبان رانده است، همه آن‌ها را دیده، شنیده‌ و خوانده‌اند، چرا رژیم به نام او این خزعبلات را انتشار نداد؟ او که اعتبارش قابل مقایسه با هوشنگ اسدی  و امثال او نبود؟ او که در پیری و مریضی اسیر دژخیمان شده بود و حتا قدرت اعتراض و مخالفت و پیگیری کردن  آن را نیز نداشت.

چرا این خزعبلات را به نام هوشنگ ابتهاج(ه- الف سایه) بیرون ندادند، او که خوشنامی‌ و اعتبارش قابل قیاس با هوشنگ اسدی که از سوی حزب توده نیز مهر ساواکی بودن خورده بود، نبود؟

یادم می‌آید مقالات مهری حیدرزاده کاندیدای سازمان پیکار برای اولین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی که از توابین معروف زندان بود در روزنامه اطلاعات رژیم چاپ می‌شد.

چرا مقامات کیهان و اطلاعات، مطلبی را به نام زندانیان مقاوم سازمان پیکار انتشار ندادند؟

 

مقالات دنباله دار طاهره باقرزاده از هواداران مجاهدین که پس از دستگیری به جرگه‌ی توابین پیوسته بود نیز در روزنامه اطلاعات چاپ می‌شد، بعدها کتاب هم شد. چرا این مقالات را به نام زندانیان مقاوم مجاهدین انتشار نمی‌دادند؟‌

داستان یکی از توابان معروف زندان به نام محبوبه اعتضاد نیز در کیهان هوایی چاپ شد؟

 

از این موارد زیاد بود. هیچ یک هم نگفتند که رژیم به نام‌ آن‌ها مطلب بیرون می‌داد. آقای هوشنگ اسدی، آن هم با واسطه‌گری دیگران و نه بطور مستقیم و با نام خودش، اولین کسی است که پس از گذشت ۲۱ سال چنین ادعایی می‌کند.

 

افرادی که در مورد هوشنگ اسدی گواهی می‌دهند آیا هیچ‌یک در زندان‌های جمهموری اسلامی بوده‌اند؟ آیا پلیدی یا پاکی هوشنگ اسدی را به چشم دیده‌اند؟ بر اساس کدام ادله و منطقی می‌توانند بر عدم همکاری او با جنایتکاران پافشاری کنند و یا شهادت دهند در حالی که یک روز هم در زندان جمهوری اسلامی با هوشنگ اسدی نبوده‌اند ؟

کدام انسان فرهیخته‌ای می‌تواند در مورد جرم و جنایتی که شاهد آن نبوده شهادت دهد؟ و یا چنین اجازه‌ای به خود بدهد؟

آیا در دنیا به چنین کسی و شهادتی نمی‌خندند؟ آیا اعتباری برای این شهادت‌ها قائل می‌شوند؟

آیا صرف این که حسین شریعتمداری و تیم کیهان کسی را مورد حمله قرار دادند دلیل بر درستی کردار و رفتار او می‌شود؟

آیا سوابق او از اذهان پاک می‌شود؟

اگر این‌چنین است، حجاریان که از هوشنگ اسدی بی‌گناهتر است و دست و دل پاک‌تر. او بنیانگذار سیستم‌های اطلاعاتی کشور است، او مستقیماً در شکنجه و اعدام دست داشته است، اما پایش به محکمه‌ی سعید مرتضوی کشیده شد؛ روزنامه‌اش بسته شد و تا پای مرگ هم رفت. بر روی ویلچراست و به سختی صحبت می‌کند. ضاربانش هم راست راست در جامعه می‌چرخند.

 

پای بسیاری از عوامل مستقیم رژیم به دادگاه سعید مرتضوی و زندان کشیده شد. الحمدالله آقای اسدی و خانم امیری به خاطر فعالیت‌های مطبوعاتی پایشان به زندان کشیده نشد.

 

عبدالله نوری به خاطر نشریه‌اش به حکم آمران قتل‌های زنجیره‌ای به زندان رفت. ولی آیا این باعث می‌شود که مشارکت او در جنایت‌ها فراموش شود؟ می‌خواهید سیاهه‌‌ی اعمال او را بنویسم؟

 

در نماز جمعه نوری و مهاجرانی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و قرار بود کشته شوند. گرداننده صحنه نیز محمدرضا نقدی از اعضای دفتر خامنه‌ای بود، آیا این باعث می‌شود که سابقه‌ی آن‌ها فراموش شود؟

 

سعید امامی که روزگاری حسین شریعتمداری زیر دست او محسوب می‌شد، از سوی وی و تیم کیهان به «جاسوس اسرائیل» ملقب شد. محمد نیازی رئیس مجتمع قضایی نیروهای مسلح داستان‌ها برای او بافت. سعید امامی جانش را در این راه داد. این‌ها که دلیل برائت سعید امامی نمی‌شود.

اکبر خوش‌کوش یکی از شقی‌ترین چهره‌های ر‌ژیم را چنان شکنجه کردند که احتمال مرگش می‌رفت و امروز می‌لنگد.

یادتان هست چه بر سر همسر سعید امامی آوردند؟

 

معلوم است وقتی می‌خواهند توی سر مطبوعات بزنند تو سر هوشنگ اسدی راحت تر می‌شود زد تا محمد عطریانفر که همکار رفسنجانی است و معاون امنیتی وزیر کشور بوده و بازداشتگاه وصال را که بعداً‌ دوستان او را در آن شکنجه کردند راه‌اندازی کرده است.

معلوم است برای هوشنگ اسدی که تواب زندان بوده بهتر می‌شود پاپوش دوخت تا برای علوی تبار از عوامل اصلی سرکوب و جنایت در شیراز.

