شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

سه شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۶ - ۱۶ ژانویه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

چه کسی ایران را نجات خواهد داد: ایرانیان یا دشمنانشان؟

کورش عرفاني

عکس انتخاب سايت ديدگاه است
______
بیست و هفتمین سال از عمر جمهوری اسلامی دیروز به پایان رسید و این رژیم وارد بیست و هشتمین سال حیات خود شد. تا اینجای کار، عمر رژیم آخوندی-بازاری دو سال بیشتر از رژیم محمدرضا پهلوی پس از کودتای 28 مرداد 1332 بوده است. این نوشته کوتاه تر از آن است که بتوان در آن به کارنامه ی فاجعه بار جمهوری اسلامی اشاره ای کرد. و این کارنامه را کدام ایرانی است که نشناسد ؟

در این مدت تمامی تلاش های مستمر و کوشش های فداکارانه برای سرنگون ساختن رژیم ناکام ماند. رویای سرنگونی در عرض «شش ماه» و «دوسال» به کابوس بقای بیش از یک ربع قرن عمر رژیم تبدیل شد. دلایل این عدم موفقیت نیز فراوان است و در این نوشتار فرصت پرداختن آن نیست. واین دلایل را کدام ایرانی علاقمند به سیاست است که نشناسد ؟

بازگویی دوباره گویی ها چه سودی دارد ؟ حسرت گذشته ی ناکام  را خوردن به همان اندازه بیهوده است که بیان آرزوهایی که کمترین شانسی برای تحقق در آینده ندارند. موقعیت فعلی ایران ایجاب می کند که  عادتهای گفتاری و موضع گیری های مندرج در ناخود آگاه خویش را متوقف کرده و با نگاهی دیگر بر آنچه می گذرد بنگریم.

درسیر مبارزه یک زمان برای کنش است، یک زمان برای اندیشیدن و یک زمان برای بازاندیشیدن. این بازاندیشی را هر کس باید در رابطه با خود خویش صورت دهد تا در قبال نتایج آن نیز، اگر مایل بود، احساس مسئولیت کند. باز اندیشی روندی است فردی که آگاهی می طلبد و شجاعت. آگاهی در اینجا به معنای درک ضرورت بازبینی است و شجاعت یعنی جرات انجام آن و قبول مسئولیت های ناشی از نتایج آن.اما ازآنجا که بسیاری از ارزش ها میان ما ایرانیان ضد ارزش شده است بسیاری این بازبینی بر گفته ها و کرده های ناکارآی گذشته را به عنوان «تجدیدنظرگرایی» و «ضعف ثبات و اراده» می بینند. به همین دلیل نیز، به غلط، ایستادگی سخت سرانه  بر آن چه گفته شده را به عنوان  شاخص مبارزه کردن معرفی می کنند، حتی اگر آنچه گفته شده در تماس با واقعیت بی اعتبار شده باشد.

این روند به عنوان یک وجه از فرهنگ سیاسی نازای ایرانی همچنان ادامه داشته و در شرایط خاص کنونی نیز عمل می کند. شرایط کنونی اما چیست ؟  آیا تازگی ها و نو بودن پارامترهای موجود در شرایط فعلی موجب شده است که اپوزیسیون با دیدی نو و تازه به اوضاع جدید نگاه کنند ؟ نگاه کهنه بر پدیده ی نو سبب می شود که برای این درد جدید نیز درمان های قدیمی پیشنهاد دهیم. به همین دلیل نیز بهتر است ببینیم این شرایط  از چه نظر نو محسوب شده و نگرشی تازه را می طلبد.

