شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۳ تير ۱۳۹۷ - ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

تیم ملی فوتبال ایران، نماینده مردم ایران
نگاه ايرج مصداقي

ایرج مصداقی

در آستانه‌ی قرعه كشى مسابقات مقدماتى جام جهانى ۱۹۸۲ بود كه جنگ  ایران و عراق آغاز شد. رژیم جمهوری اسلامی به بهانه‌ی «جنگ تحمیلی» و منحرف نشدن اذهان مردم از جبهه‌های «جنگ تحمیلی» و حال و روز «رزمندگان اسلام» و قهرمانی‌هایشان از حضور در رقابت هاى مقدماتی جام جهانى ۱۹۸۲ انصراف داد .  در همان سال، عراق که یک سوی دیگر جنگ بود با موفقیت در رقابت‌های مقدماتی به عنوان یکی از دو نماینده آسیا به همراه کویت به بازی‌های نهایی جام جهانی ۱۹۸۲ راه یافت و بهره‌ی آن را نیز برد.

سال‌های ۶۰- ۶۱ (۱۹۸۱-۱۹۸۲) سیاه‌ترین روزهای میهنمان بود. روزانه گاه صدها نفر در جوخه‌های اعدام پر پر شده و یا بر تخت‌های شکنجه تشریح می‌شدند. در همان دوران مقامات رژیم تلاششان این بود که فوتبال را از صحنه‌ی زندگی مردم حذف کنند. قصدشان این بود که شور و اشتیاق و شادی و نشاط را از مردم گرفته و از این طریق گرد خمودی و افسردگی بر جامعه بپاشند.

در همین دوران بود که داوودی معاون نخست وزیر و رئیس «مکتبی» تربیت ‌بدنی با مطرح کردن طرح ۲۷ ساله‌ها تلاش کرد تا فوتبال و ورزش کشور را به نابودی کشاند. چیزی که به سرعت با مخالفت گسترده مردم و جوانان روبرو شد. در همان سال‌ ۶۰ هنگامی که خاک مرگ بر همه جا پاشیده بودند و از در و دیوار خون می‌بارید در استادیوم امجدیه شاهد آن بودم که هزاران نفر با تمام وجود شعار می‌دادند: «داوودی دیوانه اعدام باید گردد» و « مرگ بر داوودی». همان موقع موضوع آن‌قدر بالا گرفت که میرحسین موسوی مجبور به موضع‌گیری شد و گفت که عملکرد او را مورد بررسی قرار می‌دهد.

به هنگام برگزاری مسابقات فوتبال جام جهانی ۱۹۸۲ در زندان اوین بودم. در آن دوران مقامات رژیم بازی‌ها را از طریق ماهواره دریافت کرده و با تأخیری حداقل ۲۴ ساعته بعضی از مسابقات مهم را پخش می‌کردند.

در زندان به ما تذکر داده شده بود در صورتی که به هنگام رد و بدل شدن گل، شادی کنیم، تلویزیون اتاق را گرفته و ما را از دیدن مسابقات محروم می‌کنند. در همان حال می‌شنیدیم احمد خمینی روزها در تلویزیون جام جم حضور یافته و مسابقات را به طور مستقیم مشاهده می‌کند.

به هنگام برگزاری مسابقات مقدماتی جام جهانی ۱۹۸۶ کلمبیا ( به خاطر ناتوانی این کشور، مسابقات در مکزیک برگزار شد) طبق تصميم مسئولان فدراسيون بين المللى فوتبال (فيفا) از آن‌جایی که دو کشور ایران و عراق در حال جنگ بودند و فیفا نمی‌توانست امنیت و سلامتی بازیکنان تیم‌ها را تضمین کند، ايران و  عراق از ميزبانى رقابت هاى مقدماتى جام جهانى محروم شدند. طبق مصوبه فيفا، بازى هاى  ايران و عراق با رقبايشان بايستى در كشورهاى ثالث انجام مى شد. عراق اين پيش شرط  فيفا را پذيرفت و مسابقاتى را كه ميزبانش بود، در دوحه پايتخت قطر برگزار كرد. اما  فدراسيون فوتبال ايران كه رياستش برعهده نصرالله سجادى بود اين شرط منطقی را نپذيرفت و از  حضور در رقابت هاى مقدماتى جام جهانى ۱۹۸۶ انصراف داد. به این ترتیب یک بار دیگر فوتبال ایران با تلاش مقامات رژیم از حضور در میادین بین‌المللی بازماند.

در آن دوران در بند ۱ واحد ۳ قزل‌حصار به سر می‌بردم. مسابقات فوتبال این‌ بار به طور مستقیم پخش می‌شد و ما محدودیتی در تماشای آن نداشتیم. بچه‌ها گوش تا گوش در مسجد بند به تماشای مسابقات جام‌‌ جهانی می‌پرداختند و حسرت آن را می‌‌خوردند که چرا تیم ایران به خاطر سیاست‌های ارتجاعی رژیم نتوانسته در این مسابقات شرکت کند. بسیاری از ‌آن‌ بچه‌ها در قتل‌عام ۶۷ جان باختند. تازه آن‌روزها مثل امروز تب فوتبال این چنین داغ و گسترده نبود.

در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا، تیم ملی ایران در دور مقدماتی حذف شد. در سالن ۲ آموزشگاه اوین به سر می‌بردم. تا نیمه‌های شب بچه‌هایی که از قتل‌عام ۶۷ جان به در برده بودند مشغول تماشای مسابقات فوتبال بودند و تأسف خود را از عدم راهیبابی تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی اعلام می‌داشتند. روزها نیز در بسیاری اتاق‌ها بحث فوتبال و نتایج آن بود.

در دور اول بازیهای مقدماتی برای شرکت در جام جهانی ۱۹۹۴ ایران اول شد و به دور بعد راه یافت. بهزاد غلامپور دروازه بان تیم ایران ستاره مسابقات شناخته شد و جایزه‌ی نقدی نیز دریافت داشت.

احتمال صعود ایران به جام جهانی ۹۴ می‌رفت. این کابوسی بود که سراپای رژیم را فرا گرفته بود. دستگاه اطلاعاتی رژیم بنا به تحلیلی که داشت حضور ایران در جام جهانی را به سود رژیم ارزیابی نمی‌کرد. به همین دلیل یکی دو روز قبل از شروع مسابقات در دوحه پایتخت قطر، مسئولان اطلاعاتی رژیم که تیم را همراهی می‌کردند، با دستآویز قرار دادن حضور بهزاد غلامپور در استخر هتل محل اقامت در مقابل حاضران، سیلی محکمی به گوش او نواختند و به این ترتیب در آستانه برگزاری مسابقات بحران روحی عجیبی را در تیم به وجود آوردند.

