شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۶ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۷ اوت ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

تأملی چند در برخورد با توابین

ایرج مصداقی

آن‌چه در پی می‌آید پاسخی است از سوی من به پرسش‌های نشریه آرش در مورد توابین. این پرسش‌ و پاسخ‌ در ماه سپتامبر ۲۰۰۶ از طریق ایمیل انجام گرفته‌ و در نشریه آرش شماره‌ی ۹۷ برای اولین بار درج شده است.

 

۱- آیا شما گفتگو بین زندانیان سیاسی سابق و توابان را در خدمت فرهنگ دمکراتیک می دانید یا موجب مخدوش شدن مرزها؟ آن مرزها کدامند؟

۱- مسلماً یکی از ضعف های اساسی جامعه ما عدم آشنایی با فرهنگ گفتگو و تبادل نظر است. ما هیچ گاه از چنین موهبتی برخوردار نبوده ایم.

در جامعه‌ای که فرهنگ گفتگو بین نیروهای سیاسی آن وجود ندارد یا در فضایی که حتا امکان گفتگو بین زندانیان مقاوم وابسته به گروه های سیاسی مختلف فراهم نمی شود؛ گفتگوی سالمی بین نیروهای سیاسی جامعه در نمی گیرد، آیا طرح چنین سؤالی واقعی است؟

با توجه به آن چه که ذکر شد، چگونه می توان صحبت از چنین گفتگویی کرد. آیا توسعه فرهنگ دمکراتیک نبایستی مقدمتاً در جاهای دیگری خود را نشان دهد؟

نگاهی به برنامه‌های برگزار شده در ارتباط با بزرگداشت یاد و خاطره قتل‌عام شدگان سال ۶۷ بیاندازید، به خاطر وجود منافع تنگ نظرانه گروهی و یا ایدئولوژیک در اکثر قریب به اتفاق مراسم‌های برگزار شده حتا تمایلی نیست که داستان و روایت قتل‌عام از دهان کسانی که مستقیماً در آن حضور داشته‌اند و شاهد و ناظر فاجعه بوده‌اند، شنیده شود. حتا حاضر نیستند از اسناد و مدارک و شواهد دیگران و یا کسانی که روایت متفاوتی از آن ها دارند، در محکومیت رژیم استفاده کنند! این مربوط به همه گروه های سیاسی است. در این فضا چگونه انتظار می رود که افراد مایل به گفتگو با توابی باشند که گاه از انجام هیچ جنایتی در حق‌شان کوتاهی نکرده است. به ویژه اگر این تواب وابسته به گروه خودشان هم نباشد. از این‌ها گذشته، گفتگوی با توابان به کدام مسئله و یا نیاز جنبش جواب می دهد. آیا بقیه مسائل حل شده و این یکی باقی مانده است؟

در ضمن باید دید منظور شما از توابان چه کسانی هستند. در بسیاری جاها تعریفی که از تواب می شود اساساً غلط و انحرافی است. گاه تصور می شود کسی که در زیر شکنجه ضعف نشان داده، شکسته، لو داده، قرارش را گفته، مصاحبه تلویزیونی و یا مطبوعاتی کرده و ... جزو توابان است. حال آن که چنین نیست. در زندان هم کسی آن ها را در زمره توابان محسوب نمی کرد. جدا از بحث بالا ما با یک واقعیت دیگر نیز روبرو هستیم. با توابان قدیم و توابان جدید.