ریشه ی بروز بحران کنونی

در طول بیست و هفت سال، جمهوری اسلامی به عنوان نوعی سرمایه داری نامتعارف نتوانست تضاد بین زیر ساخت مادی مدرن و روساخت مادون سرمایه داری جامعه را حل و فصل کند. قدرت اقتصادی بازمانده از انقلاب، پتانسیل طبیعی کشور، در آمد سرشار نفت، نیروی انسانی ماهر درون جامعه و رشد بی سابقه ی آموزش عالی...موجب شده است که زیرساخت اقتصادی کشور به سوی حوزه هایی از فعالیت مادی هدایت شود که پیشبرد آنها نیاز به یک نظام مدیریتی عقلایی و متبحر دارد. جمهوری اسلامی به دلیل بافت آخوندی–بازاری خویش توان تهیه و تدارک این مدیریت را نداشت و در عین حال اجازه ی رشد آن را در بیرون از حلقه ی آدم های خود نداد. به همین دلیل میان زیربنای اقتصادی و روبنای مدیریت سیاسی کشور تناقضی عظیم شکل گرفته است. ازیکسو رژیم فن آوری هسته ای می خواهد و از طرف دیگر زن و مرد را در اتوبوس و دانشگاه از هم جدا می سازد. سران نظام هنوز به رابطه ی ارگانیک این دو پی نبرده اند و نمی فهمند که یا باید زیر ساخت جامعه را عقب افتاده نگه می داشتند تا روبنا را نیز سنتی و عقب مانده، متناسب با آن، حفظ کنند و یا اگر زیر ساخت اقتصادی را توسعه می دهند باید عوارض سیاسی و فرهنگی آنرا درروبنا بپذیرند. بدین ترتیب، جمهوری اسلامی، به نوعی،  به همان تناقض رژیم پهلوی دچار شده است : توسعه ی اقتصادی شتاب زده و توسعه نیافتگی عمیق سیاسی.

تضاد فوق رژیم اسلامی را به آنجا کشیده که فاقد ساختار سیاسی متناسب برای دستیابی به یک سری از حوزه ها و فعالیت های اقتصادی مرتبط با فن آوری فوق مدرن مانند زنجیره ی غنی سازی اورانیوم جهت تغذیه ی سوخت نیروگاه های اتمی می باشد. عدم تجانس و نبود ارتباط ارگانیگ میان ساختار اقتصادی واجتماعی از یکسو و ساختار سیاسی و فرهنگی از سوی دیگر رژیم را در موقعیتی قرار داده است که سایر دولت های بیگانه به خود اجازه می دهند به رژیم دیکته کنند چه صنعتی برایش «مجاز» و کدامیک «خطرساز و غیر مجاز» است. جک استرا وزیر امور خارجه ی بریتانیا با لحنی توام با تحکم و تحقیر گفته است که غنی سازی  5 تا 10 سال باید متوقف شود.[1]

در نبود یک فهم ساختاری از تضاد موجود، رژیم اسلامی در دهه ی گذشته با براه انداختن جریان کنترل شده ی اصلاح طلبی تلاش کرد جامعه ی ایرانی و جامعه ی جهانی را با صحنه سازی شبه دمکراتیک بفریبد و این شکل بندی بی قاعده و نامتعارف نظام راجا بیاندازد : رشد اقتصادی مهم ناشی از انباشت سرمایه و عدم رشد سیاسی ناشی از انباشت قدرت در بالا.

 هنگامی که رژیم دریافت با روش ملایم اصلاحات فاقد اصالت به این هدف نائل نمی آید تصمیم گرفت تا با روش تهاجمی اقدام کند و از همین روی با جلو انداختن باند سپاهیان به رهبری خامنه ای و ریاست جمهوری احمدی نژاد تلاش دارد این شکل بندی ناهمچسب سرمایه داری، از نوع جمهوری اسلامی را، به جامعه ی ایرانی و جهان سرمایه داری تحمیل کند. این در حالی است که سرمایه داری جهانی نمی تواند تحمل کند برخی از حوزه های فعالیت اقتصادی و فن آوری های استراتژیک در اختیار رژیم هایی باشند که به دلیل تضادهای ساختاری خویش قادر نیستند به نحو «مناسب» و «اطمینان بخش» از آن فن آوری ها به سود امنیت و رشد سرمایه داری جهانی استفاده کنند.