غلامپور ظاهراً با وساطت و پادرمیانی دیگران در اردو باقی ماند ولی نقطه قوت تیم ملی ایران به نقطه ضعفی بزرگ تبدیل شد. در ضمن نوحه‌خوانی را نیز همراه آن‌ها کرده بودند تا هر‌چه بیشتر در تضعیف روحیه‌‌ی آن‌ها بکوشد. در اولین مسابقه، غلامپور روی اشتباهات غیرقابل تصور سه گل از کره جنوبی دریافت کرد که هر دروازه‌بان مبتدی نیز از پس مهار دو تای آن‌ها بر می‌آمد.

در بازی‌های بعد نیز ضعف آشکار دروازه بان تیم ملی ایران که یکی از ستون‌‌های اصلی تیم بود و از او به عنوان ستاره تیم ایران یاد می‌شد نمایان گشت. بدون شک بحران به وجود آمده در اردوی تیم ملی ایران عامل اصلی بازماندن تیم از حضور در رقابت‌های جام جهانی بود.

پس از اتمام مسابقات، علی‌ پروین از مربیگری تیم ملی فوتبال و تیم پرسپولیس برکنار شد و از حضور او در میادین ورزشی ممانعت به عمل آمد. نیروهای اطلاعاتی و امنیتی رژیم در استادیوم آزادی مترصد این بودند که شعاری از سوی مردم به نفع علی پروین داده نشود.

این درست در دورانی بود که خامنه‌ای در صدد بسط قدرت خود بود و از آن‌جایی که دارای چهر‌ه‌ی کاریسماتیک خمینی نبود دستگاه اطلاعاتی رژیم تلاش می‌کرد تا آن‌جا که می‌تواند چهره‌‌های سیاسی مطرح را حذف کند تا به این ترتیب مشکلات احتمالی او را در شرایط بحرانی به حداقل برساند.

ترور قاسملو، دکتر بختیار، عبدالرحمان برومند، دکتر کاظم رجوی، ترورهای میکونوس و تلاش برای ترور منوچهر گنجی و دیگر چهر‌ه‌‌های مطرح در خارج از کشور... در همین راستا انجام گرفت. این خط تا آن‌جا پیش رفت که حتا تحمل محبوبیت چهره‌هایی چون علی پروین در استادیوم‌های ورزشی را نیز نداشتند.

بوقچی پرسپولیس هر بار که در بوقش می‌دمید از مردم می‌خواست که تنها پرسپولیس را تشویق کنند. در سکوهای استادیوم آزادی که خود از نزدیک شاهد آن بودم در میان مردم دهان به دهان این سخن گفته می‌شد که بوقچی پرسپولیس از سوی نیروهای امنیتی احضار شده و مورد تهدید و ضرب و شتم قرار گرفته که مبادا به نفع پروین شعار دهد. بنابر این وقتی که او می‌گوید پرسپولیس، شما یک صدا به نفع پروین شعار دهید.

هنگامی که مردم شعاری به نفع پروین می‌دادند از سوی نیروهای لباس شخصی و رسمی که در جای جای استادیوم قرار داشتند مورد ضرب و شتم و دستگیری قرار می‌گرفتند. در همین حال جمعیت نیز یک صدا فریاد می‌زد «غفوری دیوانه اعدام باید گردد» غفوری فرد آن زمان ریاست سازمان تربیت بدنی را به عهده داشت.

این دورانی بود که رژیم تلاش می‌کرد کنترل استادیوم‌ها و باشگاه‌های ورزشی را در دست داشته باشد. برای همین

مهره‌های اصلی سیستم سرکوب و اختناق خود را برای کنترل این مهم اختصاص داده بود.

فوتبال ۱۹۹۴ در حالی آغاز شد که در تک و تاب فرار از کشور بودم، با این حال چند مسابقه‌ی آن را با اشتیاق تمام دیدم.

همان روزی که قرار بود همراه همسرم که ۲۰ روز بود سزارین کرده بود و پسرم که کمی زودتر از موعد مقرر به دنیا آمده بود برای فرار از کشور راه کوه و بیابان بگیریم نیز با آرامش تمام فوتبال جام جهانی را تا پاسی از نیمه شب گذشته تماشا کردم. پیش خودم می‌گفتم: احتمال دارد این آخرین فوتبالی باشد که تماشا می‌کنم بگذار با اشتیاق هر چه تمام تر آن را ببنیم تا داغش به دلم نماند! بقیه جام جهانی را یا در مسیر عبور از مرز و رسیدن به ترکیه بودیم و یا... بعد هم بازداشت، ضرب و شتم و زندان ترکیه و مشکلات آن‌جا.

در بازیهای مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ در حالی که تیم ایران می‌‌رفت تا در مرحله‌ی مقدماتی با پیروزی‌های پی‌درپی به جام جهانی راه یابد به مدد تلاش‌های پشت‌ پرده و با دو باخت پی‌در‌پی به قطر و عربستان سعودی در آخرین مرحله نفس‌اش به شمارش افتاده و عاقبت پس از باخت به ژاپن، به مصاف استرالیا رفت. رژیم در زیر فشار مردم و افکار عمومی که به خانه‌‌ی مایلی کهن، سرمربی حزب‌اللهی تیم‌ملی، حمله کرده بودند، مجبور به برکناری او شد.

مساوی غیر مترقبه‌ی تیم ایران با استرالیا در ملبورن که حکم پیروزی و صعود تیم ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ را داشت، به شکلی باورنکردنی ایران را غرق در شور و اشتیاق و جشن و پایکوبی کرد. زن و مرد، پیر و جوان در کوچه و خیابان می‌گریستند و می‌رقصیدند و به این ترتیب خداداد عزیزی محبوب مردم شد. کسی در دهان مردم نگذاشته بود که بگویند: «خدا داد، خداداد، خدا تو را به ما داد.» مردم ایران با این شعار مرزبندی خود را با رژیم جمهوری اسلامی مشخص می‌کردند. آن‌ها صعود تیم ملی ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ را در سایه‌ی تلاش‌های جمهوری اسلامی نمی‌دیدند بلکه آن را خواست خدا می‌دانستند و اعتقادشان بر این بود که وسایل آن را نیز خدا فراهم کرده است!

