شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

شنبه ۱۴ تير ۱۳۹۹ -  ۴ ژوئیه ۲۰۲۰



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

مبارزه علیه صهیونیسم ، یهودی ستیزی نیست

همنشين بهار

گرچه کشور اسرائیل که در نخستین دوران تولدش همدردی افکار عمومی منزجر از جنگ را به دنبال خود داشت، دست دراز شده امپریالیزم جهانی در منطقه شد امّا، واقعش این است که فرهیختگان اسرائیلی (به ویژه دانشوران محترم ایرانی تبار در اسرائیل) را نباید با زورگوئی و نژادپرستی امثال نتان یاهو و حزب لیکود یکی گرفت.

 

دیدگاه استادان ایرانی ساکن اسرائیل از تئوری های امثال ساموئل هانتینگتون Samuel Huntington که به جای همزیستی، روضه جنگ و خشونت می‌خوانند ، فاصله دارد.

 

همه کسانی‌که بین اسرائیلی های شریف و تمایلات نژادپرستانه صهیونیستی تفاوت قائلند و از ترور رهبران فرهیخته‌ای چون ابو ایاد و ابو جهاد... و از همدلی همیشگی طالبان نفت و دلار با سیاست‌های نژادپرستانه اسرائیلی، آزرده‌اند ــ مردم خوب اسرائیل و فلسطین (هر دو را) دوست دارند و پایان تخاصم کور اسرائیل با فلسطینی ها را انتظار می‌کشند.

سران اسرائیل (و نوکران‌شان) مانع اصلی صلح را تروریسم فلسطینی و اسلام سیاسی معرفی می‌کنند. اگر منظور نیروهای واپسگرا است که خودشان در آغاز به آن پر و بال دادند، ضمناً استعمارگران اروپائی هم مبارزات سیاهان افریقا را برای اخراج خودشان نژادپرستانه جلوه داده و مدعی بودند که آنها حاضرند در کنار سیاهان زندگی صلح آمیز و مسالمت جویانه داشته باشند ولی سیاهان تروریست مانع چنین صلحی هستند!

اسرائیل که بخش‌هائی از فلسطین و لبنان و سوریه را اشغال کرده و از این موضع، خواهان صلح است ــ همه حقوق بین الملل را زیر پا گذارده به هیچ مصوبه سازمان ملل که منافع وی را تامین نکند رای موافق نمی‌دهد و در این زمینه از وتوی همیشگی آمریکا برخوردار است. مگر می‌شود از مظلوم خواست که با ظالم تا موقعی که موضوع ظلم بر طرف نشده کنار بیآید؟

 

راستی چرا جنجالی که در غرب بر سر دیوار برلن برخاست، روی دیوار بلندتری که اسرائیل به دور فلسطینی‌ها کشیده، راه نمی‌افتد؟...

فراموش نکنیم که مبارزه علیه صهیونیسم، ابدا یهودی ستیزی نیست. بزرگترین دوستان یهودیان، وفادارترین مبارزان ضد یهودی ستیزی، یعنی مبارزان ضد صهیونیسم هستند.

 

بی اختیار به یاد محمود درویش و شعر زیبایش می‌افتم

بر دهانش زنجیر ببستند
دستهایش را به سنگ مردگان آویختند
و گفتند : تو قاتلی!
غذایش را، لباسش را و پرچمش را ربودند
و در سلولی بینداختندش،
و گفتند : تو سارقی!
از تمام بندرگاه‌ها طردش کردند
زیبای کوچکش را ببردند
پس بگفتند : تو آواره‌ای!

 

یا دامی العینین و الکفین
ان اللیل زائل
لا غرفه التوقیف باقیه
ولا زردالسلاسل!
نیرون مات و لم تمت روما...
بعینها تقاتل!
و حبوب سنبله تموت
ستملا الوادی سنابل

ای خونین چشم و خونین دست
براستی که شب گذرا ست
نه اتاق توقیف باقی‌ست
و نه حلقه‌های زنجیر!
نرون مرد، ولی رُم نمرده‌است
با چشمهایش می‌جنگد
و دانه‌های خشکیده‌ی خوشه‌ای
دره‌ها را مملو از خوشه‌ها خواهد کرد

 

به امید روزی که سیاست جنگ و ترور، قتل عام مردم بی پناه و خراب کردن خانه های مردم بر سرشان تعطیل شود، ارتش اسرائیل به مرزهای قبل از اشغال بر گردد و آزار جوانان فلسطینی پایان یابد تا آنان دلیلی نداشته باشند به ترور کور دست زده، کمربند انفجاری ببندند و با وجود عشق به زندگی، خود و همنوعان شان را در اسرائیل لت و پار کنند. بسیاری از قربانیان، کودکان معصومی هستند که نه از اشغال سر در می‌اورند و نه از نقشه راه...

 

من موزه قتل عام یهودیان را که جانشین موزه قدیمی «یاد واشم» شده و زندگی روزمره یهودیان در اروپا در سال های دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ را نمایش می‌دهد، ندیده ام و اگر بتوانم حتماً می‌روم و تالار نام ها، (اسامی و عکس های برخی از قربانیان) را که در یک مجموعه سه میلیون صفحه ای از شهادتنامه ها تنظیم شده ــ می‌بینم.