توابان قدیم به عنوان یک جریان فقط در درون زندان های رژیم وجود داشتند. مانند یک تشکیلات و جریان به هم پیوسته عمل می کردند و ابزار سرکوب رژیم بودند. مشابه آن در هیچ کجای دنیا دیده نشده است. به همین دلیل فقط باید با نام تواب از آن ها یاد شود تا منحصر به فرد بودن و جنبه ایدئولوژیک داشتن جریان آن‌ها مشخص شود. در همه جای دنیا عنصر خائن و بریده وجود دارد. این عنصر ادعایی ندارد، دم و دستگاهی ندارد، از شبکه و تشکیلاتی برخوردار نیست، دم از ایدئولوژی و مکتب و مرام نمی زند. حال آن که در زندان جمهوری اسلامی درست بر عکس است. آن ها جریانند، رده بندی تشکیلاتی دارند، نشست تشکیلاتی گذاشته و وظایف را مشخص می کنند، رسماً و علناً به مسئولان بالاتر خود گزارش می دهند. دم از مبارزه در راه حق می زنند و تازه مدعی می شوند که «کفاره گناه ما سنگر شدن در جبهه ها.» ظاهراً آن‌ها به دنبال جانفشانی در راه عقاید جدید خود هم هستند! اما رژیم بعد از استفاده تمام عیار، آن ها را به بیرون از زندان پرتاب می کند. این افراد در بیرون از زندان دیگر به عنوان یک جریان نیستند، حتا ابزار سرکوب رژیم هم نیستند. مثل برف در مقابل آفتاب ذوب می شوند و از بین می روند. استثنائات را کنار بگذارید؛ شما به سختی می توانید توابی را پیدا کنید که در جامعه بچرخد و از اعمالش و یا از رژیم دفاع کند. جامعه چنین اجازه ای به او نمی دهد.

اما با گذشت زمان رژیم و دستگاه اطلاعاتی آن پیچیده شده است. توابان جدید بر حسب ضرورت و نیاز رژیم از نوع دیگری هستند. استفاده ای که از آن ها می شود بر خلاف گذشته در سطح زندان ها نیست بلکه حرکت و سمت و سوی آن ها بیشتر رو به خارج و مجامع بین المللی است. عمده ی فعالیت آن ها پس از آزادی از زندان شکل می گیرد.

رژیم از اواخر دهه ۶۰ به ویژه مقارن حضور گالیندوپل گزارشگر ویژه سازمان ملل در ایران، سازمانی از توابین درست می کند به نام "قربانیان خشونت" [1] و تلاش می کند از طریق آن ها ذهن نماینده ویژه، ارگان های بین المللی و گزارشگران حقوق بشر را مغشوش کند. حتا با صرف بودجه های کلان برای آن ها رتبه مشورتی سازمان ملل را نیز می گیرد تا به فعالیت های آن ها اعتبار بخشد. آن ها در هیئت مدافعان حقوق بشر در سمینارهای بین المللی و مجامع و نشست های مربوط به حقوق بشر شرکت می کنند. اخیراً هم که ملاحظه کردید رژیم انجمن دیگری تحت عنوان "نجات" از توابان سابقاً مجاهد تأسیس کرده است و به شورای حقوق بشر در ژنو نیز راه یافتند و ملاقات هایی نیز در سطح اروپا انجام دادند. بسیاری از این توابان در دوران زندان حتا با دیگر زندانیان سیاسی نیز نگاهداری نمی شوند. به راحتی به خارج از کشور سفر کرده ، مأموریت خود را انجام داده و به ایران باز می گردند.

فکر می کنم آن چه منظور سؤال شماست توابان نوع قدیم هستند. پاسخ من نیز مربوط به آن هاست.

توابان با تعریفی که من از آن ها دارم نمی توانند طرف یک گفتگو قرار بگیرند. گفتگو در مورد چه چیزی قرار است صورت بگیرد. اگر قرار است توابان از گذشته شان و اعمالی که انجام داده اند دفاع کنند که اساساً نشستن بر سر یک میز با آن ها اشتباه است. اگر به نوعی به رژیم سرویس می دهند که دیگر گفتگو معنایی ندارد. این که دیگر به ارتقای فرهنگ دمکراتیک کمک نمی کند. گفتگو با چنین کسانی معنی ندارد. در هیچ کجای دنیا هم آن را توصیه نمی کنند. چرا با آن ها گفتگو کنیم، یک باره می رویم با خود رژیم و بازجویان وشکنجه گرانش گفتگو می کنیم. توابان نیروی سیاسی نیستند و یا به نیروی سیاسی‌ای وابسته نیستند که گفتگو یا عدم گفتگو با آن‌ها در خدمت فرهنگ دمکراتیک قرار گیرد.

