شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۶ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۷ اوت ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

نقض حقوق‌بشر و وظایف ما - بخش چهارم
سخن کوتاه ايرج مصداقي

ایرج مصداقی

بخش چهارم

برخی از اقدامات رژیم در سطح داخلی برای ارائه به خارج از کشور

در عرصه داخلی رژیم فعالیت‌های بسیاری را سازماندهی می‌کند تا از آن‌ها به عنوان ویترینی جهت ارائه به بیرون از مرزها استفاده کند.

همچنین به عمد دست بسیاری از افراد را باز می‌‌گذارد تا از فعالیت‌ها و اقدامات آن‌ها در راستای منافع خود بهره برداری کند. توجه داشته لزوماً همه‌ی این افراد مزدور و یا وابسته به رژیم نیستند. کافیست به شمه‌ای از فعالیت‌های رژیم توجه کنیم.

سخنگوی حقوق بشر و حقوق کارگری در ایران

به اقدامات پاره‌ای از به اصطلاح فعالین حقوق بشر در ایران نگاه کنید. بهترین حالت را در نظر بگیرید، آیا آقای فریبرز رئیس دانا که سر و کله‌‌اش در همه جا پیدا می‌شود برای خودشان این سؤال ایجاد نمی‌شود چرا ایشان که از شرکت در مراسم استقبال از شیرین عبادی گرفته تا سخنرانی در گورستان خاوران در سالگرد قتل‌عام ۶۷، از مصاحبه‌ها با رادیوهای خارجی گرفته تا شرکت و سخنرانی در مراسم خاکسپاری شعرا و نویسندگان از نقد سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی رژیم گرفته تا ... همه جا حضور دارند، تا کنون با مشکلی مواجه نشده‌اند؟ در همین حال دادگاه دو تن از شرکنندگان در مراسم سالگرد خاوران برگزار می‌شود. با سخنران کاری ندارند یقه‌ی شرکت کننده را گرفته‌اند. تعدادی به خاطر انتقاد از یک شهردار یا مقام دون پایه شهرستانی به زندان افتاده و با مصیبت و گرفتاری مواجه شده‌‌اند. فراموش نکنید وبلاگ نویسی در قم جرمش این است که با احمد شاملو که ۵ سال پیش فوت کرده ارتباط داشته است.

آیا رژیم از فریبرز رئیس دانا که زمانی به خاتمی مشاورت اقتصادی هم می‌داد و با علی‌ربیعی و نشریه‌اش هم در زمینه‌ «کارگری» همکاری می‌کرد به عنوان نماد و سمبل دفاع از حقوق بشر و حقوق کارگران در ایران استفاده نمی‌کند؟ فراموش نکنید این رژیم هر گاه که منافع‌اش اقتضا کند همین‌ها را نیز از صحنه حذف خواهد کرد چنان که پیشتر کرد.

نماد چپ و سوسیالیسم در ایران

آیا متوجه نیستید که رژیم دست آقای علی‌ عمویی را در ایران باز گذاشته است. او کتاب چه‌گوارا را ترجمه می‌کند و خاطرات دوران زندان پیش از انقلابش را منتشر می‌کند. به مصاحبه‌های متعدد با روزنامه‌ها و نشریات داخلی می‌پردازد، در جلسات سیاسی و دانشجویی شرکت کرده از حزب توده و اعمال آن دفاع می‌کند، هیچ اتفاقی هم نمی‌افتد، چرا؟

آیا نمی‌خواهند او را به عنوان نماد «چپ و سوسیالیسم» در ایران معرفی کنند؟ آیا آقای عمویی متوجه نقشی که به عهده‌ی ایشان گذاشته‌اند نیست؟ من با وجود ضرباتی که او همراه با حزب توده به جنبش مردم ایران وارد کرد به او احترام می‌گذارم. ۳۷ سال از عمرش را در زندان سپری کرده است. علیرغم ضعف‌هایی که نشان داد( گلی بی‌خار کجاست) فرد محترمی است. فشارهای وارده به او در آن دوران را نبایستی از نظر دور داشت.