ایران چنین روزی را جز به هنگام خروج شاه و پیروزی انقلاب بهمن به یاد نداشت. شور و شادی مردم درست در نقطه مقابل خواست رژیم و حامیان آن بود.

به هنگام مسابقه‌ی ایران و آمریکا در ورزشگاه لیون فرانسه تا آن‌جا که می‌توانستم برای پیروزی تیم ملی ایران که با همه‌ی کم و کاستی‌هایش آن را تیم ملی مردم ایران می‌دانم، شعار دادم. خوشحالم که آن‌جا بودم و چنین کردم.

وقتی در آخرین گام مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ تیم ملی ایران با شکست از بحرین شانس خود برای حضور مستقیم در جام جهانی را از دست داد، مردم خشمگین رژیم جمهوری اسلامی را مسبب اوضاع دانسته و این خبر دهان به دهان می‌گشت که رژیم بازیکنان را مجبور به شکست در مقابل بحرین کرده است. به خاطر عدم راهیابی تیم ملی ایران به مسابقات جام جهانی ۲۰۰۲ تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی بزرگی در شهرهای مختلف کشور شکل گرفت.

نگاهی به گذشته کنید. اکثر تظاهرات‌ها و تجمع‌های اعتراضی در ۲۵ سال گذشته پس از مسابقات فوتبال شکل گرفته است. چگونه و به چه حقی فوتبالیست‌های کشور نمایندگان و سفیران رژیم معرفی می‌شوند؟ دود این سیاست در چشم چه کسی می‌رود؟

موفقیت تیم ملی فوتبال ایران ربطی به رژیم جمهوری اسلامی ندارد. اگر پیروزی و موفقیتی در میان است همه مرهون تلاش بازیکنان و کادر فنی است و اگر شکست و عقب‌افتادگی ‌است همه و همه به حساب رژیمی است که بر هست و نیست کشور حکم می‌راند.

این را بایستی برای مردم تبین و تشریح کرد نه آن‌که تیم ملی ایران را نمایندگان رژیم و سفیران جمهوری اسلامی معرفی کرد. هیچ یک از موفقیت‌های بدست آمده در کشور ما به رژیم جمهوری اسلامی ربطی ندارد.

تیم ملی فوتبال ایران نماینده دهها میلیون ایرانی است که چشم به راه موفقت‌هایش هستند و دل در گرو پیروزی آن دارند.

بدون توجه به واقعیت‌های موجود، به فوتبالیست‌های تیم ملی خرده گرفته می‌شود که چرا با وجود ممنوعیت حضور زنان در استادیوم‌ها حاضر به شرکت در مسابقات ورزشی می‌شوند؟ چرا بازی‌هایی که بدون حضور زنان برگزار می‌شود را تحریم نمی‌کنند؟

پاسخ من این است: فردا صبح به بستگان درجه یک خود بگویید به خاطر اجبار زنان به رعایت حجاب اجباری، از حضور در محل کار، دانشگاه، کارخانه، مؤسسه و... خود امتناع کنند و نتیجه را بررسی کنید!

از مردم بخواهید به خاطر چنین اجباری، اصلاً از خانه خود در نیامده و رژیم را با بحران مواجه کنند!

چرا از ورزشکاران خواسته می‌شود به خاطر سرکوب کارگران شرکت واحد، از شرکت در مسابقات ورزشی چشم‌پوشی کنند، به جای آن از ده‌ها هزار کارگر شرکت واحد و میلیون‌ها کارگر ایرانی بخواهید که چنین کنند. آن‌ها که ذینفع‌تر هستند.

از هزاران ایرانی مدعی در خارج از کشور بخواهید که در اعتراض به این امر امسال از رفتن به تعطیلات تابستانی خودداری کنند!

اگر مشکلات جامعه این‌گونه حل می‌شد که نیاز به فداکاری و مبارزه و .. نبود. با یک اطلاعیه و درخواست همه‌ی مشکلات هزاران سال پیش حل شده بود و نیازی به جوش و خروش امروزه من و شما نبود.

این که بازیکنان فوتبال قراردادهای پرسود مالی می‌بندند گناه نیست. بزرگترین نویسندگان، هنرمندان و... دنیا نیز با انتشار هر کتاب، سی‌دی، نوار، فیلم و یا ... میلیون‌ها دلار به جیب می‌زنند. آن‌ها در عین حال نیازهای روحی، روانی و عاطفی جامعه را برطرف می‌کنند. اگر چنین قرارداد‌‌هایی با من و شما بسته شود مخالفت می‌کنیم؟!

دروغ چرا، باور کنید من شخصاً چشم به راه یکی از این قراردادها هستم.

مردم در هر شرایطی حق دارند که شادی کنند، این حق را نمی‌توان و نبایستی از مردم گرفت. آن‌چه باعث شادی و مسرت مردم حتا برای لحظه‌ای می‌شود مقدس است و می‌بایستی حرمت آن پاس داشته شود.

در جریان قتل‌عام سال ۶۷ وقتی بوق ماشین عروس‌هایی که از گوهردشت می‌گذشتند را می‌شنیدم از صمیم قلب شادمان بودم. از این که مردم  فارغ از همه‌ی مشکلات موجود لحظه‌ای شاد بودند و این شادی در بوق‌ماشین‌ هایشان شنیده می‌شد به وجد می‌آمدم. منطق امروزم نیز همان است که بود. اگر مردم را دوست دارید در همه حال در شادی آن‌ها بایستی سهیم بود.

دشمنان مردم ایران به این نتیجه رسیده‌اند که نمی‌توان در زمینه‌های ورزشی نیز با خواست‌ها و علایق مردم درافتاد. آنها به این جمع‌بندی رسیده‌اند که برای حکومت بر جوانترین کشور دنیا، به نفع‌شان نیست رو در روی مردم و خواست‌های ابتدایی آن‌ها در ارتباط با ورزش بایستند. از این روست که برخلاف میل‌شان تلاش می‌کنند خود را همراه و پشتیبان ورزشکاران و تیم‌های ورزشی و به ویژه تیم ملی فوتبال ایران نشان دهند.

اما متأسفانه بسیاری از دوستان مردم هنوز به این جمع‌بندی ساده نرسیده‌اند و همچنان بر شعارهای کهنه و از کار افتاده تأکید می‌کنند و به این ترتیب رو در روی مردم و خواست‌های آن‌ها و به ویژه نسل جوان که عامل تغییر می‌تواند باشد می‌ایستند.