همه این بحث های انحرافی پس از حضور سیبا معمار نوبری در یک جلسه زنان به وجود آمده است. نگاهی به گذشته او نشان می دهد که او دچار بیماری است. بیماری‌ای که از کودکی با خود داشته، در جریان مبارزه و در دوران زندان هم آن را با خود حمل کرده و هنوز هم به شکل دیگری دچار آن است. به او بایستی به عنوان یک کیس بیماری نگاه کرد و از این زاویه به او کمک کرد و دستش را گرفت؛ نه آن که اعلامیه هشدار! در موردش صادر کرد و دست به افشاگری زد. نباید ادعاهای او را جدی گرفت. او می خواهد در هر شرایطی ویژه و مطرح باشد. فرقی نمی کند چطور و چگونه. او برای دست‌یابی به این امر تا سرحد نابودی خود هم پیش می رود. چنان که در گذشته نیز کرده است. او کیسی استثنایی است. قاعده را بر اساس آن نبایستی بنا کرد. او ذهنیت تواب های نوع قدیم را نمایندگی نمی کند.

اما خطر در جای دیگری است که کسی به آن توجه نمی کند. منظورم حضور توابان نوع جدید در خارج از کشور است. این ها توابانی هستند که پیش تر با پذیرش انجام عملیاتی که بازگشتی در آن متصور نیست در قالب تیم های عملیاتی به داخل ایران رفته و در حین مأموریت[علیه رژیم] دستگیر شده اند. ظاهر قضیه این است که علیه نقض حقوق بشر در روابط مجاهدین افشاگری می کنند و به همین خاطر هم متأسفانه هیچ مخالفتی از سوی دشمنان توابان نمی شود! چرا که این توابان به «رقیب» می زنند. اما ببینید چند تا اعلامیه و مقاله راجع به سیبا معمارنوبری نوشته می شود، تعداد مصاحبه های انجام گرفته در مورد او را بشمارید، موضوع سخنرانی هایی را که به او و امثال او (که کارایی چندانی نیز ندارند) اختصاص داده شده، در نظر بگیرید. اما همین افراد از کنار توابان تازه نفس و مأموریت هایشان به سادگی می گذرند و هشداری نمی دهند.

۲- آیا به نظر شما برای برقراری این گفتگو پیش شرطی لازم است؟ اگر آری، این پیش شرط چیست؟

۲- توابان سابق افراد درهم‌شکسته‌ای هستند که نیاز به دریافت کمک و مساعدت دارند. از هر طریق این کمک می بایستی در اختیار آن ها قرار گیرد. این مسئله ای انسانی است و ربطی به ارتقای فرهنگ دمکراتیک ندارد. گفتگوی سیاسی در این میان معنا ندارد. اما قبل از در اختیار گذاردن هر گونه کمک، توابان می‌بایستی به زشتی کاری که انجام داده‌‌اند، پی برده و در جهت جبران آن بکوشند. دست دراز شده را نبایستی پس زد. انسانیت چنین حکم می کند. کینه جویی و دشمنی را بایستی کنار گذاشت و با روی باز با آن ها برخورد کرد(منظورم کسانی که دست در خون و شکنجه و ... داشته اند، نیست). اگر توابان خواهان گذشت و بخشش هستند، حتما باید گذشت کنیم. حتا به روی خود نیاوریم. در بازسازی روحی و فکری آن ها پیشقدم شویم. به آن ها سرکوفت نزنیم. آن ها دوستان ما بودند که به خاطر وجود عوامل گوناگونی به سقوط کشانده شدند. اگر آب رفته ای می خواهد به جوی بازگردد چرا که نه. ما باید از آن استقبال کنیم.

از سوی دیگر وظیفه‌‌ی جامعه و نیروهای سیاسی است که فضایی را به وجود آورند تا توابان نیز تجربیات خود از زندان را با صداقت مطرح کنند. شرایطی را که منجر به بروز چنین مسائلی شد، باز کنند. احساس خود از آن دوران را توضیح دهند. در این زمینه ما دچار کمبودیم. به این وسیله می‌توان تجربیات جدیدی را آموخت و به کار بست. ما از بسیاری مسائل که آن‌ها خبر دارند، بی‌خبریم. به این ترتیب بر دانستنی‌های ما از زندان نیزافزوده می‌شود. نگاه ما امروز در بیرون از زندان می بایستی متفاوت از نگاهمان در درون زندان باشد. در درون زندان توابان ابزار سرکوب رژیم بودند، ادامه رژیم بودند. کبکبه و دبدبه ای برای خود داشتند. اما امروز در بیرون از زندان دیگر موقعیت گذشته را ندارند، ابزار سرکوب نیستند، ادامه رژیم نیستند. به همین دلیل برخورد ما با آن ها می تواند متفاوت باشد.