 

این که در جمهوری اسلامی روزنامه کسی را بستند که نمی‌شود سند افتخار و فراموشی گذشته! روزنامه خرمی از مسئولان وزارت اطلاعات را هم بستند. روزنامه جبهه‌‌ی مشارکت را هم بستند.

عصرنو، ارگان مجاهدین انقلاب اسلامی را نیز که توسط محسن آرمین در می‌آمد بستند. او شکنجه‌گر اوین بود، برادرش را نیز شکنجه داده بود.

وصیتنامه لاجوردی علیه مجاهدین انقلاب اسلامی را بخوانید، از کیفرخواست تنظیمی کیهان برای هوشنگ اسدی و نوشابه امیری سنگین‌تر است.  به آن‌ها لقب «منافقین جدید» می‌دهد و می‌گوید آن‌ها خطرناک‌تر از مجاهدین خلق هستند. آیا این دلیلی می‌شود بر پاک بودن آرمین و رهبران مجاهدین انقلاب اسلامی که دست در خون و شکنجه دارند؟

 

همین امروز رفسنجانی مورد شدیدترین حملات فاطمه رجبی، درس‌آموخته‌ی مکتب حسین شریعتمداری، قرار می‌گیرد، آیا این دلیل سلامت نفس رفسنجانی است؟ اگر امکانش را داشتند خود و خانواده‌اش را از صحنه‌ی زمین برمی‌داشتند. آبا به خاطر داشتن چنین دشمنانی رفسنجانی را بایستی تقدیس کرد؟

 

بسیاری از به اصطلاح «اصلاح‌طلب‌ها» در گوشه و کنار کشور کتک خورده‌‌اند، هریک چندین فقره پرونده باز در دادگاه‌های کشوردارند، آیا این‌ها دلیل بر پاکی و بیگناهی آنان است؟‌

 

خیر، این ها همگی دلالت بر جنگ گرگ‌ها دارد. همین چند هفته پیش موسویان را گرفتند، در ترور میکونوس دست دارد، سیروس ناصری اگر در حال حاضر به ایران برود دستگیر می‌شود. او در ترور دکتر کاظم رجوی دست داشته است؛ آیا دستگیری و احیاناً شکنجه‌ و آزار و اذیت‌شان دلیلی بر پاکی این دو  است؟

 

حال خوب است به یک سؤال ساده نیز پاسخ داده شود: وزارت ارشاد اسلامی و دستگاه اطلاعاتی کشور، یا به قول «فعالین عرصه هنر و ادبیات» یکی از «مخوف‌ ترین و پیچیده ترین مراکز امنیتی دنیا»، به چه اعتباری اجازه می‌دادند هوشنگ اسدی در جمهوری اسلامی بیش از یک دهه سردبیر یک نشریه‌ بوده و به کار فرهنگی در «ام‌القراء» بپردازد؟

آن‌هایی که صبح تا شام دم از «تهاجم فرهنگی» می‌زنند چگونه او را در موضع سردبیری نشریه گزارش فیلم که به فرهنگ ملت کار دارد تحمل می‌کردند. آیا با او تعارف داشتند؟

 

امضا‌ءکنندگان این نامه‌ی سرگشاده و مدعی فعالیت در زمینه هنر و ادبیات در داخل و خارج از کشور می‌نویسند:

«ما امضاء کنندگان این نامه که به دلیل فعالیت در زمینه هنر وادبیات در داخل و خارج ، اغلب فعالین عرصه مطبوعات و فرهنگ و هنر را از دور ونزدیک می شناسیم، وهیچ آشنائی با سابقه فعالیت فرهنگی نویسنده محترم نداشتیم، ابتدا گمان دیگر می‌بردیم. اما بعد ا زتحقیق دریافتیم که ایشان تنها سابقه فعالیت در یک سازمان مسلح سیاسی را داشته اند. سپس دستگیر شده اند و  با اینکه به نوشته خودشان جزو عوامل اصلی مقابله در زندان بوده اند ، بر خلاف اغلب دوستان و همراهانشان که اعدام شده اند ، خوشبختانه نجات یافته اند.

ما امضاء کنندگان این نامه خوشحالیم که شخصی سلاح را بر زمین می گذارد  و قلم بر می‌دارد. قلمی که وظیفه آن روشنگری است. قلم و روشنگری ابزار جامه مدنی هستند و سلاح و افشاگری شیوه استبداد.

به نظر ما امضاء کنندگان این نامه  اتهام زنی، جوسازی و ترور شخصیت شیوه کیهان و دستگاه  سرکوب جمهوری اسلامی است.»

 

نمی‌دانستم برای فعالیت در زمینه هنر و  ادبیات بایستی از «شورای نگهبان» حضرات کسب اجازه کنم. نمی‌دانستم برای شناخته شدن بایستی تأییدیه آن‌ها را گرفت. خوب است از فعالان خارج از کشور در مورد من و ایشان سؤال شود، تا معلوم شود کدام یک از ما را بیشتر می‌شناسند.

 

سابقه بسیاری از این مدعیان نگارش و فعالیت در عرصه مطبوعات و فرهنگ و هنر را در اینترنت جستجو کنید، مال من را هم جستجو کنید تا ببینید مطالب قلمی کدام یک بیشتر است؟ لااقل من خاطرات زندانم که یک کتاب ۴ جلدی است به چاپ دوم رسیده است و کتاب سروده‌های زندان که به کوشش من جمع‌آوری و انتشار یافته نیز موجود است. خوب است این حضرات کارهای خود را در مقایسه با من ارائه دهند. مقالات و گزارشات تحقیقی‌ام به کنار. تازه من هیچ‌گونه ادعایی ندارم و این حضرات شده‌‌اند فعالین عرصه هنر و ادبیات!