 این خط قرمز را سردمداران سلطه ورزان غرب برای کشورهای غیرغربی گذاشته اند تا مبادا به واسطه ی بازی نادرست این بازیگران تازه کار سرمایه داری، نظم جهانی که غرب برنده ی نخست آن است به هم خورد. رژیم تهران این خط قرمز را زیرپا گذاشته است. دقت داشته باشیم تنش کنونی در درجه ی نخست به دلیل تعارض منافع میان یک سرمایه داری عقب افتاده با یک سرمایه داری پیشرفته است و برخلاف تبلیغات رژیم هیچ ارتباطی با منافع توده های محروم مردم ایران یا بقول او منافع ملی ندارد. نزاعی است میان سرمایه داری ایرانی و سرمایه داری غرب برای کسب نفوذ و امکانات بیشتر در منطقه نفت خیز و استراتژیک خاورمیانه. تضادی است میان طرح های توسعه طلبانه ی رژیم ایران و طرح خاورمیانه ی بزرگ آمریکا، طرح اسرائیل بزرگ صهیونیست ها و نگرانی منابع انرژی اروپا.

در چنین موقعیتی، جمهوری اسلامی با انتخابی دردآور مواجه  شده است : یا باید دستور سرمایه داری جهانی را رعایت کرده و دست از برخی حوزه های ی فن آوری  مدرن بردارد و یا باید تضاد میان زیر ساخت و روساخت جامعه ی ایرانی را حل کند. انتخاب نخست به معنای محدود شدن همیشگی ومحکومیت تاریخی رشد سرمایه داری نامتعارف ایران است. سرمایه داری ایرانی که قدرت سیاسی را نیز در قبضه ی خود دارد در این صورت هیچ  چشم انداز درخشانی ندارد ومحکوم است که به عنوان یک سرمایه داری توسری خورده ی پیرامونی و مهار شده، با ماهیت تجاری-پارازیتی، به بقای محدود، نامطمئن  و پر مشکل خود ادامه دهد. چیزی که پذیرش آن، به دلیل ابعاد و گستره ی بازار اقتصادی ایران و منطقه و نیز به دلیل توسعه طلبی که برخاسته ی از خصلت ذاتی سرمایه  انباشته شده است برای سرمایه داری دولتی ایران ناممکن و غیر قابل تصور است. انتخاب دوم،  یعنی تطابق روبنا و زیربنا نیز به معنای اعطای آزادی های سیاسی و اجتماعی است که پذیرش این امر، بنیان انحصار گرایی و اقلیت سالاری مستبدانه ی آخوندی –بازاری را زیر سوال می برد. شکست پروژه ی دوم خرداد نمود امکان ناپذیری این گزینه بود.

بدین ترتیب رژیم با درک این که نه گزینه ی اول (سرمایه داری اخته شده) و نه گزینه ی دوم (استقراردمکراسی) را می خواهد به دنبال آن است تا شاید برای خود انتخاب سومی را ممکن سازد. مافیاهای سرمایه داری دولتی، پس از آزمایش ناموفق بازی اصلاحات در دوران هشت ساله ی خاتمی، این مسولیت سخت و پر خطر را به دست باند احمدی نژاد سپاردند تا هم سرمایه داری ایران در مقابل سرمایه داری های غربی به قدرت نمایی بپردازد وهم اگر کار به جاهای باریک کشید تندروترین جناح خطر ساز درون حاکمیت، یعنی باند سپاهیان پیرو خط خامنه ای و احمدی نژاد، فدای این ماجراجویی تاریخی شوند. پروژه ی رژیم اینگونه خلاصه می شود : دست بردن به حوزه های فن آوری پیشرفته درعین حفظ  تضاد فاحش میان زیرساخت پیشرو و روساخت عقب نگه داشته شده ی جامعه ی ایران از طریق سرکوب سالاری. برای سردمداران نظام جمهوری اسلامی ایجاد گزینه ی نامعمول و نامعقول بسیار خطرناک اما مطلوب است بنابراین برایشان ارزش دارد که به دنبال آن بروند و شانس خود را امتحان کنند. بخصوص آنکه این تلاش می تواند در جایی به کسب سلاح اتمی نیزمنجر شده و رژیم را از حیث تهدیدات خارجی بیمه کند. هزینه ی این گزینه سازی ضد مردمی را رژیم می خواهد از جیب مردم و از جان و هستی جوانان توده های محروم جامعه پرداخت کند.