۳- جمعی بر این عقیده اند که توبه ی تعدادی از رهبران سازمان های سیاسی، تأثیر زیادی در اوج گیری پدیده‌ی توبه در میان اعضا و هواداران این سازمان ها داشته است. نظر شما در این مورد چیست؟ نقش خود فرد را چگونه ارزیابی می کنید؟

۳- به نظر من توبه‌‌ی رهبران سیاسی تأثیر تعیین کننده‌ای در اوج‌گیری پدیده‌ی توابان نداشته است، این مورد تنها یکی از دلایل گوناگون در این زمینه است. من دلایل آن را به طور مبسوط در کتاب "نه‌زیستن نه مرگ" از نگاه خودم باز کرده‌ام.

اگر یک کار تحقیقی جامع صورت گیرد، اگر به آمار و ارقام توجه داشته باشید، خواهید دید که غالب زندانیانی که بریدند و تواب شدند، چه در تهران و چه در شهرستان‌ها، در دوران تحمل کیفر و بعد از بازجویی و دادگاه بوده است. در بسیاری موارد حتا عامل مستقیم شکنجه هم دخیل نبوده است. اگر بریدن رهبران سیاسی عامل تعیین کننده ای در این رابطه بود، می باید در همان اول دستگیری افراد به جرگه‌ی توابان می‌پیوستند. وقتی که ضعف رهبرانشان را دیده بودند باید به این وضع دچار می شدند و نه مدت ها بعد.

چند مثال در این زمینه می‌زنم. زندانیان هوادار سازمان پیکار با آن‌که تعدادی از رهبران درجه‌ اول آن به همکاری گسترده با رژیم پرداخته بودند با این حال در زمره‌ی با ثبات ترین و پایدارترین زندانیان بودند.

هواداران و اعضای حزب توده پس از دستگیری رهبران حزبی، به سبک و سیاق رهبران خود عمل نمی‌کردند.

از سوی دیگر هیچ یک از رهبران شناخته شده مجاهدین زنده دستگیر نشد که به جرگه توابان بپیوندند، اما با این حال تعداد نسبتاً زیادی از زندانیان مجاهد نیز تاب و تحمل شرایط را نیاورده و به جرگه‌ی توابان پیوستند.

جدا از فشار و شکنجه های طاقت فرسا، زمینه‌ی بسیاری از بریدن‌ها بر می‌گشت به اشتباهات و اعمال غلط زندانیان در داخل زندان.

در زندان قزلحصار زنان معتقد به برنامه‌ی اتحاد مبارزان کمونیست در زمره‌ی مقاوم‌ترین زندانیان بودند، آن ها بریدن سعید یزدیان یکی از رهبران خود را دیده بودند ولی عزمشان برای ادامه مبارزه جزم تر شده بود. اما در اثر عملکرد غلط و ذهنیت‌ مفرط خود در دام رژیم گرفتار شده و اکثریت‌شان بریده و به همکاری با نظام در زشت ترین صورت‌های ممکن تن دادند و این مسئله تا بعد از زندان هم ادامه یافت. سیبا یکی از همان هاست.

در بند ۲ واحد ۱ قزلحصار به خاطر لو رفتن تشکیلات در میان بخشی از زندانیان مجاهد، نزدیک به ۱۴۰ نفر به جرگه توابان پیوستند. در حالی که در همان موقع تعداد مجاهدینی که در بندهای ۳ و ۴ واحد ۱به جرگه‌ی توابان پیوستند از تعداد انگشتان دست هم تجاوز نمی‌کرد. فشار برای همه یکسان بود. اتفاقاً بند ۲می بایستی بهترین بند مجاهدین می بود که بدترین بند شد.به نظر من اگر بسیاری از کسانی که در بند ۲ بریدند در بند ۳ یا ۴ بودند، نمی‌بریدند و یا برعکس.