می‌گویند روزی ناصرالدینشاه به خیاطان بار عام می‌داد، ناگهان متوجه شدند پالان دوزی نیز سوزن خود در دست گرفته رو به سوی مجلس شاهانه دارد؛ از او پرسیدند تو کجا می‌روی؟‌ پالان دوز پاسخ داد من هم اهل بخیه‌‌ام.

ظاهراً بخشی از امضا کنندگان «نامه سرگشاده» نیز به خیال خود در زمره‌ی «اهل بخیه» هستند.

عجایب روزگار را ببینید این‌هایی که تا چند روز پیش اساساً‌ مرا نمی‌شناختند یک باره همگی متوجه‌ی سابقه‌ی من و چگونگی حضورم در زندان و ... هم شده‌‌اند. و در قالب کلمات در مورد دلیل زنده ماندم نیز پرسش می‌کنند و یا به زعم خود در رابطه با من تشکیک هم می‌کنند. همه‌ی این‌ها در حالی است که از ارائه‌ی کوچکترین سندی عاجز هستند. 

 

لااقل  ۱۸ نفر از امضا کنندگان نامه ساکن ایران هستند، آن‌ها در کجا خاطرات زندان مرا خوانده‌‌اند که بدانند «جزو عوامل اصلی مقابله در زندان» بوده‌ام یا نه؟  از کجا می‌دانند که اغلب دوستان و همراهانم اعدام شده‌اند یا نه؟ آیا به اسناد وزارت اطلاعات دسترسی داشته‌اند؟ آیا مانند مقامات جمهوری اسلامی و به ویژه حکام شرع و  بیدادگاه‌‌هایشان به صورت کیلویی حکم می‌دهند و یا مستنداتی هم دارند؟

 

در مورد این که نوشته‌اند «خوشبختانه» نجات یافته‌ام، تردیدی ندارم که راست نمی‌گویند. اتفاقاً بازجویان وزارت اطلاعات نیز از زنده ماندنم پشیمان هستند.

 

در ارتباط با دیگر ادعاهای این دسته از فعالین نیز بایستی توضیح دهم امروز رابطه‌ و پیوند سیاسی، تشکیلاتی و یا ایدئولوژیک با هیچ یک از گروه‌های سیاسی ندارم، اما از مبارزه‌ی تمامی گروه‌های سیاسی برای سرنگونی جمهوری اسلامی چه به صورت قهرآمیز و چه به هر طریق دیگر که صلاح می‌دانند حمایت کرده و می‌کنم. در کنار آن، چنان‌که بارها اعلام کرده‌ام افتخار می‌کنم که همراه با مجاهدین خلق ایران از فردای ۲۲ بهمن در اشکال مختلف به مقابله با جمهوری اسلامی پرداختم. افتخار می‌کنم که بهترین سال‌های عمرم را در کنار جاودانه‌ فروغ‌های آزادی که غالباً وابسته به این سازمان بودند در زندان‌های جمهوری اسلامی گذراندم. خوشحالم در راه مبارزه با جمهوری اسلامی از آن‌چه در توانم بود دریغ نکردم. امیدوارم مردم خوبمان هرجا که در این راه سستی کردم مرا ببخشند.

چنان از «سازمان مسلح سیاسی» صحبت می‌کنند گویی که همکاری با این سازمان آن هم در سیاه‌ترین روزهای میهن جرم است؟ گویا ایستادگی در مقابل جنایتکاران جرم است؟‌ بر خوانندگان فهیم است که تشخیص دهند چه کسانی چنین ایستادگی را در زمره‌ی گناهان فرد تلقی می‌کنند؟

من هیچ‌گاه ادعایی نداشته و ندارم، اعتراف می‌کنم با همه ضعف‌هایی که داشتم و دارم،  دوران ده ساله زندانم را با یاد و به عشق دیدن چهره‌ی آرام و پرصلابت موسی خیابانی به هنگام مرگ، کشیدم. دیدن مشت گره کرده‌ی آذر رضایی به هنگام مرگ به من برای مبارزه انگیزه می‌داد. سینه سوراخ سوراخ شده اشرف ربیعی و دیگر شهدای ۱۹ بهمن به من کمک کرد که انسان بمانم.

در طول دوران زندان و بعدها نیز هرگاه که سست می‌شدم، هرگاه که لرزشی در من پدید می‌آمد، هرگاه که لغزشی داشتم یاد چهره‌ی موسی خیابانی به فریادم می‌رسید. برای من همین افتخار بس که جنازه‌ او را از نزدیک دیده‌ام. من تا روزی که زنده هستم وامدار اویم. او برای همیشه در قلب و ضمیر من زنده است. ای کاش در رکاب او و در جنگ با دیوسیرتان کشته شده بودم. ای کاش صدبار به جای او کشته می‌شدم.

اما بایستی توضیح دهم که اشتباه به عرض شما رسانده‌‌اند، من خود را فعال عرصه‌ی مطبوعات و فرهنگ و هنر نمی‌دانم، تا کنون نیز چنین ادعایی در جایی چه به‌طور خصوصی و یا عمومی نکرده‌ام. اما به سهم خود اجازه نمی‌دهم به هیچ قیمتی حقیقت پوشانده شود. خود را فعال در عرصه‌‌ی روکردن دست عوامل رژیم می‌دانم. در این راه تلاش می‌کنم نقاب از چهره دروغین مدعیان حقوق بشر بردارم. به سهم خود تلاش می‌کنم توطئه‌های رژیم را خنثی کنم. از حقوق بشر دفاع می‌کنم. ترفند های رژیم در سطح داخلی و بین‌المللی را افشا می‌کنم.   

در زمینه مسائل زندان، هم تجربه‌ دارم و هم کار کرده‌ام و عوامل رژیم را نیز خوب می‌شناسم.