 آیا رژیم در این محاسبه ی خود درست عمل کرده  است ؟ آیا قادر به کسب موفقیت خواهد بود یا خیر؟ تمامی پیش بینی ها در مورد آینده ی ایران به پاسخ این پرسش بستگی دارد : آیا رژیم می تواند این گزینه ی سوم را به سرمایه داری جهانی از یکسو و به جامعه ی ناراضی ایران از سوی دیگر تحمیل کند ؟

ضرورت واقع گرایی

پاسخی که هم اکنون به طور شتاب زده در موارد متعددی توسط مخالفان جمهوری اسلامی به این سوال ارائه می شود اینست که خیر، رژیم نمی تواند این گزینه سازی را تحقق بخشد و حتما نابود خواهد شد. این پاسخ باردیگر همان گفتمان قدیمی را مطرح می کند : «رژیم کارش تمام است، اپوزیسیون باید هر چه زودتر متحد شود و جایگزین را شکل دهد». این گفتمان که سالهاست ادامه دارد به طور معمول در سایه ی رخدادهای مهم کشوراوج می گیرد و با کاهش شدت رویدادها فرو می نشیند.

 پاسخ عینی گرایانه اما ما را دعوت می کند همه ی احتمال ها، و نه فقط یکی را، در نظر داشته باشیم. چنین پاسخی به این نکته علاقمند است که رژیم از چه راهی، یا در واقع امر از چه راه هایی، می خواهد این گزینه ی سوم را بدست آورد : با جنگ ؟ با سازش در ظاهر و خیانت در خفا ؟   با باج دادن های حسابی ؟ با باج گیری ها حسابی ؟ با عقب نشینی تاکتیکی و پیشروی استراتژیک ؟ با رو کردن یک کارت جدید  و یا احتمال های دیگر. بر اساس دیدی واقع گرا درشرایط بوجود آمده، سرنگونی رژیم به عنوان یک احتمال در کنار احتمال های دیگر مطرح می شود. به همین دلیل نیز لازم است به عنوان نیروی مخالف رژیم آمادگی برخورد با هریک از این احتمال ها را داشته باشیم و برای چندین و چندمین بارغافلگیر نشویم. برای این منظورنباید انتظار داشت که رژیم در این یا آن گزینه به طور کامل به موفقیت رسد یا به طور کامل شکست بخورد ؛ می توان مطرح کرد که دراین یا آن ابتکار یا اقدام خود، رژیم تا چه حد موفق می شود و تا چه حد ناموفق می ماند. یعنی به طور مشخص، رژیم تا کجا می تواند درمقابل فشارهای خارجی – تحریم سیاسی، تحریم اقتصادی، محاصره ی دریایی و هوایی، حمله ی نظامی و...- مقاومت کند و اراده ی خود را به آنها تحمیل کند، و نیز در صحنه ی داخلی، تا چه حد می تواند مهاراعتراضات اجتماعی فعال یا بالقوه را در دست داشته باشد.