۲۸ سال پیش درست در آستانه‌ی انقلاب ۵۷ نیز به هنگام برگزاری جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، هنگامی که در آمریکا به سر می‌بردم، همین استدلال‌ها را از دوستانم در کنفدراسیون دانشجویان چه وابستگان به «اتحادیه‌ملی» (هواداران فداییان) و چه «احیاء»(خط ۳) می‌شنیدم. آن موقع نیز تیم ملی فوتبال ایران را نماینده رژیم شاه نمی‌شناختم. هیچ تیم ورزشی را نماینده‌‌ی سیستم حکومتی آن کشور نمی‌دانم.

امروزه بسیاری از دوستان به این مسئله‌ی ساده توجه نمی‌کنند که نمی‌شود از همه‌ی احاد جامعه انتظار داشت طریقه‌‌ای که من و شما پیش می‌گیریم را انتخاب کنند.

از هنرمندان، نویسندگان، شاعران، ورزشکاران و روشنفکران یک جامعه نبایستی انتظار داشت که همگی یا خفقان بگیرند و یا کشور را ترک کرده و جلای وطن کنند. تا به این ترتیب کشور به سامانی برسد!

اتقاقاً کشور زمانی به سامان می‌رسد که همه‌ی این افراد به کار خود پرداخته و بیش از پیش فعالیت کنند. با سکون و متوقف کردن فعالیت‌ها هیچ کاری درست نمی‌شود. در آن صورت، بایستی دست روی دست گذاشت و منتظر فرج و ظهور آقا امام زمان شد و این یعنی تعویق به محال.

فوتبال امروز با جان و دل مردم عجین شده است. این خصیصه تنها مربوط به کشور ما، مردم ما و کشورهای جهان سوم نیست. جادوی فوتبال همه را با خود برده است و اتفاقاً از نظر من نه تنها ایرادی ندارد که پدیده‌ای مثبت است. حال اگر ما نمی‌توانیم از آن به نفع خود استفاده کنیم مشکل خودمان است و نه مشکل پدیده‌‌ی فوتبال.

مردم با تمام وجود عشق و علاقه خود را به چهره‌های ورزشی ابراز می‌کنند. این عشق و علاقه اتفاقاً با شناخت نسبت به توانایی، قدرت و بسیاری پارامترهای دیگر است.

اگر چهره‌های سیاسی دارای اصالت باشند هیچ‌گاه خطری از سوی ورزشکاران و یا چهره‌های هنری، آن‌ها را تهدید نمی‌کند. هیچ ‌چیزی در آمریکای لاتین نتوانست جای چه‌گوارا را اشغال کند. نه پله، نه مارادونا و نه هیچ کس دیگر. به دلیل آن فکر کنید.

 این سؤالی بود که ۴ سال پیش پسرم که ۸ سال بیش‌تر نداشت، از من کرد. او با نشان دادن عکس چه‌گوارا پرسید: او کیست و چرا عکس او همه جا دیده می‌شود و... ؟ بعد از پاسخ نسبتاً طولانی من، او دوباره پرسید: چرا با آن‌که بیش از ۳۰ سال از مرگ چه‌گوارا می‌گذرد، این‌همه محبوب است و عکسش همه جا دیده می‌شود و سپس با نام بردن از چند ورزشکار و هنرمند نامی، گفت: ولی این‌ها پس از مدت کوتاهی فراموش می‌شوند و عکس‌شان جایی نیست؟

آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده‌اید؟

کدام یک از چهره‌های ورزشی مکزیک جای زاپاتا را در قلب و دل مردمی که عشقشان را نثار فوتبال و فوتبالیست‌ها می‌کنند گرفته‌ است و یا خواهد گرفت؟

کدام چهره ورزشی در شیلی جای ویکتور خارا را در قلب مردم خواهد گرفت؟ او در ضمیر مردم جاودانه گشته است.

در کشور خودمان با همه‌ی توطئه‌های شیخ و شاه چه کسی توانست جای مصدق را در دل و جان مردم میهن‌‌مان بگیرد؟

گوگوش، هایده، سوسن، آغاسی، شجریان، بهروز وثوقی، فردین، پرویز صیاد، فروزان، نیکی‌کریمی، همایون بهزادی، علی‌ پروین، حسن روشن، احمدرضا عابد زاده علی کریمی، مهدی مهدوی کیا و... می‌آیند و می‌روند. آن‌ها محبوب دل‌ها می‌شوند، نوش جانشان باد. در این راه گزندی به چهره‌های ملی و مردمی نمی‌‌رسانند. محبوبیت آن‌ها در تضاد با محبوبیت چهره‌های ملی نیست. چهره‌های ورزشی و هنری دشمن انقلابیون نیستند. نیامده‌اند که جای آن‌ها را بگیرند. چرا که کارکردشان متفاوت است.

وقتی کارگری با دیدن فیلم فردین و یا بیک‌ایمانوردی به وجد می‌آید چرا که نه؟ وقتی سوسن و یا آغاسی با صدایشان شادی و آرامش را برای لحظه‌ای به دل هزاران دردمند ایرانی می‌آورند چرا که نه؟ وقتی در پیچ و تاب بدن جمیله‌ هزاران دل بالا و پایین می‌شود چرا که نه؟ وقتی دروازه‌ی تیم رقیب در زیر گام‌های تیم مورد علاقه مردم فتح می‌‌شود و آن‌ها لحظه‌ای هم که شده غم و اندوهشان را فراموش می‌کنند، چرا نبایستی فریاد شادی سردهند؟ چرا نبایستی به وجد آیند؟ این‌ها دلخوشی‌های مردم است. لطفاً تلاش نکنید این‌ها را از مردم بگیرید. این‌ها را که بگیرید جز مشتی شعر و شعار چه چیزی جایگزین آن می‌کنید؟

اگر فکر می‌کنید بدون این‌ها لحظه‌ای انقلاب به جلو پرتاب می‌شود اشتباه می‌کنید. جامعه به قهقرا می‌رود.

یک حکومت ملی و مردمی پس از پیروزی انقلاب هیچ‌گاه چهره‌های ورزشی و هنری مورد احترام مردم را مورد سؤال و پرسش قرار نمی‌دهد که چرا در دوران سرکوب به کار خود مشغول بودید. این رو در رویی با خواست و تمایل عمومی است. این به بیراهه رفتن و نوید ظهور فاشیسم در لباسی دیگر است.

ایستادن در مقابل خواست توده‌ها جز انزوا و پرت افتادن از واقعیت‌های جامعه چیزی را به همراه ندارد.