 

اما چرا در مورد آقای هوشنگ اسدی نوشتم و چرا  انتشار عمومی آن را ضروری تشخیص دادم.  

 

همه‌ی ما ممکن است در اثر شکنجه و فشار اعمالی را ناخواسته انجام دهیم. در این جا بایستی جلاد را محکوم کرد نه قربانی را. ظالم را افشا کرد و نه مظلوم را. من خود نیز از این قاعده مستثنی نیستم و ادعای قهرمانی ندارم.

اما داستان هوشنگ اسدی اساساً‌ چیز دیگری است. او در بهترین روزهای زندان و در حالی که هیچ فشاری روی او نبود با کمال میل به همکاری با زندانبانان می‌پرداخت و در بخش فرهنگی زندان حضوری فعال داشت.  

او حتا در خارج از کشور نیز هیچ‌ گاه تلاش نکرد در مورد گذشته‌ی خود و اقدامات رژیم در بخش فرهنگی زندان روشنگری کند. او تلاش نکرد دست رژیم و تواب‌سازان آن را رو کند. او از توطئه‌های حسین شریعتمداری و حسن شایانفر که بخوبی در جریان آن است پرده بر نداشت. او از کرده خود اظهار پشیمانی نکرد.

او حتا به دروغ به تکذیب بدیهیات نیز پرداخت. از نظر من او همچنان «تواب‌» است و به اقدامات «مخرب» خود ادامه می‌دهد. این یعنی تداوم مشارکت در جنایت.

 

به چند نمونه زیر توجه کنید:

من در جلد دوم کتاب خاطراتم نوشته‌ام ایشان کسی است که حزب توده مجبور شد در رابطه‌اش اطلاعیه رسمی دهد و اعلام کند که وی نفوذی حزب توده در ساواک بوده است. وجود این اطلاعیه در تاریخ سیاسی ایران یکی از بدیهیات است. این اطلاعیه مدتی جوک و شوخی محافل سیاسی بود. بعید است کسی فعال سیاسی جدی‌‌ای بوده باشد و آن را ندیده یا نشنیده باشد. اما هوشنگ اسدی در نامه‌ی خود به من در تاریخ ۱۳ دیماه ۱۳۸۵ نوشت:

 

«شما در باره سوابق سیاسی من اطلاعات  دقیقی را ذکر کرده اید که حتما مستند به اسناد است. نوشته اید"حزب توده در نهایت مجبور شد اعلام کند وی نفوذی حزب توده " بوده است. بسیار علاقمندم منبع این اطلاع درون حزبی را بدانم.»

 

من در مقاله‌ی «چه کسانی تیغ زنگیان مست را تیز کردند» متن اطلاعیه حزب توده را به همراه شماره‌ای که این اطلاعیه در آن درج شده بود آوردم.

در این‌جا دوباره متن اطلاعیه حزب توده ایران را که در نشریه نامه مردم شماره ۱۹ به تاریخ ۷ خرداد ۱۳۵۸ چاپ شده بود می‌آورم تا آقای اسدی و دوستانشان یک بار دیگر آن را ببینند.

 

«دبیرخانه کمیته مرکزی حزب توده ایران بدین وسیله اعلام می‌دارد که هوشنگ اسدی عضو حزب توده ایران است و به دستور حزب و در انجام مأموریت محوله، از طریق شبکه‌ی مخفی حزب توده‌ ایران در داخل ساواک رخنه کرده و در این رابطه موفق به خدمات مؤثری شده است»

 

این اطلاعیه را که دیگر کیهان نشینان به نشریه نامه مردم که ارگان رسمی حزب توده ایران است نداده‌اند. آیا راجع به این هم حرف است؟ اما هوشنگ اسدی ضمن تکذیب صریح چنین اطلاعیه‌ و اعلام نظری از سوی حزب توده، به صراحت نوشته بود « بسیارعلاقمندم منبع این اطلاع درون حزبی را بدانم».

عیار وقاحت و پررویی را ببینید. به صراحت می‌گوید من از کجا اطلاعات «درون حزبی» را دارم ولی او که خود عضو این جریان بوده اطلاعی از آن ندارد. توجه کنید این اطلاعیه برای اطلاع عموم و در ارگان حزبی انتشار یافته بود و او چنین چیزی را هم تکذیب می‌کند. آیا توقع دارید چنین فردی مسئولیت مقالاتی را که در زندان نوشته و در نشریات رژیم چاپ شده به عهده بگیرد؟ اگر چنین است هوشنگ اسدی را نشناخته‌اید.

 

هوشنگ اسدی در نامه‌ی ۱۴ دی ۱۳۸۵ به من نوشته بود:

 

«۲- نوشته اید" شاهد "همکاری من با بخش فرهنگی زندان در زمان حاج داود و در سال های 62 و 63 بوده اید. خواهش می کنم هرچه را بیاد دارید توضیح بدهید.  فعالیت فرهنگی هم حتما باید جوری بصورت کتاب ، مقاله و....منعکس می شده است. شما با این حافظه حیرت اور حتما این موارد را بیاد دارید. امیدوارم این جزو فابل های پاک شده از ذهن شما نباشد.»

 

خوشبختانه مقالات آقای هوشنگ اسدی جزو فایل‌های پاک شده ذهن من نبود و آن‌ها را به صورت کامل در مقاله‌ی «چه کسانی تیغ زنگیان مست را تیز کردند» آوردم.

