شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

پنجشنبه ۲ آذر ۱۳۹۶ - ۲۳ نوامبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

آیا اراده ی خارجی تصمیم به حذف رژیم گرفته است؟
يادداشت روز کورش عرفاني

کورش عرفاني

«كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است و بازتكثيرش بدون قيد منبع اكيدا مجاز نيست»
با طولانی شدن بحران فعالیت های هسته ای ایران  به نظرمی رسد زمان و دلایل لازم برای بدست آوردن توافقی جهانی جهت کنار زدن رژیم جمهوری اسلامی حاصل شده باشد. قدرت های بزرگ با درک امکان ناپذیر بودن مذاکره و مصالحه با رژیم در پی آن برآمده اند که جمهوری اسلامی را به سوی تسلیم کامل و یا فروپاشی هدایت کنند. آخرین فرصت ها برای سازش و مصالحه، مانند کنفرانس بغداد، یکی بعد از دیگری از بین می رود و رژیم به نقطه ی بازگشت ناپذیر خویش کشیده می شود. امروز منوچهر متکی به حالت التماس در اجلاس مقابله باگسترش تسلیحاتی ژنو بیان داشت : «همین جا از فرصت استفاده می کنم و می گویم اگر گروه  ۵+۱  پرونده ایران را به آژانس برگردانند، ما هم حاضریم تضمین هایی بدهیم که اطمینان داده شود برنامه هسته ای ایران انحراف نخواهد داشت.»  [1] احمدی نژاد نیز امیدوارست با حضور خود در اجلاس شورای امنیت سازمان ملل در زمان تصمیم گیری در مورد قطعنامه ی دوم چیزی را عوض کند. اغلب نمایندگان کشورهای عضو دائم شورای امنیت از قبل درباره ی بی نتیجه بودن این اقدام اظهار نظر کرده اند.[2]

در استراتژی فعلی قدرت های سرمایه داری، که شامل چین و روسیه نیز می شود، سیاست انزوا و خفه ساختن اقتصادی و سیاسی رژیم در نظر گرفته شده است. بر اساس این سیاست، که با قطعنامه ی دوم شورای امنیت در روزهای آینده آغاز می شود، فشار دیپلماتیک و مالی سنگینی به جمهوری اسلامی تحمیل خواهد شد. اما این قطعنامه یگانه ابزار فشار بر رژیم نخواهد. در کنفرانس سالانه ی كميته روابط عمومي آمريكا ـ اسرائيل (AIPAC ) که در آمریکا برگزار می شود تصمیمات مهمی در سطح جهانی حال اتخاذ است وحتی توافق حاصل شده در شورای امنیت نیز وجهی از تصمیمات این کنفرانس است. به همین ترتیب که اقدام روسیه در به تاخیر انداختن تحویل سوخت اتمی برای نیروگاه  اتمی بوشهر. شیمون پرز حاصل کار این کنفرانس را به طور غیر رسمی اینگونه خلاصه کرده است : «امیدوارم این مسئله [ اتمی ایران] با راه حل های اقتصادی، سیاسی و روانی حل شود.»[3]

اعضای این کنفرانس که قدرتمندترین مهره های سیاسی و اقتصادی یهودی جهان هستند بر آن شده اند تا شریان های اقتصادی رژیم، این حکومت همدست صهیونیسم در خاورمیانه با تاریخ مصرف گذشته را، قطع کنند و برای این منظورمی خواهند امکان هر گونه سرمایه گذاری خارجی در ایران را متوقف کنند. امری که بسیار فراتر از آن چیزی می رود که به طور رسمی و محدود در قطعنامه شورای امنیت دیده می شود. شرکت ها و بانک های خارجی یکی پس از دیگری پایشان را از محیط اقتصادی ایران بیرون می کشند : ژاپن سرمایه گذاری های خود را به حالت معلق درآورده است، بانک های چینی از دادن اعتبار به ایران خود داری می کنند و حتی کشورهای اسلامی مانند اندونزی جز در شعار حاضر به هیچ همکاری عملی با ایران نیستند. سعید حجاریان از مغزهای پشت پرده ی رژیم در اوج و وحشت و استیصال از دولت می خواهد «هرراهکاری» را که خطر از سر نظام بردارد بپذیرد : «راهكارهايی كه پيشنهاد شدند  مانند راهكار البرادعی كه تعليق در برابر تعليق است يا راهكار پيشنهاد سوئيس  يا راهكار پيشنهادی روسيه و غنی‌‏سازی در يك كشور ثالث يا هر راهكار ديگری كه ممكن است موثر باشد، بايد توسط گروه مذاكره‌‏كننده به شدت تعقيب شود .»[4]