گفته می‌شود فاشیست‌های‌ آلمان از تیم ملی ایران حمایت می‌کنند، خوب بکنند. ما که نبایستی سیاست‌هایمان را بر اساس سیاست‌های دیگران تنظیم کنیم. راست‌ترین و فاشیستی‌ترین جناح‌های اسرائیل و آمریکا نیز خواستار سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی هستند، القاعده و ملاعمر نیز در دشمنی با جمهوری  اسلامی و شیعیان زبانزد عام و خاص هستند، آیا به این خاطر بایستی دست از مخالفت با رژیم و یا سر دادن شعار سرنگونی برداریم؟

روزی رژیم جمهوری اسلامی تلاش می‌کرد فوتبال ایران را نابود کند، امروز تلاش می‌کند تیم ملی فوتبال ایران را نماینده خود معرفی کند، بر ماست که اجازه ندهیم رژیم جمهوری اسلامی در سیاست مزورانه خود به موفقیتی دست یابد. نگاهی به چهره‌ی بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران کنید کدام یک شاخصه‌های ظاهری رژیم را که سال ها بر آن‌ پافشاری کرده، دارند؟ آن‌ها در یک نظام فاشیستی- مذهبی زندگی می‌کنند، بر زبان آوردن یکی دو جمله‌ی تحت فشار، انداختن عکس با احمدی‌نژاد و یا اجبار بازیکنان به هدیه‌ی پیراهن تیم ملی به احمدی‌نژاد نبایستی باعث شود در مسیر دلخواه رژیم، حرکت کرده و تیم ملی را نماینده‌ و سفیر رژیم جمهوری اسلامی معرفی کنیم.

تیم ملی فوتبال ایران، نماینده مردم ایران است. میلیون‌ها زن و مرد ایرانی با تمام وجود عشق و علاقه شان را نثار نمایندگان خود در این مهم‌ترین رویداد ورزشی می‌کنند. همراه با میلیون‌ها ایرانی، برای شادی دل مردم ایران برای پیروزی تیم ملی فوتبال ایران از صمیم قلب دعا کنیم.

 irajmesdaghi@yahoo.com

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایرج مصداقی:



[تاریخ ارسال: 16 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: جان جان]  [ ونکوور ]  
مقاله بسیار عالی بود. استفاده کردم.   

[تاریخ ارسال: 13 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: مهتاب ماکویی]  [  ]  
با سلام و با پوزش از اینکه بر خلاف مرامنامه ستون کاربران این بار مجبورم کاربری را به نام خطاب قرار دهم.سرکار خانم پروانه حقیقت که به مردم و توده های ایرانی با بی انصافی حمله می کنید و انهارا بی ارزش می پندارید و شادی های مردم میهنتان را تاب نمی اورید از شما سوالی دارم ایا می دانیدچرا همین توده ها به کسانی چون خاتمی متوسل شدند؟فکر نمی کنید ایا این به خاطر ضعف اپوزیسیون و ناکارامد بودن ان بود .مردم هم مثل شما که در خارج نشسته اید از وضعی که دارند به ستوه امده اند و مانند غریقی هستند که به هر چوب خشکی متوسل می شوند تا از این وضع رهایی پیدا کنند.از شما و امثال شما انتظار می رود که انقدر بامردم مملکت خود بیگانه نباشید و انها را بخاطر تمسک جستن به امثال خاتمی سرزنش نکنید گرچه مردم متوجه شدند که خاتمی نیز عنصری از این سیستم کثیف و پست بود .به جای توهین به توده ها که زمانی از انها دم می زدید سعی کنید وضعیت مردم داخل کشور را هم در نظر بگیرید . و به تحلیل چرایی این مسائل بپردازید.مردم می خواهند زنده باشند و زندگی کنند همانطور که شما به خاطر زنده ماندن به مهاجرت و ترک وطن دست زدید.امیدوارم در موضع گیری های اینده اتان با عدالت بیشتری موضع گیری کنید.   

[تاریخ ارسال: 13 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: جمشید شیرمحمدی]  [  ]  
به کسانی که تیم ملی فوتبال ایران را تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی معرفی می‌کنند پیشنهاد می‌کنم بعد از این نفت ایران را نیز نفت جمهوری اسلامی ایران، منابع طبیعی ایران را نیز منابع طبیعی جمهوری اسلامی ایران، مردم ایران را نیز مردم جمهوری اسلامی ایران معرفی کنند، تا حق جمهوری اسلامی را کمال و تمام به جا آورده باشند.   

[تاریخ ارسال: 13 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: مژگان کاظمی]  [  ]  
با سلام به همه

این مقاله و واکنش ها نشان می دهد که صحبت از اتحاد عمل در مقابل رژیم جلاد اسلامی خواب و خیالی بیش نیست. وقتی نظرات ما در قبال مقوله ورزش این همه از یکدیگر به دور است حساب کنیم نظرات ما را در قبال ساختار سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و... رژیم و طرح هایمان برای جایگزینی آن را.

این تیم نماینده مردم نیست، آنها را نمایندگان مردم در سازمان ورزش انتخاب نکرده اند بلکه گماشتگان رژیم آنها را دستچین کرده اند تا با استفاده از آنها به اهداف سیاسی خویش دست پیدا کنند. وصل آنها به مردم تقلیل خواسته های مردم در قبال سرنگونی تام و تمام رژیم است و در نهایت عتقد می شود که برای سرنگونی رژیم لازم نیست تا تمامی ساختارهای آن تعویض شوند. به باور من از این تحلیل چیزی جز رفرمیسم بیرون نمی آید.
شاد باشید
مژگان
  

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: جعفر مافی]  [  ]  
موفقیت تیم ملی فوتبال ایران ربط به رژیم جمهوری اسلامی دارد .   