داشتن یک پیش بینی واقع گرایانه از میزان موفقیت ها و ناکامی های احتمالی رژیم به هریک از ما کمک می کند بدانیم چه می توان و چه باید کرد. دراین راستا نباید آغاز کنش گری برای تغییردهی را به فراهم شدن یک مجموعه ی کامل از شرایط  مناسب مشروط کنیم، زیرا شاید این شرایط مطلوب ما هرگز به طور کامل فراهم نشود. پس، موقعیت جدید رژیم می تواند به طور جبری و حتمی سرنگونی او منجر نشود، اما این موقعیت، فرصتی را بوجود می آورد که اگر مورد بهره وری هوشمندانه ی مخالفانش قرار گیرد می تواند به سوی سرنگونی رژیم پیش رود. ممکن است تنها بخشی از آن واقعیت یابد در این صورت باید از همین بخش بوجود آمده استفاده کرد و درمسیر تحقق بخش های دیگر آن تلاش کرد تا به هدف دست یافت. یعنی سرنگونی نمی تواند در ورای اراده ی ما متحقق شود و نیاز به آن دارد که ما شانس بالقوه آن را بالفعل کنیم. انجام چنین کاری بستگی به این دارد که آیا مخالفان رژیم این ویژگی های فنی موقعیت موجود را درک کرده و ازآن بهره می برند و یا باز منتظر این می شوند که سرنگونی، تابع عواملی در ورای اراده ی آنها صورت پذیرد.این بهره بری نیز به معنای آن است که کنش خود را مشروط به بدست آوردن حداقل هایی از تشکل ها و تجمعات مخالفان رژیم نکنیم، بلکه با کنش ورزی امکان این تجمع ها را بوجود آوریم. منتظر نباشیم اتحاد بوجود آید تا عمل کنیم، عمل کنیم تا اتحاد بوجود آید. نگوییم تا جایگزین شکل نگرفته ما وارد صحنه نمی شویم، وارد صحنه شویم تا جایگزین شکل گیرد.

اما این کنش گری باید سمت و سوی خود را تعیین و در وفاداری به آن سخت گیر باشد. زیرا اکثریت مطلق ایرانیان درباره ی چرایی تغییر سیاسی در ایران فکر روشنی در سر دارند اما اقلیت بسیار کوچکی هست که چگونگی تغییر سیاسی را به طور جدی مورد نظر قرار دهد. آیا چرایی این تغییر ضروری باید توجیه گر هرگونگی آن باشد ؟

بنظر می رسد که در میان سناریوهای چگونگی تغییر آفرینی در ایران رویارویی نظامی میان غرب و رژیم جمهوری اسلامی به بهترین نحو ممکن به پیش می رود. از هر دو سو، طرفداران این رویارویی در تلاشند که هیچ اشکالی در این روند پدید نیاید : تحریکات سیاسی، فشارهای دیپلماتیک، اهانت های متقابل، زورگویی های آشکار دوطرفه، باج خواهی های ناپذیرفتنی، تعیین شروط غیر قابل قبول برای طرف روبرو و ... دراین میان مسائلی مانند اعتراضات عظیم مسلمانان به انتشار کاریکاتورهای اهانت آمیز به پیامبر اسلام  کمتر تصادفی جلوه می کند. می بینیم که چگونه هر طرف از آن بهره می برد : رژیم توان بسیج مسلمانان در جهان را آزمایش می کند تا به عنوان یکی از خطوط دفاعی خویش در مقابل حمله ی احتمالی نظامی از آن بهره گیرد و غرب و صهیونیسم، برای تازه کردن آتش جنگ تمدن ها، آماده سازی افکار عمومی برای پذیرش یک ماجراجویی نظامی دیگر و حتی فراخواندن پیشرس اتباع خود از ایران برای آماده سازی جهت حمله ی نظامی.

این بار، برخلاف بارهای گذشته، نه رژیم علائم سازش چندانی ازخود نشان می دهد و نه غرب تمایلی به حفظ رژیم دارد. گویی دو طرف می دانند که بقای جمهوری اسلامی به شکل فعلی خود ناممکن شده و باید به سوی یک تغییر ضروری رفت. لیکن معنا و تعبیر این تغییر در ذهن رهبران سرمایه داری جهانی همان نیست که در ذهن اغلب ایرانیان تغییر طلب هست. هرچند که برخی تشکل های سیاسی یا شخصیت ها تلاش می کنند با پیغام های آشکار وپنهان خود نشان دهند این تفاوت ها چندان مهم نیست.