ویکتور دیویس هانسون  یکی از مشاوران سیاسی ریس جمهور آمریکا خطوط تعیین شده برای به زانو درآوردن رژیم را اینگونه توصیف کرده است : «امريكا بايد حضور نظامی در خليج فارس را افزايش داده، تحريم های سازمان ملل را ادامه و توسعه دهد، مانع فروش هر چيزی توسط اتحاديه اروپا به ايران شده، با كشورهای عرب همسايه همكاری كند و قيمت نفت را به كمتر از 50 دلار برای هر بشكه برساند.»[5]

با یک چنین سیاستی بدیهی است که رژیم جمهوری اسلامی آینده ی تباهی را در مقابل خود دارد. جای خوشبختی است که این بار این معرکه سازی بیرونی رژیم با بحران های عمیق اجتماعی در داخل کشور روبرو شده است. بنابراین هرگونه فشار خارجی بر رژیم می تواند به نفع جنبش های داخلی باشد. اگر روند محدودیت های اقتصادی و سیاسی رژیم در بیرون ادامه یابد وخامت اوضاع داخلی حتمی است وبه همین دلیل نیز می توانیم شاهد رشد چشم گیر اعتراضات و شورش ها در داخل باشیم.

بدیهی است که این اعتراضات نیاز به دو عنصر ابتدایی و یک عنصر ثانوی دارد. دو عنصر نخست برای به ثمر رسیدن این حرکت ها یکی هماهنگی و دیگری تداوم است. از دل حرکت های متداوم و هماهنگ عنصر ثانوی یعنی هدایت گری آنها بیرون خواهد آمد. امری که سبب پیدایش جریان مدیریت و راهبری کل این حرکات خواهد شد.

بر اساس این چشم انداز باید آماده بود که در هفته ها و ماههای آینده به سوی نوعی نزدیک سازی حرکت های اعتراضی پراکنده در سراسر ایران رفت. کارگران، بیکاران، معلمان و دانشجویان و دانش آموزان می توانند با نزدیک شدن و تماس و ارتباط با یکدیگر به اقدامات اعتراضی خود جنبه ی فراگیر و سراسری دهندو از این طریق بر تاثیرگذاری اقدامات خویش بیافزایند.

مهم این است که در این مرحله اوج گیری تنش ها میان ایران و غرب فرصت آغاز یک جنگ از هر دو طرف سلب شود و این ممکن نیست مگر با شتاب بخشیدن به جنبش های اعتراضی در داخل کشور. وظیفه ی اپوزیسیون خارج از کشور این است که در شرایط کنونی بتواند با حداکثر پشتیبانی عملی از حرکت های داخلی امکان فراهم ساختن چشم انداز سرنگونی را بوجود آورده و قبل از اینکه دشمنان داخلی یا خارجی ایران بخواهند جنگ و ماجراجویی نظامی تخریب گر را آغاز کنند به حیات رژیم خاتمه دهد. سرنوشت میهن ما در اختیار ماست.

 

 

* *



[1]http://www.radiofarda.com/Article/2007/03/13/f5_iran_guarantee_nuclear_righ.html

[2] 'بامزه است اگر احمدی نژاد به شورای امنیت بیاید' (منبع : http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2007/03/070312_mv-ahmadinejad-unsc-reax.shtml

[3]http://www.radiofarda.com/Article/2007/03/13/f5_peres_oppose_pre_emptive_attack_iran.html

[4]http://www.peiknet.com/1385/01esfand/22/page/39hajarian.htm

[5] http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news2/12314/

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
کورش عرفاني:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.