يکی از نکات برجسته اين تظاهرات حضور دانشجویانی بود  که غالبا از راه های  دور اما در صفوف متشکل برای شرکت در این تظاهرات آمده بودند.  در جريان راهپيمائی به راحتی می شد پرچم ها و شعار های گروه های دانشجوئی از جمله  "سازمان دمکراتیک دانشجویان" ، "دانشجویان برای جامعه دمکراتیک" و"جنبش جوانان کمونیست" را مشاهد کرد.  بسیاری از آنان ضمن این که بر عدم گستردگی  جنبش های  "ضد جنگ" در دانشگاه ها اذعان داشتند  ولی به درستی به ضرورت باز سازی و شکل گیری  جنبش ها یی  همچون جنبش "ضد جنگ" در  دوران جنگ ویتنام  در دهه 60 و 70 تاکيد می کردند.  دانشجوی 21 ساله ای که از دانشگاه  کلمبیا به همراه  سایر دوستانش در این تظاهرات شرکت کرده بود می گفت "همیشه وقتی که نابرابری ها تا به این حد گسترده می شوند ، در مقابل آن مقاومت مردم  شکل می گیرد.  درست است که این مقاومت ها یک روزه شکل نمی گیرند  ولی منطقی است که بدانیم  این مقاومت ها بوجود خواهند آمد و کارهایی که ما اکنون می  کنیم زمینه هر چه بیشتر فعال شدن مردم را بوجود می آورند." 

دانشجویان با افتخار از "ارن واتادا" سربازی که قرار است به علت عدم شرکت در جنگ در دادگاه نظامی محاکمه شود یاد میکردند و زمانی که پدر "ارن" برای سخنرانی حضور يافت با تشویق دانشجویانی روبرو شد که "ارن" را يک قهرمان واقعی می نامیدند و به نظر میرسد که مبارزه "ارن" در  فعالتر شدن جو جنبش دانشجویی ضد جنگ در بین دانشجویان بسیار تاثیر گزار بوده است.

با وجود حضور وسیع نیروی پلیس "ضد شورش" که تماما در حال آماده باش بودند ، 300 نفر از فعالين ضد جنگ  با شعار "جنگ بس است " به سمت زمین داخل کنگره ، محوطه ای که از قبل توسط پلیس بسته شده بود  وارد شدند وبا وجود یورش پلیس توانستند حدود نیم ساعت در آنجا تحصن کنند.  بعد از پایان این تحصن این جمع نیز به بقيه  تظاهرات کنندگان پیوستند.  تظاهراتی که برای ساعتها با طنین شعارهای اعتراضی مردم و نواختن طبل ادامه داشت و فرياد تظاهر کنندگان ساختمان های اطراف و بويژه گنگره امريکا را به لرزه در آورده بود.  در طول این تظاهرات شعارها  و ابتکارات جالبی ديده می شدند.  برای نمونه در قسمتی از پارک مقابل کنگره آمريکا ، پارکی که تظاهرات از آنجا  شروع می شد ، محلی درست کرده بودند که تظاهرکنندگان به ياد قربانیان جنگ عراق که پس از اشغال کشورشان به وسيله ارتش امريکا  در آن کشور کشته شده اند ، يک جفت کفش گذاشته بودند.  مشاهده کوهی از کفش های رنگارنگ که سمبل کشته شدن بیش از ششصد و پنجاه هزار نفر از مردم عادی عراقی در طول اشغال عراق  تا به حال می باشد ، بسیار تکان دهنده بود.  کفش های کودکانی که قربانی این جنگ امپریالیستی شده اند که بر روی برخی ازآنها نام فرد کشته شده نيز نوشته شده بود نظرهر عابری را به خود جلب می کرد.  به واقع هر انسان متعهدی با مشاهده اين صحنه منقلب میشد و واقعیت از بین رفتن این همه انسان در این جا دیگرفقط  یک خبر نبود  و آنرا کاملا میشد به عینه حس کرد.