ایشان خودشان مدعی شده بودند که «فعالیت فرهنگی هم حتماً باید جوری بصورت کتاب، مقاله و ... منعکس می‌شده‌ است» حالا که با سند و مدرک و دلیل آن‌ها را آورده‌‌ام خود جرأت برخورد نداشته و به اصطلاح «فعالین در زمینه هنر و ادبیات» داخل و خارج کشور را ردیف کرده‌ است که آن را تکذیب کنند و بگویند که  این مقالات را کیهان و حسین شریعتمداری و ... به نام او انتشار داده‌اند!‌

 

هوشنگ اسدی در نامه نگاری‌هایش به من کودکانه تلاش می‌کرد در بیاورد که چقدر در مورد او و فعالیت‌هایش اطلاعات دارم؛ در این راه به زمین و زمان می‌زد. من هم که ۳۰ سال است از نزدیک درگیر فعالیت‌های سیاسی بوده‌ام به خوبی با این گونه ترفندها و تلاش‌های مذبوحانه آشنا هستم، چیز دندان‌گیری به او نمی‌دادم و او تصور می‌کرد دستم خالیست، چیزی نوشته‌ام و حالا نمی‌توانم از پس‌اش بربیایم.

 

عاقبت در ۱۴ دی ماه ۱۳۸۵ نوشت:

«نامه آخر شما را باعلاقه تمام خواندم. متاسفم که چرا به پرسش  اصلی من جواب ندادید و بعنوان شاهد مستقیم فعالیت فرهنگی من ننوشتید که کدام فعالیت فرهنگی را کرده ام....»

 

هوشنگ اسدی در ۱۵ دی ۱۳۸۵ بعد از ناامید شدن از این که اطلاعاتی از من کسب کند نوشت:

«بهر حال انچه شما برایم نوشتید مرا بسیار به هدفی که از این مکاتبه داشتم نزدیک کرد. هرچند پرسش های اساسی من بی جواب ماند. شما نه در مورد نحوه همکاری من درکمیته مشترک که درکتابتان نوشته اید سندی داده اید- حتی سند شفاهی- نام توده‌ای هائی را که  به نوشته شما با من و شما در یک بند بوده اند و درمورد همکاری من درکمیته مشترک به شما اطلاعات داده اند  را هم ننوشته اید. از ذکر موارد همکاری من بعنوان یکی از مسئولان فرهنگی  بند که درکتاب و نامه به من نوشته اید " شاهد" بوده اید خودداری کرده اید. توضیح نداده اید که " اجبار" حزب در مورد معرفی من بعنوان نفوذی چه علتی داشته است و چطور شما تنها کسی هستید که  این موضوع را کشف کرده اید، درحالیکه اسنادرسمی حزب توده خلاف این را می گوید.»

 

هوشنگ اسدی خوب می‌داند غالب توده‌ای هایی که با او بودند و رأی بر رذالت او می‌دادند در قتل‌عام ۶۷ به شهادت رسیده‌‌‌اند، تعدادی از آن‌ها چون سیف‌الله غیاثوند، مهدی حسنی‌پاک، مجید منبری، اسماعیل وطن‌دوست و... دوستان نزدیک من بودند و همیشه از دوستی و هم صحبتی با آن‌ها لذت می‌بردم. یادشان همیشه برای من گرامی است؛ در خاطرات زندانم نیز روی آن‌ تأکید کرده‌‌ام. برای هوشنگ اسدی هم نوشتم، لینک مطلب چاپ شده در نشریه آرش را که از سوی یک توده‌ای شناخته شده نوشته شده بود و عیناً مطالب مرا در مورد ایشان گفته بود نیز برایش ارسال داشتم.

وجدان بیدار فعالان سیاسی را به داوری می‌طلبم آیا من تنها کسی هستم که از اطلاعیه رسمی حزب توده در مورد این که هوشنگ اسدی نفوذی این حزب در ساواک بوده اطلاع دارد؟

آیا با چاپ اطلاعیه دبیرخانه حزب توده که در نشریه مردم ارگان این حزب درج شده اسناد رسمی حزب توده گفته مرا تأیید نمی‌کند؟

آیا تکذیب هوشنگ اسدی در مورد سندی به این مهمی و با اعتباری صحت دیگر ادعاهای او را مخدوش نمی‌کند؟

 

هوشنگ اسدی در رابطه با ساده ترین امور دروغ می‌گوید. او در  ۲۸ آذر ۸۵ در نامه‌ای خطاب به من نوشت:

«کتاب ۴ جلدی شما را با علاقه و دقت خواندم و براستی بارها به حافظه شما آفرین گفتم.»

دو هفته بعد، در ۱۵ دیماه ۸۵ وقتی که از  او خواستم نقدش را راجع به مواردی که علیه او در کتاب خاطراتم مطرح کرده‌ام بنویسد، و قول دادم چنانچه حق با او باشد و مرتکب اشتباهی شده باشم منتظر چاپ بعدی کتاب نمانده و آن را روی اینترنت مطرح می‌کنم، ادعای قبلی خود را فراموش کرده، نوشت:

«در مورد کتاب شما هم نمی خواهم نقد بنویسم ، چون متأسفانه فرصت خواندن آن را ندارم.»

به کدام حرف او می‌توان باور داشت؟ او در ۱۵ دیماه ۷۵ در پاسخ نوشت:  

« مطلب آرش را  ندیده بودم و اگر هم دیده بودم جواب نمی داد م. جواب فحش بی سند را باید با فحش داد که من اهل این کار نیستم. کتاب شما را همانطور که برایتان نوشتم کاملا اتفاقی دیدم. باور کنید بعد از 14 ساعت کار یدی نیرو و فرصتی برایم نمی ما ند.»

اما مطلب من که «فحش بی سند» نیست. او بهتر بود به جای جلو انداختن دیگران خود پاسخ نوشته مرا که در نشریه وزین «آرش» درج شده، می‌داد.