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: الف. کریمی]  [  ]  
با سلام به آقای مصداقی و با تشکر از مقاله‌ی خوبشان که آگاهانه و از سر مسئولیت و با بی‌پروایی نگاشته‌اند. همانگونه که یکی از کاربران نیز اشاره کرده است، مقاله‌ی شما بگونه‌ای غیر مستقیم ما را به بحث‌هایی لازم و ضروری رهنمون شده و مسائلی را طرح کرده که نیاز به بازنگری و شناخت هرچه بیشتر آن بسیار مهم است.
یکی از این مسائل مهم این است که ما تا چه اندازه بی توجه به دانش سیاسی و اجتماعی، و از دریچه‌‌ای تنگ به جامعه و تحولات و دگرگونی‌های اجتماعی و فرهنگی و در یک کلام به انقلاب اجتماعی نگاه می‌کنیم و تا چه حد در این زمینه‌های اجتماعی-سیاسی از کم‌دانشی و ناآگاهی علمی و فلسفی رنج می‌بریم. متأسفانه باید بگویم هنوز که هنوز است دوستان ما یک جامعه‌ی هفتاد میلیونی را (با همه‌ی مشکلات و پیچیدگی‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی که مسلماً نمی‌تواند جدا از بستر و ساختار تاریخی‌اش باشد)، با یک گروه و سازمان سیاسی اشتباه می‌گیرند و در بهترین حالت، مسائل آن را در مقیاس مشکلات یک دهکده‌ی کوچک چند هزار نفری ساده می‌کنند. متأسفانه هنوز که هنوز است، دوستان ما در تحلیل‌هاشان همه‌چیز را یک کاسه کرده و از توانایی لازم در تفکیک مسائل و بررسی مشخص و ارایه‌ی تحلیل مشخص بی‌بهره‌اند. ما آن ذهنیت به هم پیوسته و منسجم را نداریم که قادر باشد در هر بررسی و در هر زمینه‌ای پارامتر‌های گوناگون را ببیند و آن‌ها را در تحلیل‌هایش دخالت دهد. ما از زوایه‌های متفاوت به یک مسئله نگاه نمی‌کنیم. ما بی‌ آنکه متوجه باشیم، با دلایلی یکسان و کاملا مشابه، یک مسئله‌ی مشخص را همزمان هم رد کرده و هم تأیید می‌کنیم! مقاله‌ی شما، دست‌کم، بگونه‌ای به وجود این تناقض‌ها در درک، گزینش و کاربست شیوه‌ها‌ی شناخت اشاره کرده و آن‌ها را به بحث می‌گذارد. در پیوند با مبارزات سیاسی-اجتماعی، نگاه ما به مسئله‌ی فوتبال و هنر ، و نگاه ما به ورزشکاران و هنرمندان و انتظاراتی که از آنان می‌رود، تنها یک نمونه و مثال از نوع شیوه‌ی نگریستن ما به مسائل است. با آرزوی موفقیت برای شما.
  

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: کوشا]  [ koosha70@gmail.com ]  
واقعآ متاسفم   

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: مهرانگیز صفائی]  [  ]  
خانم حقیقت، این توده ها همانهائی هستند که هر روز سخت کار می کنند و نون و لباس منو و شما را درست می کنند و رژیم سرمایه داری به آنها وقت فکر کردن نمیده. لطفا اون بدبختها را سرزنش نکنید. فردا که آمریکا به ایران حمله کنه آنها توی کارخانه ها تکه تکه میشند. توی جنگ قبلی هم پدران اونا بودند که کشته شدند. مسئله ما این رژیمهای سرمایه داری هستند نه مردم زحمتکش. خود شما حتما در بعضی از زمینه های علمی معلومات ندارید. مثلا من از فیزیک عالی چیزی نمی دانم و از آن لحاظ بیسوادم. آنها هم مثل من و شما، مسائل اجتماعی را نمی دانند چون شرایط آنرا ندارند. کار ما خراب است نه اونا. کار ما خرابه که آنها را زیر دست این رژیم گذاشتیم و انقلابی خارج گودیم.   

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: رضا احمدی]  [ ahmadi_reza2001@yahoo.com ]  
گویا متاسفانه نماینده مردم ایران دراولین رویارویی اش 3 بر 1 باخت. بخصوص که کاپیتان این نمایندگان علی دایی به دلایل خاص ( نزدیکی زیاد با محورهای قدرت) با وجود 37 سال سن تا آخر دربازی ماند و تعویض نشد. مردم تهران هم به جای اینکه در خیابان ها خوشحالی کنند و خبرنگاران روزنامه های دولتی گزارش کنند که مردم از خوشحالی شعار میداده اند انرژی هسته ای حق مسلم ماست . جام جهانی هم روش . متاسفانه همه به خانه هایشان رفته اند که استراحت کنند و برای بدبختی های فردایشان آماده شوند. رئیس جمهور معتقد است که شکست از مکزیک به بدی شکست از آمریکا نیست چون مکزیک کشورجهان سومی است و حتی شاید جایزه هایشان را به بازیکنان مکزیکی اهدا کند . متاسفانه دراین نمونه بازیهای سیاسی هم خیر هست و هم شر . و به لطف دم ودستگاه حکومت ایران فعلا هرچه به مردم ایران میرسد شر خلص است . به امید پیروزیهای واقعی و نه جعلی . خسته نباشید   

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: علی]  [ alijon@optusnet.com.au ]  
باسلام به شما،
با وجود اینکه نکات مثبی در این مقاله وجود دارد ولی به قول آقای ناظر دمکرات هستیم ولی نه به این اندازه!
نه نه! قهرمانی که به گماشته ولی وقیه ارتجاع پیراهن تیم هدیه کند، نماینده من نیست. آقای مصداقی اگر انسانیت را از فوتبال حذف کنیم مثل گله گرگان که سر استخوانی به نام توپ هم دیگر را می درند است .
درود بر پهلوان تختی سلام بر قهرمان ملی حبیب خبیری .
ملی پوشی که حاظر نیست به پاسداری که به خواهرش که می خواهد بازی او را تماشا کند با لگد جواب می دهد اعتراض کند نماینده مردم نیست .
اقای مصداقی ضمن احترام به عقاید شما، من بر عکس شمادعا کردم که پیروز نشوند که مستجاب شد.
  