اما آیا برای رژیم کاری دارد او را محدود سازد؟ چرا چنین نمی‌کند؟

عمویی هر چه که باشد همه را به یاد حزب توده می‌اندازد و چنین «نمادی» خطری برای رژیم ایجاد نمی‌‌کند که هیچ، عده‌ای را دلسرد هم می‌کند.

اجازه تشکیل کانون‌‌ها، انجمن‌ها، بنیادها و کلوپ‌های سیاسی بی‌خطر[1]

به نظر من این رژیم به مرحله‌ای رسیده که اجازه برپایی کانون‌ها، انجمن‌ها و کلوپ‌های سیاسی بی‌خطر و در عین حال کنترل شده را بدهد. از طریق اعمال فشارهای گوناگون فعالیت‌های آنان را در سطح بسیار نازلی قرار داده و در عوض به هنگام ضرورت با آوردن فشار و یا تهدیدی از آن‌ها به نفع خود استفاده می‌کند. بعضی از آن‌ها که نیاز به چنین فشارهایی هم ندارند و نزده می‌رقصند. آیا به فشارهای گاه و بیگاه به خانم شیرین عبادی و تأثیرات آن توجه کرده‌اید؟

شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل و رئیس کانون مدافعان حقوق بشر که با این فشارها به خوبی آشناست می‌‌گوید: «وضعیت حقوق بشر در ایران نسبت به گذشته، كه اگر می‌خواستند به كسی ناسزا بگویند می‌گفتند «طرفدار حقوق بشر غربی»، پیشرفت خوبی داشته است اما هم‌اكنون حقوق بشر از نظر مردم حتی محافظه‌كاران ضدارزش نیست و همه مدعی طرفداری از حقوق بشرند، ولو این‌كه بعضا ناقض آن باشند. طبیعتا طی این سال‌ها گام‌هایی به جلو برداشته‌ایم اما این گام به جلو تا كجا ارزشمند است؟»

رژیم در سطح بین‌المللی به همین گفته نیازمند است تا بتواند آن را اهرم فشاری کند برای گرفتن امتیاز از کشورهای غربی و توجیه این سیاست که ما برای بهتر شدن اوضاع نیاز به صبر و حوصله داریم.

از نظر خانم عبادی پس از گذشت سه دهه ما در کشور به چنان درجه‌ای از پیشرفت و بهبود در وضعیت حقوق بشر رسیده‌ایم که در تبلیغات بیرونی «حقوق بشر» و دفاع از آن «ناسزا» نیست. وگرنه در داخل و هنگام دستگیری و ... که وضعیت فرقی نکرده است. اگر باور ندارید از کسانی که دستگیر شده و مزه بازجویی و شکنجه‌ رژیم را چشیده‌اند سؤال کنید. برای شروع هم از خانواده‌ی اکبر گنجی و وبلاگ نویس‌ها شروع کنند. بسیار خوب چند صد سال نیاز است صبر کنیم تا به رعایت حداقل حقوق بشر در ایران برسیم؟

شیرین عبادى چندى پیش در سرمقاله‌ای در روزنامه لوس‌آنجلس تایمز(۱۹ ژانویه) نوشت: «غرب باید فعالان حقوق بشر و دموکراسى را در ایران حمایت کند و جوایز بین‌المللى را به رهبران مقاومت در زندان بدهد تا اهداف آنها براى افکار عمومى روشن شود. چنانچه رژیم ایران کماکان به نقض حقوق بشر ادامه دهد، کشورهاى غربى باید روابط دیپلماتیک‌شان را کاهش دهند... آمریکا و ایران بهتر است به طور مستقیم وارد مذاکره بشوند و ... دولت بوش نباید فریب گروه‌هاى تبعیدى را بخورد که در خود ایران هیچ طرفدارى ندارند. توسعه دموکراسى مسأله‌ای داخلى است. دموکراسى بهترین تضمین علیه یک فاجعه هسته‌ای است.»