نتایج محتمل ترین سناریو

چنانکه مثال عراق و افغانستان نشان می دهد از زمانی که ارتش های سرمایه داری به یک کشور حمله ور شوند جان، مال، محیط زیست، آثارفرهنگی و بناهای تاریخی، حرمت انسانی، غرور و هویت ملی و خلاصه هستی مردم آن کشور کمترین ارزش و اهمیتی برای اجرای نقشه های نظامی، سیاسی و اقتصادی آنها ندارد. آینده ی ایران با حمله ی بسیار محتمل اسرائیل-آمریکا واروپا - هریک برای منافع مشترک و نیز خاص خود -  علیه کشورمان، آینده ای خواهد بود قابل پیش بینی. زیرا در بهترین حالت و پس از ویرانی درازمدت کشور، یک حکومت خواهی نخواهی دست نشانده را جایگزین رژیم ضد مردمی آخوندی – بازاری خواهند کرد. نه دمکراسی به معنای مردمی آن، نه عدالت اجتماعی به گونه ای که آرمان گرایان ایرانی بدان می اندیشند و نه حتی توسعه ی اقتصادی به مفهوم ملی اش شکل خواهد گرفت. ایران از بند حاکمیت مذهبی آخوندها خواهد جست اما بندهای نوین قیمومت مستقیم وغیرمستقیم زیر نظر مثلث سرمایه داری آمریکا، سرمایه داری اروپا و صهیونیسم اسرائیل بر دست و پا و گردنش بسته خواهد شد. حال تصور کنید ملتی که پس از 25 سال از استبداد سلطنتی جست و 27 سال تحت استبداد ارتجاعی زیسته است، در کشوری ویران شده در زیر بمباران های اتمی وازحیث مادی وروح جمعی خود تخریب شده، چند دهه زمان خواهد گذاشت تا از یوغ این مثلث شوم خود را برهاند.

پس این بار سناریویی محتمل گشته است که فقط تغییر رژیم را با خود نخواهد داشت تغییر تاریخ ایران خواهد بود. یک پیچ تاریخی کیفی و تعیین کننده که بر هویت ملی ما مهر زشت ابدی «ملت آزاد شده توسط دیگران» را خواهد زد.- بیچاره کلمه ی «آزاد» در این میان-. این مهر برای همیشه چون نشانی ننگین بر چهره ی ملت ایران باقی خواهد ماند  و در حافظه ی تاریخی ما این نکته را ثبت خواهد کرد : ملتی که لیاقت و شهامت رهایی خودجوش خویش را نداشت و سرانجام توسط اقدمات نظامی اسراییلی و آمریکایی واروپا از شر رژیم مستبدی که بر او سوار بود خلاص شد. خلاصی ی که بهای تاریخی بسیار سنگین خود را دارد. همانند ملت های تحقیر شده ی افعانستان و عراق که معلوم نیست آیا هرگز بتوانند ننگ سلطه ی آمریکا و اسراییل را از کشور خود پاک کنند یا خیر.[2] اینک نوبت ملت ماست.

افراد و تشکل هایی که ازرفتن پرونده ی هسته ای ایران به سوی نقطه ی درگیری زا ذوق زده شده اند شادی خود را مدیون کوته بینی خویش هستند. در واقع این درخت رژیم است که سبب شده آنها جنگل کشور و ملت ایران را نببینند. آیا آنها نمی دانند که از پس این گونه نابودسازی رژیم، این تمام ایران است که به سوی نابودی دراز مدت هل داده می شود؟ اگر این را می دانند و باز از این سناریو حمایت می کنند خائنند و اگر نمی دانند و حمایت می کنند نادان.