اما نمی‌دانم در مورد

·       جنایات آمریکا در دوران برده‌داری

·       پاکسازی نژادی سرخ پوستان

·       پاکسازی‌های نژادی در کامبوج، ویتنام، رواندا، بوسنی هرزگوین، چچن و دارفور... و

·       بزرگ‌ترین نسل‌کشی سده بیستم میلادی در سرزمین ما، (در طول سال‌های ۱۹۱۷ ــ ۱۹۱۹) که استعمار بریتانیا از سیاست نسل‌کشی به عنوان ابزاری برای سلطه بر ایران استفاده می‌کرد و بین هشت تا ده میلیون نفر از جمعیت بیست میلیونی ایران در اثر قحطی یا بیماری‌های ناشی از سوءتغذیه از بین رفتند ــ هم، موزه ای هست یا نه.

من موزه ای را که جانشین موزه قدیمی یاد واشم شده ندیده ام، امّا تاریخ اسرائیل را از دیدگاه مورخین اسرائیلی هم مطالعه کرده‌ام. 

به موزه آنا فرانک (آنا فرانک هاوس)، موزه داخائو در مونیخ آلمان و موزه های مشابه در چک و مجارستان و...رفتم، و نیز در لهستان اردوگاه مرگ آشویتس (بزرگترین قبرستان تاریخ بشری) را وجب به وجب دیده و از رنج یهودیان اسیر رنج بردم و می‌توانم در واکنش به آن همه آزار، تاحدودی جنبه های ترقی‌خواهانه صهیونیزم را درک کنم اما افسوس... این جنبش که در آغاز آنتی تز یهود آزاری ها در روسیه تزاری و لهستان و...بود، که بر داستان درایفوس نور می‌تابید، که نامش را از کوه صهیون (آرامگاه داود نبی) گرفته بود و... ــ خودش آلوده به ستم و بیداد شد...

 

البته از شما چه پنهان وقتی عکسی از سربازان آلمانی دیدم که بدون ماسک و بی آن که کمترین پوششی بر دهان، بینی و چشم خود داشته باشند در اتاق های مالامال از گازهای کشنده ایستاده و بر جان کندن یهودیان محکوم نظارت می‌کنند ــ از خودم پرسیدم گاز آیا سربازان آلمانی را خودی فرض می‌کند ؟!...بگذریم...

به امید روزی که اسرائیلی ها و فلسطینی ها هردو در صلح و صفا زندگی کنند تا دشمنان صلح، نتوانند بذر کینه بپاشند.

بزرگانی نظیر کارل مارکس، لاسال، آلبرت اینشتین، چارلی چاپلین... نیز یهودی بودند  واقعش این است که در میان اسرائیلی ها مردمان صلح‌طلب و فرهیخته بسیارند.

 

برای اطلاع بیشتر:

سایت موزه یادواشم

http://www.yadvashem.org/

 

برای آشنایی با دیدگاه مورخین اسرائیلی:

http://www.israel-iran.org/

 

دو پرسش:

۱- کشتن و سوزاندن شش میلیون نفر یهودی که در آن زمان در دنیا پراکنده بودند و مانند حالا در جائی مثل اسرائیل متمرکز نبو ده‌اند چقدر وقت لازم دارد ؟ به نظر شما در آن زمان

·        شناسائی،

·        اسیر کردن،

·        جمع آوری کردن و

·        کشتن و سوزاندن آن ها با آن سازماندهی،

·       چقدر نیرو و به ویژه چند سال وقت می‌خواهد...؟ 

۲- اگر اسرائیل بر طبق تصمیم بنیانگذاران اروپایی آن در بخشی ازخاک ایران تشکیل می‌شد و آوارگان وکشتگان ایرانی بودند، ما چه موضعی داشتیم. تسلیم محض؟...
***
همنشین بهار

hamneshine_bahar@yahoo.com

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
همنشين بهار:



[تاریخ ارسال: 21 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: فئواد قناعت]  [ foade-ghenaat4@mail.ru ]  
می خواستم در رابطه با صهیونیزم چیزی بنویسم دیدم این کلام محمود درویش که در مصاحبه با لوموند گفته، بسیار گویا است. او میگوید «مشکل اساسی تاريخ صهیونیزم اين است که تلاش کرده است تا واقعيّت صحنه را ناديده بگيرد.

از همان آغاز، او می دانست که شعارش نادرست است :

"يک سرزمين ِ بدون مردمان، برای مردمان ِ بدون سرزمين" !

در اين سرزمين، مردمانی وجود داشتند. در حالی که صهيونیزم به طوری رفتار کرد که انگار اصلاً اين مردمان، وجود نداشتند، يا داخل آدم به حساب نمی آمدند...» با آرزوی سلامتی و طول عمر برای همنشین بهار

و اين ماجرا، ادامه دارد...
  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.