در قسمت دیگری ازاین تظاهرات عده ای با پوشیدن لباس های نارنجی و بسر کردن کیسه هائی  به رنگ سياه ، اعترا ض خود را نسبت به شکنجه شدن  زندانیان اسیر در "گوانتانامو" نشان می دادند و خواهان آزادی این زندانیان اسیرکه در غير انسانی ترين شرايط نگهداری و شکنجه می شوند بودند.

بيشتر شعارها و پلاکاردها در این تظاهرات از محتوای مبارزاتی خوبی بر خوردار بودند. شعارهایی مثل "بوش را محاکمه کنیم" ، "ماشین سرکوب و جنگ را در هم بشکنیم" ، "نه به امپریالیسم" ، "جنگ راه حل نیست ، جنگ را خاتمه دهید" در سراسر این تظاهرات بارها فرياد زده شدند .

یکی از شعارهای دانشجویان شرکت کننده در تظاهرات "دانشگاه ، نه میدان جنگ" بود که فعالان ايرانی شرکت کننده در اين تظاهرات را  به یاد شعار دانشجویان مبارز ایران که در 16 آذر امسال در مقابل احمدی نژاد فریاد  زدند "دانشگاه پادگان نیست " می انداخت و نشان می داد که درد و مبارزه مشترکی همه مردم جهان را به هم پيوند می دهد.

در اين راهپيمائی اعتراضی ، تعدادی از ایرانیان هم شرکت کرده بودند که برخی از آنها با حمل شعار هایی حمله احتمالی آمریکا به ایران  را محکوم می کردند.

تظاهرات روز شنبه به عنوان صدای پر خروش مردم آمريکا بر عليه جنگ عراق و نمايشی از قدرت مردم برعليه سياستهای تجاوزگرانه دولت بوش بدون شک حرکتی بزرگ و موثر بود که نشان میداد عليرغم ادعا های دستگاه تبليغاتی دولت بوش چقدر سياستهای ضد مردمی اين دولت خشم و نفرت مردم آمريکا را برانگيخته است.

در پايان اين گزارش با توجه به گفتگو هائی که با مردم شرکت کننده در اين راهپيمائی داشتم  تاکيد بر اين نکته را ضروری میدانم که از آنجا که متاسفانه ابعاد جنایات رژیم جمهوری اسلامی برای بسیاری از نیروهای مترقی بین المللی هنوزکاملا آشکار نشده و همین مسئله باعث  درک نادرست نبروهای مترقی خارجی وعدم شناختشان از ماهیت ارتجاعی و  وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی می باشد ، وظیفه انقلابی به ما حکم میکند که با شرکت هر چه وسيع تر در حرکتهای اعتراضی و تماس با نیروهای مترقی ، آنان را نسبت به ماهیت ضد مردمی جمهوری اسلامی ایران و دارو دسته های گوناگون  بنیاد گرايان اسلامی که جمهوری اسلامی آنها را تقويت می کند  آگاه کنیم و نشان دهیم که جمهوری اسلامی  علیرغم ژست های ضد امپریالیستی که به خود می گیرد اتفاقا رژیمی است که در عمل نشان داده که حافظ منافع امپریالیست ها در منطقه وابزاری در دست سرمایه جهانی می باشد.  اين وظيفه را باید  با تمام توان در جهت حمایت از مبارزات مردم ایران به پيش برد.  سياستهای تجاوزگرانه آمريکا از يک سو و از سوی ديگر تبليغات فريبکارانه جمهوری اسلامی  نیاز به تلاش هر چه  بیشتر برای  بوجود آوردن جو همبستگی مبارزاتی در بین نیروهای ضد امپریالیست و ضد ارتجاع  ایرانی و بین المللی را دو چندان ساخته است.   شعارهایی چون شعار" نه به امپرياليسم ، نه به جمهوری اسلامی" ، " آزادی مردم ایران فقط  به دست مردم ایران ميسر است" ،  "سرنگونی جمهوری اسلامی بدست مردم ایران"  در این زمينه و در چنين تظاهراتی  می توانند بسیار موثر باشند.