 

هوشنگ اسدی در مورد ندیدن مطلب آرش هم دروغ می‌گوید. مطلب توسط یک زندانی توده‌ای نوشته شده است. او جرأت نمی‌کرد با توده‌‌ای ها در بیافتد. می‌ترسید پته‌اش را روی آب بریزند. مگر می‌شود کسی روزنامه‌نگار باشد، ساکن پاریس باشد و مطلبی به این مهمی در مورد خودش را ندیده باشد و یا از کسی نشنیده باشد؟ مگر در عصر حجر به سر می‌بریم؟ چطور «فعالین در زمینه هنر و ادبیات» در اطراف و اکناف ایران از نوشته من در مورد هوشنگ اسدی نه تنها مطلع شده بلکه دست به کار تکذیب و صدور اطلاعیه و ... هم شدند اما خود هوشنگ اسدی و همسرش نوشابه امیری که در پاریس زندگی می‌کنند از مطلب درج شده در آرش در مورد او مطلع نشدند.

 

امضا کنندگان نامه سرگشاده مدعی شده‌اند:

«ما پیشنهاد می کنیم همه عزیزان فعال در وسایل ارتباط جمعی ، هر مطلبی را که در باره شخص دیگری است و درج آن راضروری می دانند ، برا ی مخاطب بفرستند و با انتشار همزمان دو دیدگاه مختلف اجازه بدهند خواننده حقیقت را دریابد.»

اما در این‌جا این سؤال مطرح می‌شود که چرا آن‌ها زبان حال هوشنگ اسدی و نوشابه امیری شده‌اند و چرا این دو  نفر خود دست به روشنگری نزده‌اند؟‌

برای روشن شدن دست این مدعیان لازم است توضیح دهم، هوشنگ اسدی در سایت «گویا نیوز» که از جمله خبرنامه‌نویسان آن هست، مطلبی تحت عنوان «شاه آمد» نوشت و اتهاماتی را نیز به دروغ به من نسبت داد. اما این پیشنهاد در آن‌جا رعایت نشده بود که هیچ پاسخ مرا نیز درج نکردند. 

نوبت خودشان که رسید نه تنها چنین پیشنهادی را رعایت نکردند بلکه از درج پاسخ من نیز طفره رفته و حتا دلیل آن را نیز به اطلاع من نرسانده و پاسخ نامه مرا نیز ندادند.

 

از قرار معلوم نامه سرگشاده «فعالین در زمینه هنر و ادبیات» داخلی و خارجی را فردی به نام پرستو سپهری از شیراز برای سایت دیدگاه ارسال داشته است. برای توضیح سابقه ایشان همین کافیست گفته شود او فردی است که در طی یک ماه به بهانه‌های مختلف سه بار تلاش کرده بود چهره‌ی محسن درزی یکی از توابین فعال زندان را پاک و مطهر جلوه دهد و در این راه از دست و دلبازی گردانندگان سایت «روز آنلاین» که هوشنگ اسدی یکی از آن‌هاست نیز برخوردار بود.

اتفاقاً هوشنگ اسدی در نامه‌نگاری با من به اسم محسن درزی هم برخورده بود.

 

در سایت روزآنلاین وقتی از زبان پرستو سپهری مبتکر این «نامه سرگشاده»، اتهاماتی را متوجه من کردند، نه تنها پیشنهاد خودشان را رعایت نکردند بلکه از درج پاسخ من نیز خودداری کردند. اما به دیگران که می‌رسند شروع به موعظه می‌کنند.

 

در خاتمه از خوانندگان این متن خواهش می‌کنم هم مقاله‌‌ی من که لینکش در بالا آمده و هم نامه‌ی سرگشاده‌ «فعالین در زمینه هنر و دابیات» را بخوانند و خود قضاوت کنند.

 

ایرج مصداقی

 

۲ ژوئن ۲۰۰۷

Irajmesdaghi@yahoo.com

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایرج مصداقی:



[تاریخ ارسال: 09 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: فردوس منتظري]  [  ]  
آقاي مصداقي تلاشهاي شما براي افشاي هر آنچه كه نادرست مي دانيد قابل تحسين است ، اما واقعادر دنياي شما ، صرفل اين سياهي است كه رنگ غالب است؟ آيا همه آنها ي كه به هر دليل به گذشته به زعم شما ننگين خود پشت كرده اند و امروزشان گوه رفتنشان به راهي ديگر است ، بايد تا آخر عمر بايكوت شوند و خانه نشين؟   

[تاریخ ارسال: 03 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: فخرایی]  [  ]  

مقاله آقای مصداقی در مورد هوشنگ اسدی و عبدالله شهبازی مستند است. هر یک از مقالات به ده‌ها منبع اشاره کرده است. چگونه [...] به نام فرهاد می نویسد ایشان تهمت زده است؟ به چه کسی تهمت زده است؟ از چه کسی عذر خواهی کند؟ تا این جرثومه ها هستند رژیم هم هست. سؤال من این است کسانی که نامه‌شان را برای چاپ به دیدگاه فرستاده‌اند آیا واکنش خوانندگان را نمی‌ بینند؟ آیا پاسخی به سؤالات آن‌ها دارند؟

[آقای امیر عزتی]  آکه نامش را دوبار از دو کشور مختلف یکی با نام اصلی و دیگر مستعار [آرینا امیر سلیمانی ] انوشته‌ پاسخی برای کار زشت خود دارد؟

آیا این روزنامه نویس ها خودشان را متعهد به اخلاق می‌دانند؟ آیا در جریان هستند که مطلبی به نامشان در دیدگاه درج شده است؟
  

[تاریخ ارسال: 03 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: بهرام]  [  ]  

نظر فرهاد در باره همین مقاله :

اقای مصداقی شما يک عذر خواهی به مردم ايران بدهکاريد هم بخاطر تهمت و افتراهائی که ميزنيد هم بخاطر اينکه مردم ايران را لايق تحريم اقتصادی ميدانيد ( رجوع شود به مصاحبه شما که در ديدگاه منتشر شد) .