در میان زندانیان زن کرجی هوادار مجاهدین نیز وضع مشابهی به وجود آمد.

در بند ۱ واحد ۱ که زندانیان مارکسیست در آن بودند تعداد کسانی که در دوران فشار حاج داوود به جرگه‌ی توابان پیوستند از انگشتان دست تجاوز نمی‌کرد ولی همان موقع در سال ۶۲-۶۳ در بند ۱ واحد ۳ که بازهم زندانیان مارکسیست در آن به سر می‌بردند بیش از ۱۲۰ نفر به جرگه‌ی توابان پیوسته بودند و با آن‌ها همکاری می‌کردند. البته این‌ به معنای نفی مسئولیت فردی نیست.

بنا بر این عوامل گوناگونی در این امر دخیل بودند که می توان جداگانه روی هریک بحث کرد.

۴-تعریف شما از قربانی چیست؟ آیا شما توابان را در ردیف قربانیان رژیم قرار می دهید؟ آیا آن ها را رده بندی می کنید؟

۴- من از این نظر دفاع می‌کنم که هرگاه فردی یکی از حقوق شناخته‌ شده‌اش که توسط استانداردهای بین‌المللی تعریف شده ، نقض شود، قربانی محسوب می‌شود. بنا بر این توابان، حتا بدترین شان نیز جزو قربانیان رژیم هستند. این رژیمی است که به جنگ انسانیت رفته است. همه کسانی که در دایره سبعیت رژیم قرار گرفته اند در زمره ی قربانیان آن محسوب می شوند. به ویژه توابی که در زیر فشارهای رژیم له شده ، خود قربانی رژیم است. اما این که آیا قربانی مسئول اعمالش هست یا نه بحث دیگری است.

۵- به عقیده ی شما با توابان، به مثابه انسان هایی که در میان ما زندگی می کنند، چگونه باید برخورد کرد؟ باید آن ها را بخشید؟ فهمید؟ طرد باید کرد؟ فرصت جبران باید داد؟ روایت آن ها را باید شنید؟ در دورانی دیگر محاکمه باید کرد؟ چه باید کرد؟

۵- ما انسانیم. هر یک از ما ممکن است در موقعیتی قرار گیریم که مرتکب خطا شویم. توابان نیز خارج از دایره این تعریف نیستند. خود من نیز بارها مرتکب خطا شده ام. اگر واقع بینانه و صادقانه برخورد کنم ضعف و سستی هم کم نداشته ام. همه اش که مقاومت و پایداری و استواری و ... نبوده است. همچنین بایستی توجه داشت در بسیاری موارد قضاوت در مورد آن ها و اعمالشان کار ساده ای نیست، به ویژه برای کسانی که آن شرایط را طی نکرده اند و یا در موقعیت آن ها قرار نگرفته اند.

مهر، شفقت، عطوفت و ملاطفت را نبایستی فراموش کرد. انگیزه ی ما برای مبارزه بایستی اشاعه چنین ارزش هایی باشد. از سوی دیگر این مهر و شفقتی که از آن صحبت می کنم به این معنا نیست که اجازه دهیم عناصر پلیدی که به اختیار تیر خلاص زده اند و افراد را به کشتن داده اند، مانند نمونه ای که در کتاب "نه زیستن نه مرگ" نام برده ام، امروز در خارج از کشور فعال سیاسی نامیده شوند که متأسفانه چنین است.

قبل از این که به پرسش شما پاسخ دهم بایستی اضافه کنم توابان یک طیف گسترده‌ بودند. در معنای عام به کسانی تواب اطلاق می‌شد که به اختیار و در زمانی که زیر فشار نبودند به همکاری با رژیم در زمینه‌های مختلف دست زده و از دیدگاه و ایدئولوژی رژیم دفاع می کردند و خود را نماینده و حامی آن معرفی می کردند.

تعدادی از تواب‌ها در گلوگاه‌ها به شکار افراد می‌رفتند، در شعبه‌های بازجویی به شکنجه می‌پرداختند، در گشت‌های اطلاعاتی رژیم شرکت کرده و افراد را به تور رژیم می‌انداختند. تیرخلاص می‌زدند و ... بندهای زندان را اداره می کردند و جنایاتی صد بدتر از پاسداران مرتکب می‌شدند. بالطبع عدالت حکم می‌کند که این دسته افراد پاسخگوی اعمالشان با برخورداری از موازین شناخته شده حقوق بشر باشند.