خانم عبادی که بزرگترین جایزه‌ بین‌المللی نصیب‌شان ‌شد، پس از آن با برخورداری از حمایت بین‌المللی چه گلی بر سر مردم ایران زده‌اند که دیگرانی که ایشان توصیه‌شان را می‌کنند بزنند؟

آیا توجهی کرده‌اید خانم شیرین عبادی تا پیش از دریافت جایزه نوبل اینقدر در ارتباط با «اسلام و دمکراسی»٬ «اسلام و حقوق بشر» و موضوعات مورد تمایل رژیم صحبت نمی‌کردند؟

خانم شیرین عبادی که از یک نهاد بین‌المللی موفق به جایزه‌‌ی نوبل شده‌اند بر خلاف اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر و در راستای سیاست‌های رژیم «توسعه‌ دمکراسی» را امری داخلی معرفی می‌کند. آیا دمکراسی از پایه‌های رعایت حقوق بشر در کشور نیست؟ این‌ها که از بدیهیات است.

از خانم عبادی خواهش می‌کنم از مقامات بین‌المللی بخواهند که ترتیبات یک همه‌پرسی تحت نظارت سازمان‌های بین‌المللی را بدهند تا مشخص شود گروه‌های تبعیدی در ایران هیچ طرفداری ندارند یا رژیم؟ تا مشخص شود رژیم در صدد فریب مجامع‌ بین‌المللی است یا گروه‌های تبعیدی؟

این‌ها سخنان کسی است که توسط همین گروه‌های تبعیدی به خارج از کشور شناسانده شده و عاقبت موفق به دریافت جایزه صلح نوبل شده است، اما این‌گونه قدرناشناسی می‌کند.

در همان سرمقاله وی به حمایت از سیاست‌ هسته‌ای رژیم تحت عنوان پروژه‌‌ای ملی که از حمایت همه‌‌ی مردم ایران برخوردار است می‌پردازد. در کجای عالم سراغ دارید که یک فعال در زمینه صلح و حقوق بشر و یک برنده جایزه صلح نوبل از پروژه‌ی‌ هسته‌ای با هدف نظامی و تولید بمب اتمی آن‌هم از سوی یک رژیم قرون وسطایی حمایت کرده باشد. شیرین عبادی به هنگام دفاع از حقوق مردم ایران مدعی است که حقوق دان است و فعالیت سیاسی نمی‌کند. هنگام دفاع از سیاست‌های رژیم استدلال‌های قبلی‌اش را فراموش می‌کند.

خانم شیرین عبادی در طول سال گذشته به عنوان یک فعال حقوق بشر و کسی که جایزه صلح نوبل را دریافت داشته چه اقدامات اساسی و ملموسی را در ارتباط با بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران انجام داده است؟ کدام حرکت بین‌المللی را برای احقاق حقوق قربانیان نقض حقوق بشر در ایران سامان داده است؟

در سفرها و ملاقات‌های خارجی‌‌ خانم عبادی روی چه موارد خاصی دست گذاشته است؟ باور کنید از این اقدامات و فعالیت‌ها آسیبی به رژیم نمی‌رسد اما رژیم از قبل او منافع خود را تأمین می‌کند.

در مجموع حضور ایشان به ضرر رژیم است یا به نفع آن؟ آیا چنین نظرات و توصیه‌هایی به ضرر رژیم حاکم بر ایران است یا به نفع آن؟

نگاهی کنید به انجمن حمایت از زندانیان با هدایت عمادالدین باقی.

دولتمردان جمهوری اسلامی به این ترتیب یکی از معتمدانشان را ناظر بر اعمال و رفتار خود در ارتباط با زندان‌ها قرار داده اند. برای جا انداختن انجمن نیز تبلیغات منفی و حساب‌شده‌ای برعلیه آن انجام داده و چهره‌ی یک مخالف جدی سیاست‌های رژیم و ... را نیز به رئیس آن می‌بخشند. از آن طرف به گفته مسئولین انجمن، روابط خوبی با قوه قضاییه و مسئولان آن هم دارند.[2]

قبل از هر چیز می‌خواهند با تشکیل چنین انجمن‌هایی حربه‌ را از دست اپوزیسیون خود گرفته و به طرف‌های خارجی پیام دهند که ما خودمان ظرفیت انجام چنین نظارت‌هایی را داریم.