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: نیما روشن]  [ nimaroshan@hotmail.com ]  
وقتی نوشته اقای مصداقی را خواندنم باورم نميشد که انرا کسی نوشته که ۱۰ سال در زندان رژيم جنايتکا ر جمهوری اسلامی تحت شکنجه بوده ؟. اقای مصداقی دراين نوشته پر از تناقض وبسيار عاميانه به سبک يک هوادار تيم فوتبال اخوندی برای تطهير تيم فو تبال رژيم و ناميدن تيم ملی بر روی ان بهر تناقض گوئی از مظلو ميت زندانيان سياسی ان سالها گرفته تا مظلول نما ئی فوتباليست های رژيم متوسل شده اند!. ايشان که خود زندانی سياسی بودند چنان عشق فوتبال جلو چشمانشان گرفته که حتی نامی از ان همه ورزشکارانی که در اوائل سال های ۶۰ از جمله حبيب خبيری کاپبيتان تيم فوتبال ايران اعدام شدند نميبرند!.بر طبق نوشته ايشان ميتوان چنينن توجيه کرد که: چون در تمام طول اين ۲۸سال سياه همه تيم های ورزشی رژيم مستقل وملی بوده اند بنابراين ان جان باختگان ورزشکار نميبايست برای ازادی و رهائی مردم مبارزه ميکردند! بلکه بايد مانند فوتباليست های رژيم در تيم های ورزشی سربزير و ساکت و گوسفند وار بدون دخالت در سياست ميماندند!. ودو باره بر طبق نوشته ايشان ان چند صد نفر ورزشکاری هم که در طول اين سالها در سفر های خارجی تيم ها توانستند از دست ادمکشان اطلاعاتی که هميشه همراه تيم ها هستند فرار کنند وبه کشورهای خارج پناهنده شوند بايد هر چه زودتر برای اينکه ضد انقلاب و وطن فروش صدايشان نکنند به تيم های مستقل وملی رژيم برگردند!. عجبا! راستی اقای مصداقی شما که به جوانان و مردم توصيه ميکنيد که از ورزشکاران رژيم تحت عنوان ملی حمايت کنيد ايا بايد مردم از ورزشکار بی مغری مثل رضازاده هم که در سالن های ورزشی دنيا مرتب عکس وپرچم اين ا دمکشان را بالا ميبرد حمايت کنند وبرايش هورا بکشند؟. اقای مصداقی باورهای مردم در يک جامعه طبقاتی وتحت سلطه يک رژيم فاشيستی باورهای طبقه حاکم ميباشد که بايد با اين باورهای ارتجاعی و خرافی مبارزه کرد. ميليونها جوان پشت سر خمينی جلاد و خاتمی شياد براه افتادند ايا بايد به باورها احترام گذاشت؟. امروز اگر ۹۹ در مردم هم طرفدارولايت فقيه باشند قابل قبول نيست وبايد با انها مبارزه شود همانطوريکه اگر۹۹ در صد مردم ايران هم اين تيم فوتبال اخوندی با بازيکنا نی ومسئولان مزدور و فرصت طلب وسرسپرده ای امثال علی پروين. علی دائی. مهدوی. کريمی و..که با رفتن بسر گور جلاد و برگذاری مجالس روضه خوانی وسينه زنی و روبوسی با جلادان رژيم و رفتن بسر چاه جمکران و..که بر خلاف نوشته شما نه به اجبار است ونه يکبار بوده بلکه سالهاست که اين پاسداران ورزشی برای فريب و تسليم جوانان فوتبال دوست انجام داده اند و ميد هند قبول داشته باشند بايد اين تيم ها را افشا کرد. ورزشکار هنرمند.نويسنده.شاعر.فيلمساز بر خلاف گفته شما و هما نطورکه شاملو ميگويد انها در مقابل مردم تعهد وجدانی دارند که ساکت نباشند وبايد انها برقدرتباشند نه باقدرت.
نيما روشن


کاربر محترم، بخش پایانی مطلب شما، بدلیل طولانی بودن حذف شد. لطفا موازین ستون کاربران را مطالعه و رعایت کنید.
با تشکر، مسئول ستون کاربران
  

[تاریخ ارسال: 12 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: جلال. ک.]  [ - ]  
در این مقاله‌ی خوب و ارزنده‌‌ی آقای ایرج مصداقی که به نظر من با صداقت و شهامت نوشته شده است و به دور از پنهان‌کاری‌ها و ژست‌های ناپسند رایج در رفتار و کردار بخشی از فعالان سیاسی است، چند نکته‌ی بسیار مهم و جدی طرح شده که پرداختن به آن‌ها می‌تواند ما را به بحث‌هایی در حوزه‌ی روانشناسی اجتماعی و فرهنگی و مقوله‌هایی همچون «مردم»، «توده‌ها، «خلق» و... و همچنین آشنایی با سطح آگاهی و دانش سازمان‌ها و فعالان سیاسی در این حوزه‌ها و بکارگیری آن در امر مبارزات سیاسی-اجتماعی رهنمون شود. برخلاف آقای علی ناظر و بعضی از کاربران که با این مقاله برخوردی شتابزده داشته‌اند، من هرگز از تیتر و محتوای مقاله‌ی آقای مصداقی هرگز این استنباط را نکردم که منظور آقای مصداقی مثلا این است که تیم ملی فوتبال ایران نماینده مردم ایران در عرصه‌ی سیاسی است! در سرتاسر مقاله‌ی ایشان، حرف از ورزش و فوتبال است و اینکه تیم ملی فوتبال ایران نه متعلق به جمهوری اسلامی که متعلق به مردم و جوانان ایران است که به آن عشق می‌ورزند. به نظر من بسیار روشن و قابل درک است که مسائل طرح شده در این مقاله نه بعنوان دنباله‌روی کردن از توده‌ها است و نه غلتیدن به پوپلیسم و نه دامن زدن به توهمات توده‌ها. من اصلاً چنین چیزهایی را در این مقاله برداشت نکردم و اتفاقاً با توجه به بسیاری از مقاله‌های آقای مصداقی به ويژه در رابطه با ترفند‌های رژیم و نیز مسئله‌ی ان‌جی‌اوها که دقیق و موشکافانه نوشته شده‌اند، برای من مشخص است که ایشان مانند بعضی از دوستان نظردهنده این‌همه ساده‌نگر و خوش‌باور نیستند که بخواهند از طریق «تیم ملی فوتبال» دست به انقلاب بزنند! به نظر من این مقاله‌ی آقای مصداقی، جامعه‌ی سیاسی و اپوزیسیون را به شناخت و درک واقعبینانه‌تر از توده‌ها و فرهنگ آن‌ها دعوت می‌کند و با مثالهایی بجا و واقعی و ملموس این نکته را در پوشش پرسشی غیر مستقیم به میان می‌کشد که: اپوزیسیون خارج از کشور تا چه اندازه بگونه‌ای واقعی و بر پایه‌ی شناخت از جامعه و فرهنگ مسلط بر آن، برنامه‌ها و راهکارهای سیاسی‌اش را طرح می‌کند و شعارهایی که سر می‌دهد تا چه اندازه می‌تواند در مردم تأثیر بگذارد و اعتماد‌برانگیز باشد؟   

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: مهران شیری]  [  ]  
به نظرم خانم حقیقت بایستی در انجمن حجتیه نام نویسی کنند. چون آن‌ها هم مثل ایشان اعتقاد دارند هرچه خرابکاری بشود بهتر. چرا که به این ترتیب امام زمان ظهور کرده و به همه چیز سر و سامان می دهد. خدا به ملت ایران صبر بدهد با چنین تئوری‌پرداز‌هایی.
  