اما بسیاری نیز در زندان بودند که همان موقع یا بیرون از زندان به زشتی عمل خود پی برده و تلاش کردند و می‌‌کنند که به جریان زندگی برگردند. تعدادی از آن ها با سرفرازی به شهادت رسیدند. آن‌ها هیچ‌گاه در چنین جنایاتی به طور مستقیم شرکت نداشتند. بایستی به این دسته افراد کمک کرد، فرصت جبران به آن‌ها داد، روایت آن‌ها را شنید و تلاش کرد با فهم و درک درست از مسائل، شرایطی را به وجود آورد که دیگر شاهد چنین صحنه‌هایی نباشیم. آن‌ها غالباً کسانی بودند که به خاطر مبارزه در راه ارزش‌های انسانی به زندان افتادند.

 

 

Irajmesdaghi@yahoo.com

 [1] در این زمینه می توانید به ۴ مقاله به قلم نگارنده در سایت دیدگاه با نام «با فعالیت های رژیم برای منحرف ساختن مقوله حقوق بشر آشنا شویم» مراجعه کنید. 

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایرج مصداقی:



[تاریخ ارسال: 14 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: کامران نجفی]  [ kamran@yahoo.com ]  
با سلام!
تواب در جمهوری اسلامی يعنی زندانی ای که به رژيم پيوسته و بخشی از ماشين سرکوب او شده است. چنين موجودی مثل همه جلادان اين رژيم جنايتکار بايد پاسخگوی رذالت های خود باشد. در ضمن بحث عفو و بخشش هم مال زمانی است که نير وهای انقلابی قدرت دارند نه حالا که دستشان به جائی بند نيست. البته جای شکی نست که طرفداران توابين از جمله شهرام فاضل از شنيدن صدای عفو و بخشش شاد شوند اما شنيدن اذان عفو از آقای مصداقی اذان تعجب دارد.
  

[تاریخ ارسال: 09 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: غاز وحشي]  [  ]  
در راه باريكي كه از آن مي گذشتيم / تاريكي بي دانشي بيداد ميكرد / ايمان به انسان، شبچراغ راه من بود / شمشير دست اهرمن بود / تنها سلاح من در اين ميدان سخن بود / ....(فريدون مشيري)

ايرج عزيز ، نوشته ايي \" مهر ، شفقت ، عطوفت و ملاطفت را نبايستي فراموش كرد. انگيزه ما براي مبارزه بايستي اشاعه جنين ارزشهايي باشد .\"

نقطه طلايي نوشته تو همين است . ميداني ؟ و ميداني جقدر دشوار است اعتقاد و پايبندي به همين ارزشها، در ميدان نابرابري كه در آن ، همه شمشيرها فقط در دست اهريمنان نيست؟


  

[تاریخ ارسال: 06 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: ardeshir]  [ ardeshir_99@yahoo.se ]  
کمتر کسی به مانند ايرج مصداقی عزيز توانايی دارد که به اين بحث های مهم بدينگونه بيطرفانه بررسی کند. رمز موفقيت او شايد در اين باشد که به مسائل با عينک ايدئولوژيک و حزبی/گروهی نگا ه نميکند.   

[تاریخ ارسال: 06 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: pooyaan]  [  ]  
آقای مصداقی، با تشکر از مقاله بسیار متین و منطقی شما. نگاه بسیار درستی به مقوله توابین دارید. افرادی که در زیر وحشیانه ترین شکنجه ها و تحقیر بی اندازه له شده اند ، قربانیانی هستند که در بسیاری از موارد فاقد اختیار تصمیم گیری در مورد اعمال خود بوده اند. متهم ردیف اول رژیم تبهکار آخوندی است که توابین را خرد کرد و به درجات مختلف به انحطاط کشید. در مورد توابین قدیمی باید بر درد آنها مرهم گذاشت و کمک نمود به جریان زندگی بازگردند. در مورد توابین جدید که به صورت عناصر عملیاتی وزارت اطلاعات عمل می کنند، در عین اینکه می دانیم اینها در زیر سنگین ترین فشارها تسلیم شده اند، باید با شدت با مزدوری آنها برای رژیم ددمنش مخالفت و افشاگری نمود. هر انسان با وجدان علیرغم هر گونه انتقاد از مجاهدین، نیازی به موعظه های عوامل وزارت اطلاعات در مورد حقوق بشر ندارد.   