***

ضدیت [...] با هر چی که بوی سرنگونی میدهد. شما یک مطلب از این آقای فرهاد به من نشان بدهید علیه آخوند بوده باشد. آقا فرهاد آیا حتما خیلی ناراحتی که آخوند را تحریم کنند و خجولانه اسم آخوند را گذاشتی مردم؟ آخه کدام [...]  این همه جنایت را در ایران ببند و آهی نکشد؟ عکسها و فیلمها را ندیدی که چه به روزگار زنان و جوانان میاورند؟ چرا پس آن موقع لال شدی؟ یک نمونه نشان بده که تو در این رابطه موضع گرفتی؟ نکنه هر جنیایتی آخوند بکنه شما لذت میبرید؟ آخه این مطلب چه ربطی به مصاحبه ایرج مصداقی دارد؟ مطلب مشخص موضع گیری مشخص می طلبد.

کامنت های شما بیشتر حالت عقده گشایی دارد و.اینجا دلقک خانه احمدی نژاد نیست, اینجا یک سایت سیاسی هست. اینقدر هم مجیز آخوند را نگو که آخوند رفتنی است. حتما مقاله آقای حسن داعی را بخوان واست خوبه.[...]

سلام . پوزش می خواهم از اینکه جای چند کلمه نقطه چین گذاشتم. 
  

[تاریخ ارسال: 03 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: فردی..]  [  ]  

فردی بنام اقای فرهاد مينويسد: اقای مصداقی شما يک عذر خواهی به مردم ايران بدهکاريد!. در حقيقت منظور اقای فرهاد خان که در همين سايت ديدگاه بارها از رژيم و مزدوران رنگارنگش چه از نوع هنرمند و اوازه خوان و فيلم سازوورزشکار و نويسنده و خبرنگار حمايت کرده است اين بار اينستکه به اقای مصداقی بگويد: شما يک عذر خواهی بخاطر افشای مزدوران رژيم در خارج به رژيم بدهکاريد. و الا هر بچه دبستانی می داند که حمايت از هريک از مزدوران رژيم چه هنرمند و چه اوازه خوان و چه ورزشکار و چه خبرنگارش و در هر مقام ودر لباسی که اين مزدوران باشند به معنای حمايت از کل اين رژيم ضد انسانی می باشد. من فکر می کنم بعد از بيرون انداختن هوادار شاه از سايت ديدگاه حال نوبت بيرون انداختن هوادار شيخ رسيده باشد که پشت سر مردم و جنبش ازاديخواهی پنهان شده. درود به اقای مصداقی بخاطر افشاگری های مردمی شان .

 
  

[تاریخ ارسال: 03 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: شهره بهزادی]  [ shohreh29@yahoo.com ]  
با سلام به آقای مصداقی و خسته نباشيد. با تشکر بسيار از زحماتی که می کشيد و مقالات بسيار
با ارزشی که تهيه می کنيد. دست مريزاد. به نظر می رسد که به هدف زده ايد. تکاپو و هراسيمه گی و وحشت اينها نشان می دهد که افشاگری های شما خواب را از چشمانشان ربوده است. کاش زندانيان سياسی ديگر نيز مثل شما پرده از چهره رژيم و ديگر دست اندرکاران سرکوب بر می داشتند و اين احساس مسئوليت را داشتند. مگر نه اينکه اين کمترين کاريست که می توانند در مقابل وجدانشان انجام دهند؟ در مقابل رشادت های شهيدان و جان باختگان؟
چرا گذاشته اند که اين خون های عزيز بر زمين بماند و از يک سو رژيم و از سوی ديگر ديگر سر اين ديو چند سر استبداد و سرکوب با رنگ عوض کردن، چهره عوض کند و عمر اين رژيم را طولانی تر کند؟؟
به هر حال که موفق باشيد و حمايت ما را صد البته به همراه داريد. و اين از نتايج سحر است که عده ايی را به وحشت افتاده اند.


  

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: farhad]  [ shirinlove@yahoo.com ]  
اقای مصداقی شما يک عذر خواهی به مردم ايران بدهکاريد هم بخاطر تهمت و افتراهائی که ميزنيد هم بخاطر اينکه مردم ايران را لايق تحريم اقتصادی ميدانيد ( رجوع شود به مصاحبه شما که در ديدگاه منتشر شد) .   

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: فرخی]  [  ]  
آقای مصداقی فاکت جالبی از خانم نوشابه امیری همسر هوشنگ اسدی که نامه نویسان سنگ مبارز بودن او را به سینه می زنند آورده است. آیا این ها را حسین شریعتمداری از زبان نوشابه امیری در مجله زنان تیرماه ۷۵ نوشته است یا صحبت‌های خود ایشان است؟ خوب است در این باره هم توضیح می دادند. نوشابه امیری در مورد خمینی جلاد می گوید:
«مهم خیره شدن در مردی بود که حضورش به اتاق حال و هوای دیگری داده بود؛ مردی که رهبر انقلاب اسلامی ایران بود. با چشمانی سخت نافذ. ... و آن گاه که نوبت سؤال کردنم رسید، بین‌مان صحبت از امکان استبداد رفت. سکوت بر اتاق حاکم شد. بنی‌صدر آب دهانش را قورت داد. سید ‌احمد‌آقا اندکی جا به جا شد و حضرت آیت‌الله گفت:‌«اسلام دیکتاتوری ندارد.» کسی پشت سرم نفسی عمیق کشید. چه کسی بود؟ نمی‌دانم. واقعیت آن است که در آن روز خود نیز نمی‌دانستم که چه کردم. حالا که به سن عقل رسیده‌‌ام و کم نمی‌خوانم و کم نمی‌شنوم که گویی در سرزمین ما آزادی میراث نیست و کسان بسیاری صاحبان هر اندیشه‌ای جز خود را مستحق مرگ می‌دانند، مدام فکر می‌کنم آن امام که اکنون بر [کهکشان]راه شیری آسمان می‌گذرد، درس بزرگ تحمل سخن مخالف را چگونه آموخت. آری، هر کس جز امام خمینی می‌توانست خون مرا حلال کند. »

من اگر جای این زن و شوهر بودم سکوت می‌کردم
  

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: کوشا]  [ koosha70@gmail.com ]  
آقای امرالله ابراهیمی برازنده تر است از این تکه پرانی و بی احترامی بی مورد و این شیوه جلب توجه سخیف دست بکشی و کمی جدی باشی.   