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: پروانه حقیقت]  [ p-haghighat@yahoo.com ]  
آرزوی من یکی این است که با بیشترین گل این تیم ملی !!!!!( که قراراست از دست های مهرورز تیرخلاص زن جایزه بگیرد و قبل از رفتن به مسابقه این دستهای مهرورز تیرخلاص زن راهم بوسیده است ) ببازد و مردم درایران گناهش را بگردن رژیم بیندازند. آیا واقعا نمی بینید که رژیم دارد تمام مشکلاتش را با این ترفندها روزانه حل میکند . و چه تبلیغاتی گرد این مساله فوتبال راه انداخته است ؟؟؟ آقای مصداقی این توده هایی که برای فوتبال توی خیابان میریزند وشادی میکنند همان هایی بودند که با گل و چراغ و جشن و شادی به خاتمی هم رای دادند. تا کی باید دنبال این نمونه توده های و خلق قهرمان راه افتاد و هرکاری را از سرندانی میکنند تائید کرد؟؟؟؟   

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: حامد گل ساری]  [  ]  
آقای زنگی زنگ ممکن است بگویید بدبینانه‌ترین حالت به نظر شما چیست؟
من مقالات آقای مصداقی در دیدگاه را خوانده‌ام. بعید می‌دانم آدم عاقل و منصفی پیدا شود که مسئولیت شناسی و درک سیاسی او را نفی کند مگر غرض ورزی در کار باشد. آقای صبوری هم که معلوم نیست نان کجا را می خورد که نان زندانی سیاسی خوردن در نظرش جرم است. خوب است او اگر وقت کرد توضیحی در باره نان حلالی که می‌ خورد بدهد. آیا هشت سال پیش یادتان نبود این سؤال‌ها را از مجاهدین بپرسید.
  

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: منوچهر حقیقت]  [  ]  
چطور وقتی نوبت به حبیب خبیری می‌رسد کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران می‌شود و نه تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی؟
در تیمی که او بازی می‌کرد عناصر حزب‌اللهی دو آتشه‌ای بودند ولی امروز حتا یک حزب‌اللهی نیز در تیم یافت نمی‌شود.
یک بار هم شده از خودتان بپرسید به چه حقی در جام جهانی ۱۹۹۸ مجاهدین به تشویق تیم ملی جمهوری اسلامی در لیون پرداختند؟ فیلم‌های آن هست؟ آن موقع تیم ملی فوتبال ایران بود حالا تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی؟ شتر سواری که دولا دولا نمی‌شود. هر وقت که مجاهدین به چیزی پرداختند درست و اصولی است و اگر دیگران پرداختند غلط است؟ این سیاست یک بام و دو هوا کی می‌خواهد تمام شود؟

  

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: مدد صبحی]  [  ]  
اگر بخواعیم با چپ روی های بیهوده دلخوشی های کوچک مردم در داخل ایران را ناموجه جلوه دهیم جز جدایی از مردم چیز دیگری دستگیرمان نخواهد شد.پس با روشن بینی برای شعور مردم داخل ایران هم ارزش قائل شویم که یک عکس با یک تیر خلاص زن نمی تواند مردم را فریب دهد و همه در داخل ایران می دانند که این ورزشکاران با فشار حکومت به این کارها تن می دهند.پس من با نظر نویسنده مقاله موافقم که می گوید اینها چند صباحی می ایند و می روندو چندان تاثیری روی جریانی ندارند   

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: فرهاد جوادزاده]  [ sweetheartfarhad@hotmail.com ]  
اقای مصداقی دست شما درد نکند واقعا بجا وعالی بود دقيقا نبايد اين تيم را به اغوش رژيم هل داد کاری که متاسفانه بعضيها در ان استاد شده اند و همه چيز و همه کس را نماينده رژيم ارزيابی ميکنند و خودشان را در مقابل مردم قرار ميدهند!!!!؟

با ارزوی پيروزی برای تيم ملی فوتبال کشورمان

فرهاد جوادزاده
  

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: سحر]  [ saharariya_2000@yahoo.com ]  
با سلام به آقای مصداقی عزیز طبق معمول از دردهای همیشگی سخن گفتید ما که هر چی گفتیم کسی گوش نکرد و درد همچنان پا برجا است و درمان را تو در مقاله ات بدرستی اشاره کرده ایی. بسیاری از مسائل اجتماعی و سیاسی هستند که بصورت کیلویی مورد ارزیابی گروه های مختلف سیاسی قرار می گیرند و دقیقا از همینجا است که رژیم نهایت سوء استفاده را به عمل می آورد. تیم فوتبال،گروه های هنری و غیره از این نوع هستند. و من در پاسخ به کسانی که در جهت مخالفت با مقاله شما مطالبی نوشته اند عرض می کنم که شما در نظر داشته باشید فوتبالیستها و گروه های مختلف هنری و یا هر کس دیگری که در ایران زندگی می کند و متناسب با شرایط خودش مبارزه با رژیم را پیش می برد در غیر اینصورت یا مثل شما می بایست در خارج می بود که این فرض محال است که همه مردم ترک وطن کرده و به خارج بیایند یا باید جزء شهدای راه آزادی می بودند امیدوارم شماها واقع بینانه به مسولیت و عنصر مسئول فکر کنید.و یک سئوال ، اگر شماها در ایران می بودید چگونه عمل می کردید. موفق باشید.   

[تاریخ ارسال: 11 Jun 2006]  [ارسال‌کننده: رضا]  [ afarinreza@yahoo.fr ]  
با درود
اقای ایرج مصداقی گرامی
شما را به اضهارات اقای دایی درباره ی فوتبال و زنان و دخالت ایشان در سیاست بنفع رزیم و همچنین شرکت اقای رییس جمهور در تمرینات تیم فوتبال و وعده های ایشان به این اقایان میلیاردر در صورت برنده شدن توجه میدهم و ضمنا به شما برای امادگی تان برای امضای قرارداد نان و ابدار تبریک میگویم. از شما با این کارنامه درخشان مبارزاتی که ارائه کرده اید بیش از اینها توقع داریم.
افرین رضا
  

تعداد نظرهای ثبت شده در پیوند با این مقاله بیش از ۲۰ نظر است. برای مطالعه بقیه‌ی نظرها اینجا را کلیک کنید.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.