[تاریخ ارسال: 05 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: م- هاشمی]  [  ]  
من از نوشته آقای زمانی سر در نیاوردم. ولی مشت نمونه خروار است. همین نوشته آقای مصداقی نشان می‌دهد که نه تنها دید گروهی ندارد بلکه نظراتش با انصاف همراه است. من متأسفانه دسترسی به کتاب ایشان نداشتم و تنها از طریق مقالاتشان با ایشان آشنا شدم. اگر آقای زمانی لطف می‌کردند و در مطلبی مستند حرف‌هایشان را میزدند مناسب تر بود. بعد هم من نفهمیدم نظرات آقای زمانی چه ربطی به این مقاله دارد؟   

[تاریخ ارسال: 05 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: زمانی]  [  ]  
من نمیدانم که چگونه آقای مصداقی خود را در شکل قاضی میبینند وحکم برای افراد مختلف صادر میکنند. کتاب ایشان بخش مهمی اش از شنیده ها میباشد. شنیده ها هرگز مدرک دادگاه پسند برای هیچ قضاوت عادلانه ای نیست . بهتر است که آقای مصداقی تنها نقل کننده میبودند ونه قضاوت کننده چرا که یک قضاوت حقوقی در چهارچوب انسانی بحثی است که نمیمتوان با حساب احتمالات انجام داد. کتاب آقای مصداقی را اگر تنها به عنوان شاهد ونقل مورد بررسی قرار دهیم نکات اشتباه فاحشی دارد که نویسنده در اینجا وآنجا سعی کرده است که درواقع سمپاتی خود را به جریان سیاسی مشخصی در قضاوتهایش در کتاب نیز مورد استفاده قرار دهد.به نظر من کتاب ونظرات آقای مصداقی شاید اولین کار در این زمینه بوده باشد ولی با اشتباهات فاحشی که همراه با قضاوت وتنها نقل قول همراه است واین کتاب را از صورت یک روایت به عنوان سندیست خارج میسازد وتنها میتواند به صورت یک منبع با احتیاط فراوان از آن استفاده شود چون جناب مصداقی این کتاب خود را با قضاوت وقاضی گری نوشته اند ونه تنها روایت آنچه که شنیده و دیده است . که روایات آنها پایه حقوقی ندارد بویژه زمانی که با جهت گیری گروهی همراه باشد هرچند خود را آقای مصداقی منکرمیشوند ولی این را میتوان از لابلای قضاوتهایشان در کتاب ومصاحبه هایشان دید   

[تاریخ ارسال: 05 Dec 2006]  [ارسال‌کننده: شهرام فاضل]  [ shahramfazel1360@yahoo.com ]  
تبریک و دورود به آقای مصداقی که به شکل بسیار منطقی و زیبا این موضوع را توضیح داده اند و در جهت ارتقا آگاهی ایرانیان مبارز کوشش بسیار ارزنده ای را انجام داده اند. واقعا قابل تحسین است دیدن این همه انسانیت و بزرگواری در نوشته آقای مصداقی. اشاره هوشیارانه ایشان به مورد توابین جدید که ظاهرا در جهت تخریب یک بخش از اپوزیسیون در پوشش حمایت از حقوق بشر فعال هستند بسیار مهم می باشد. مشگل ما این گشتاپوی جدید رژیم در خارج می باشد که ادعای حمایت از حقوق فعالین سیاسی را دارد و در رفت و آمد به ایران آخوند زده و انجام فعالیتهای مخرب می باشند. افراد پلیدی مانند شاهسوندی تیر خلاص زن که در ارتباط با جنایتکارانی مانند سعید امامی آدم کش سابق می باشند. اینها خود دشمن هستند و باید آنها را افشا و از میان فعالین و مجامع حقوق بشر طرد کرد. با آرزوی سلامتی و موفقیت برای آقای مصداقی.   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.