به مورد اخیر توجه کنید. آیا برای رژیم مناسب نیست که موضوع اعدام حجت زمانی از سوی عماد‌الدین باقی مورد بررسی قرار گرفته و در کنار آن اعتباری برای دستگاه قضایی رژیم کسب شود؟‌ نگاه کنید به موضع‌گیری باقی در رابطه با اعدام حجت زمانی در مصاحبه با رادیو فردا:

عماد‌الدین باقی می‌گوید:

«آن چیزی که در اختیار ما هست این است که به اتهام بمب‌گذاری، دادگاه انقلاب که منجر به کشته شدن سه نفر و مجروح شدن ۲۲ نفر شده، ایشان را محکوم به اعدام کرده، و دیوانعالی کشور هم گفته از آنجا که خود متهم تائید کرده حکم را و اعتراضی نداشته و وکیل او هم دفاعیاتی که داشته هیچ دلیل خاصی ارائه نمی‌کند و وارد نیست، حکم تائید می‌شود و حکم را تائید کردند.»

بنا بر این چنانچه مشاهده می‌شود در رابطه با حجت زمانی عدالت اجرا شده و خود وی نیز اعتراضی نداشته است. وی سپس به رویه سیستم قضایی ایران اشاره کرده و می‌گوید: 

«معمول این بوده است در جمهوری اسلامی که وقتی کسی حکم اعدامش اجرا می‌شده، در روزنامه‌ها اعلام می‌شده و هر روز که روزنامه‌ها را بازکنید احکام صادره اعدامی، و احکام اجرا شده را در روزنامه‌ها خبرش را منتشر می‌کنند، هرچند عمدتا اینها مربوط به موارد غیرسیاسی است اما موارد سیاسی هم معمولا اعلام می‌شده یا اینکه بعد از این که فردی که محکوم به اعدام هست، حکمش اجرا می‌شود، معمول این است که مسئولین زندان یا مقامات قضائی با خانواده فرد تماس می‌گیرند و اطلاع می‌دهند به آنها که بیایند و جنازه را تحویل بگیرند.»

قضاوت در رابطه با ادعاهای باقی را به هزاران مادر و پدر و همسری می‌سپارم که هنوز بعد از دو دهه بسیاری از آنان محل دفن عزیزانشان را نیز نمی‌دانند.

کانون نویسندگان[3]، هم هست و هم نیست. به هنگامی که مانند دیگر همتاهایشان در سراسر دنیا بایستی از حقوق مدنی، سیاسی و... شهروندان دفاع کنند فقط نویسنده هستند و به امور سیاسی و اجتماعی کاری ندارند. اما هنگامی که پای دفاع از سیاست‌های خانمان برانداز و ضدملی رژیم مانند پروژه‌‌ی هسته‌ای می‌رسد مانند آقای سپانلو سراسیمه به میدان آمده و ادعاهای قبلی خود را فراموش می‌‌کنند.

به نهضت آزادی و دبیرکل‌اش ابراهیم یزدی توجه کنید. هنوز از نظر رژیم غیرقانونی است و اجازه فعالیت ندارد. هر از چند گاهی نیز یزدی و ...را احضار می‌کنند، تا چماق رژیم را فراموش نکنند. اما همین تشکل غیرقانونی که برای روز مبادا قانونی نشده اجازه دارد که به حیات خود ادامه دهد و مانند داستان پروژه‌‌‌ی هسته‌ای دبیر کل آن به میدان آمده و از سیاست‌های رژیم و حمایت مردم ایران از آن دم بزند.