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: امرالله ابراهيمي]  [ Awaye_yaran@yahoo.com ]  
از اينكه آقاي علي ناظر ننوشت « نوشته هاي ( ايرج مصداقي ) بي شک باعث رنجش و کدورت شده است. از اين پس نه نوشته اي از ( ايرج مصداقي ) منتشر خواهد شد و نه نظري در بارهء اين نوشتارها » و همچنين از اينكه تمام نوشته هاي آقاي مصداقي و حتي مطالب نظري ايشان كه نامي از كسي برده نشده را حذف نكرد ، از خوشحالي در پست نمي گنجم اما از اينكه « 34 تن از فعالین عرصه هنر و ادبیات داخل و خارج از کشور » آقاي مصداقي را متهم به « ترور شخصيت » كردند ، خيلي خيلي متاسفم . هر چند « فعالين عرصه هنر و ادبيات » كه اين « نامه سر گشاده » را انتشار دادند را نمي شناسم تا بدانم از كدام اردوگاه هستند. تمامي مطالب آقاي ايرج مصداقي كه در سايت آقاي علي ناظر درج شده و همچنين كتاب خاطراتش را خواندم نه تنها هيچ افشاگري از ايشان را « ترور شخصيت » نمي دانم بلكه معتقدم كه آقاي مصداقي كم گفته است. ده ها هزار زنداني سياسي سابق در خارج از كشور زندگي مي كنند و بي شك همه اين ده ها هزار نفر فاكت ها و نمونه هايي زيادي از مسائلي را كه آقاي ايرج مصداقي افشا كرده ، با چشم ديده اند. اي كاش اين « فعالين عرصه هنر و ادبيات » يك مقدار صبر مي كردند تا نسل ما از بين بروند بعدا براي نسل بعد از ما اين « نامه سر گشاده » را انتشار مي دادند. تازه ! اگر نسل ما هم از بين برود و شاهدي هم وجود نداشته باشد ، اين « فعالين عرصه هنر و ادبيات » با آرشيو نشريات جريان توده اي – اكثريي مي خواهند چكار كنند ؟ « فعالين عرصه هنر و ادبيات » ! لطفا سري به « آمل » بزنيد و از مردم بپرسيد كه « سربداران » ، آن قهرمانان در بهمن سال شصت توسط ايرج مصداقي ها « ترور شخصيت » شدند يا توسط جريان توده اي – اكثريتي و « برادران پاسدار » سربدار ؟ از زندانيان آن موقع بپرسيد كه نشريه كار كه خبر مجروح شدن كادر هاي اكثريت و حزب توده در حماسه « سربداران » را نوشته بود ، پاسداران چندين نسخه به بند ندادند؟ اگر خيلي خسته ايد و حال چنين كاري را نداريد ، در خانه بنشينيد و آرشيو « كار اكثريت » و « راه توده » بهمن و اسفند سال شصت را بخوانيد. ايرج عزيز ! دست مريزاد ! اگر مي خواهي همچنان پيام رسان خون هزاران هزار رز سرخ و شقايق پرپر شده توسط خميني باشي ، بي توجه به اين نامه ها همچنان بتاز . بي شك اين پيام صد و بيست هزار شهيد راه آزادي است.   

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: مرتضی]  [  ]  
روشنگری آقای مصداقی مربوط به فعالیتهای هوشنگ اسدی بر علیه روشنفکران در دهه ی ۶۰ و از درون زندان است. این مسئله چه ربطی به نامه‌ی روزنامه نویسان دارد که اگر توضیحات آنها درست باشد مربوط به دهه ی هفتاد است ارتباط آن به موضوع مورد اشاره ی آقای مصداقی چیست.   

[تاریخ ارسال: 02 Jun 2007]  [ارسال‌کننده: جمال فراهانی]  [ jamal75de@yahoo.de ]  
آقای ايرج مصداقی عزيز، بخدا قسم که پاکی و صداقت و صلابت از تمامی مطالب و نوشته های شما موج ميزند . متاسفانه کسانی که کمر همت بسته اند که نگذارند جهان بداند که در پشت آن ديوارهای زندانها و سياه چالهای مخوف جمهوری اسلامی بر عزيران و ياران ما چه گذشت و تمامی هم وغمشان آن است که آن فريادها را در پشت ديوارهای قطور شکنجه گاههای اوين و گوهر دشت و ديگر سياهچالها را برای هميشه خفه کنند،طبيعی است که بخواهند شما را با انواع و اقسام تهمتها و توطئه ها ساکت کنند. در نظری که زير مطلب "«چه کسانی تیغ زنگیان مست را تیز کردند»نوشته بودم ، به شماهشدار داده بودم که منتظر حمله و هجومها باشيد ،که بنابر دلائلی آن نظر ثبت نشد . مطمئن باشيد در اين راهی که در پيش گرفته ايد ديگر اينبار اجازه نخواهيم داد که بار ديگر شما و امثال شما را جلوی چشممان به مسلخ ببرند. پيروز و پايدار و سلامت باشيد.
  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.