نگاهی به فعالیت کانون وکلای دادگستری در رابطه با دستگیری آقای عبدالفتاح سلطانی یکی از اعضای موئر خود بیاندازید. به گزارش خبرگزاری دولتی ایسنا در این مورد توجه کنید:
«جمعی از فعالان سیاسی به عنوان موكلان عبدالفتاح سلطانی جهت ارایه‌ی نامه‌ای به كانون وكلا مبنی برتلاش برای آزادی سلطانی مراجعه كردند اما به علت درگیری لفظی این افراد با رییس كانون وكلا، این نامه به كانون وكلا ارائه نشد.به گزارش خبرنگار حقوقی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این افراد از جمله حبیب‌الله پیمان، علیرضا رجایی، سعید مدنی به همراه محمد سیف‌زاده وكیل مدافع سلطانی، نامه‌ای جهت اعتراض نسبت به روند بازداشت سلطانی تهیه و جهت ارایه‌ی آن به كانون وكلا مراجعه كردند ولی اجازه‌ی ورود به جلسه‌ی هیات مدیره كانون به هیچ یك از آنها داده نشد... در این حین جندقی رییس كانون وكلا به میان جمع آمد و از كسانی كه به كانون مراجعه كرده بودند درخواست كرد كه از اتاق خارج شوند و در مقابل امتناع آنها، از آنان خواست كه نسخه‌ی وكالت‌نامه‌ی خود را ارائه دهند و بیان داشت كه كانون وكلا مكان وكلا است و من اجازه‌ی فعالیت سیاسی در این مكان را نخواهم داد. »
آیا آقای جندقی نمی‌داند که ناصر زرافشان، عبدالفتاح سلطانی و ... به دلایل حقوقی دستگیر نشده‌‌اند؟ آیا او نمی‌داند دلیل دستگیری این دو دفاع از خانواده‌های قربانیان قتل‌های زنجیریه‌ای و زهرا کاظمی ‌است؟ آیا خود ایشان حقوقی عمل می‌کنند؟

کمیسیون حقوق بشر اسلامی، انجمن صنفی روزنامه‌نگاران، کانون مدافعان حقوق بشر و ... چه گلی بر سر مردم ایران زده‌اند، غیر از این که هریک می‌توانند ویترینی برای رژیم جهت ارائه به خارج از کشور باشند تا به هنگام نیاز از آن‌ها استفاده کنند.

نظر من این نیست که در کانون مدافعان حقوق بشر و یا کانون وکلای دادگستری را بایستی بست. من توصیه نمی‌کنم تمامی فعالیت‌های داخل کشور متوقف شود. من پیش‌گیری سکوت و خالی کردن صحنه را تحویز نمی‌کنم. اما وقتی فعالیت‌ این‌‌کانون‌ها تنها در خدمت رژیم قرار می‌گیرد و به هنگام نیاز، فعالین و گردانندگان آن‌ها سکوت می‌کنند چه نفع اساسی برای مردم می‌توانند داشته باشند. الا این که چهره‌ی رژیم را بزک کنند.

از همه نمی‌توان انتظار داشت که به یک شکل عمل کنند. اشتباه نشود من انجام فعالیت فرهنگی، هنری، سیاسی، اجتماعی و... در داخل کشور را گناه نمی‌دانم. برای کسانی که در این گونه امور فعالند احترام قائلم و آن‌ها را مأموران رژیم نمی‌دانم. این فعالیت‌ها از سویی نشان‌دهنده پویایی و حرکت جامعه نیز هست. اما این احترام تا جایی است که به کار خود می‌پردازند و برای هیچ‌یک از جناح‌های رژیم سینه نمی‌زنند. این مرزی است که باید به هنگام داوری در مورد افراد در نظر گرفت.  

Irajmesdaghi@yahoo.com



[1]   توجه داشته باشید من به هیچ وجه تمامی گردانندگان، فعالین و یا وابستگان این نهادها را مأموران رژیم نمی‌دانم. بحث من سوءاستفاده های رژیم در این میان است.

[2]   در دوران پیش از انقلاب و حتا در سالهای پس از انقلاب نیز انجمن حمایت از زندانیان و یا خانواده‌های زندانیان وجود داشت و در مواردی مستمری‌هایی به بعضی خانواده‌‌های زندانیان پرداخت می‌کرد.

[3]   آیا حق با شاملو نبود که تن به این کار نداد و کوشندگان تأسیس کانون نویسندگان را از انجام آن برحذر داشت؟

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایرج مصداقی:



[تاریخ ارسال: 26 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: آريا مهربان]  [ mehrabaneto@yahoo.co ]  
در اين كه بايد صف خود را از جنايتكاران عمامه بسر جدا كرده و همنام و همسفره آنان نبايد شد، هيچ شكي نيست و اين ربطي به اظهار نظري كه من در باره نوشته آقاي مصداقي كردم ندارد. موضعگيري سياسي و يا اظهار نظر سپانلو را به حساب كانون نويسندگان گذاشتن يك تحريف آشكار است.
اما اين ديدگاهي كه نمي خواهد تنوع مبارزات گروههاي مختلف مردم را ببيند، اولا صرفا گريزگاهي است كه كساني كه نتوانسته اند تحليل درست ا ز شرايط اجتماعي و نحوه سازماندهي مبارزات مردم ارائه دهند و تحليهايشان از شرايط داخلي و دركشان از عوامل تاثير گزار بر روابط ديپلماتيك هم غلط بوده است، به آن روي مي آورند. كساني كه هرگز نخواسته اند بپذيرند، اشتباهي در كارشان ممكن است باشد، نخواسته اند بپذيرند اشكال مبارزه مردم با يك رژيم مستقر،- آن هم رژيمي كه با تكيه به ورها و احساسات مذهبي بخش وسيعي از توده ها كه در سربزنگاه مي تواند با تحريك و برانگيختن احساسات آنان، خود را در كنار آنان جلوه داده و آنها را بدنبال خود بكشاند-، متنوع است و اين مبارزه را نبايد صرفا در مبارزه انقلابي يا شورشهاي خياباني يا زنده باد مرده باد گفتن ديد. پندهاي اخلاقي امامان را مبناي تئوريك براي تحليل قرار دادن، و به دنبال آن هر آنچه را كه «خودي» و دنباله خود نمي بينند، دشمن دانستن يا مثل آن چه كه در برخي برنامه هاي تلويزيوني پخش شده «زيارت عاشورا» را مبنا و تئوري ارزيابي نيروهاي اجتماعي قرار دادن و به دنبال آن به تبليغ نفرت و بيزاري عليه «هركه با ما نيست» يا «سكوت» كرده پرداختن، البته نتيجه يي جز انزوا براي صاحبان اين بينش نمي تواند به ارمغان بياورد(كه شاهدش هستيم). در اين ديدگاه عملا ايران يعني رژيم و هركس اسم و رسمي دارد يا داراي تخصص و تحصيلاتي است و در ايران كار و زندگي مي كند، كسي كه است به رژيم خدمت مي كند. تازه در مواردي هم كه برخي از اين افراد صاحب نام و يا صاحب تخصص به شرافت يا اصول حرفه يي خود پايبند ماندند و به خاطر همين مورد خشم و ستم رژيم قرار گرفتنند، صدايي از «ظلم ستيزان» شنيده نشد، ستم و سركوبگر رژيم در مورد آقاي ناصر زرافشان و عبدالفتاح سلطاني و ، سكوت برخي پيروان علي و امام حسين در مورد آنان نمونه هايي از عملكرد منفي ديدگاه خود محور بيني است كه اساسا نگاهي جز سياهي لشگر به ديگران ندارد. به راستي چه كسي خاك به چشم مردم مي پاشد، كساني كه نويسندگان و هنرمندان و قهرمانان ورزشي كشور را خدمتگزار رژيم مي دانند، يا كساني چون من كه معتقدند، هنرمندان و نويسندگان كشور، در طول 27 سال گذاشته به رغم وجود سانسور شديد و تهديدات دستگاه امنيتي هنرمندان و نويسنگان كشور خدمات فرهنگي بزرگي براي مردم و به ويژه نسل جوان انجام داده اند و قهرمانان ورزشي به جامعه و مردم ايران تعلق دارند و سوء استفاده رژيم از كسي مثل رضا زاده قهرمان وزنه برداري نبايد و نمي تواند براي توهين و تحقير جامعه ورزشي ايران دستاويز قرار بگيرد؟
  

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: سهند صادق]  [  S.sadeq@hotmail.com ]  
آقای آریا مهربان عزیز: یک انسان و یا یک مبارز و تاثیرگزار و تغییر دهنده نمی تواند هم با جنایتکاران و آدم کشان جمهوری اسلامی هم سو وهم کاسه برای حفظ عمود خیمهً نظام بکوشد وهم کانون بازی و یا مدعی دفاع از حقوق بشر و مبارزه ... داشته باشد، چونکه آنوقت مرز دوست ودشمن قاطی شده وهمان بلایی بر سر مردم می آید که در 27 سال گذشته بر سر مردم ایران آورده اند. کسانی که هم خدا وهم خرما را خواسته و یا دنبال مثال فلسفهً آخور وتوبره بوده اند در خیانتها وجنایتهای رژیم شریک جرم هستند و به قول علی(ع) هرگاه مظلومی، ظلم ظالم را آگاهانه بپذیرد هر دو شریک جرمند. پس بکوشیم تا خود را از صف جنایتکاران عمامه بسر حاکم جدا کرده و همنام وهمسفرهً آنان نباشیم و هم به چشم مردم خاک نپاشیم. پیروز باشید.   

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: آريا مهربان]  [ mrhrabaneto@.yahoo.com ]  
به نظر مي رسد آقاي مصداقي كم كم دارد عاشق صداي خودش مي شود و در اين نوشته به قول معروف خيلي دور برداشته و دست به تحريف واقعيت هم
زده است و دارد به جاي همه در مورد همه چيز قضاوت مي كند و حكم صادر مي فرمايد. باز هم اين كار سندروم و نشانه تعليمات و تعلقات گذشته در ايشان است، تعليماتي كه تازماني كه تيم فوتبال ايران در فينال راهيابي به مسابقه جام جهاني در برابر استراليا پيروز نشده بود، ورزشكاران ايران را هم درخدمت رژيم و تيم فوتبال را تيم فوتبال«رژيم» مي دانست. اما وقتي خبر پيروزي تيم ايران در برابر استراليا، در ايران منتشر شد و مردم در تهران و در بسياري از شهرها به خيابانها ريختند و به رقص و پايكوبي پرداختندو رژيم سركوبگر نتوانست جلو آنها را بگيرذ، هم روي رژيم كم شد و هم... بگذريم. معلوم نيست جناب مصداقي با چه منطقي موضعگيري يك
فرد(آقاي سپانلو) را به عنوان نظر كانون نويسندگان مي خواهد به خورد خوانندگان
بدهد؟ كانون نويسندگان ايران در انتخابات رياست جمهوري كه يكي دوتن از اعضاي آن(از ترس به قدرت رسيدن همين جناح حاكم كنوني به حمايت از يكي از كانديدها پرداخته بودند، ياد آور شد كه موضعگيريهاي سياسي اين يا آن فرد عضو كانون
ربطي به كانون نويسندگان ندارد. آن هشداري هم كه شاملو داده بود، در مورد شرايطي بود كه رژيم براي فعاليت رسمي كانون و «اسلامي» كردن آن گذاشته
بود شرايطي كه شاملو از آن به عنوان گوشني گخ بوي گند مي دهد ياد كرد( و البته كانون نويسندگان هم آن را نپذيرفت) شاملو به همين كانون به گمانم در انتخابات هيات دبيران بود تبريك گفته بود.اگر بنا باشد كساني مثل آقاي مصداقي معرف فعالان سياسي خارجي كشور باشند، طبيعي است كه هيچكس از ميان كساني كه بر عليه نقض حقوق بشر و بر عليه سانسور و سركوب در ايران فعاليت مي كند، هيچ اميدي به فعالان سياسي خارج كشور نبندند و حتي به قدرت رسيدن احتمالي آنان را«روز از نو روزي از نو» و تكرار يك دوره ديگر توهين و تحقير بداند. شايد آقاي مصداقي در برابر سازماني كه به آن تعلق داشته نوعي احساس گناه و احساس بدهكاري مي كند و با پيگيري تعليمات و روشهاي شناخته شده سازمان مربوظه مي خواهد كمي از بار «گناه» خود را سبك كند. اين كار البته ممكن است يك تعلق خاطر«انقلابي» باشد، اما بي ترديد دفاع از دموكراسي و حقوق بشر نيست.
  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.