تنها به عنوان یک نمونه از آنچه به واسطه ی تهاجم نظامی بر میهن خواهد رفت، این فقط با درکی عمیق و دورنگرانه در باره ی آثار 4 میلیون ساله انتشار رادیواکتیویته بر محیط زیست و انسانی ایران است[3] که می توان به خود آمد و راهی دگر جست. راهی بر اساس واقع گرایی واحساس مسئولیت، راهی بر مبنای شجاعت و هشیاری. چشیدن طعم آزادی آنجا که باید این باصطلاح آزادی خود را مدیون دشمنان خونین آزادی بشر بود چه لذتی دارد ؟ آیا براستی در پس همه ی فداکاری و جانفشانی مبارزاتی صدها هزار جوان مبارز ایرانی و این همه تلاش مخالفان رژیم دراپوزیسیون  و مقاومت در داخل کشوراین نوع از«آزادی» است که قرارست نصیب مردم ما شود ؟ لیاقت ما از آزادی در همین حد است ؟

چه می توان کرد ؟

اینجا بر هر یک از ماست که مسولیت فردی خود را برانگیزیم. نگارنده بر این باور است که تا این حس مسولیت فردی در ایرانیان برانگیخته نشود امکان فائق آمدن بر ضعف های رفتاری و ایجاد یک جریان متحد نجات بخش میهن ناممکن است. قبل از اینکه به شعارهای کلیشه ای «اپوزیسیون متحد شوید» بپردازیم باید بستر ایجاد این اتحاد را فراهم کنیم. گام نخست دراین مسیر بیدار کردن ذهنمان است نسبت به خطرات و مصائبی که در انتظار کشور است، درک اینکه سناریو حمله ی نظامی به ایران بدترین سناریو است نه بهترین. مناسب ترین سناریو بیداری فردی ایرانیان، درک آنها از حساسیت موقعیت کنونی، شکل گیری یک روح جمعی ناشی از این درک مشترک افراد و سپس آغاز یک حرکت جایگزین سازی برای رژیم با تکیه بر این روح جمعی است. اختلافات و تفرقه ی ناشی از فرهنگ سیاسی استبداد زده و خودمداری ایرانیان چنان است که راه را بر هر گونه راه حل جمعی گسترده بسته است، به همین دلیل باید به خود آمد و با خود بیدارسازی از ضعف ها فاصله گرفته و به عنوان انسان مسول ایرانی وارد صحنه شویم. باید درد و درک مشترک داشت اما این درک باید از فهم فردی هر یک از ما برخیزد نه اینکه از جانب تشکلی یا رهبریی دیکته شود. امروز تنها با تکیه بر فهم مسولیت آفرین تک تک ماست که یک حرکت جمعی و متشکل در اپوزیسیون می تواند شکل گیرد و جایگزینی برای رژیم پیشنهاد دهد که از مشروعیت مردمی برخوردار باشد و به این واسطه، اعتبار بین المللی نیز بیابد. باید نهضت مسولیت پذیری فردی براه انداخت. در این نهضت هر کس با آگاهی از ضعف های رفتاری و فرهنگی تفرقه آفرین خویش، با احترا م به دگر اندیشی و اصل تعدد آرا، وارد تعاملی سازنده با دیگر ایرانیان می شود تا امکان یک حرکت گسترده فراهم شود. آگاه باشیم که برخلاف تمام سناریوهای گذشته برای تغییر آفرینی از طریق سرنگونی رژیم، این بار سرنوشت کشور می تواند بدست قدرتهای غیر ایرانی و ضد ایرانی بیافتد. این بار جنایت پیشه ترین حکومت ضد بشری تاریخ – حکومت اسراییل – و غارتگرین حکومت تاریخ – دولت امریکا و استعمارورزترین مجموعه ی حاکمیت ها – اروپا – برای کشورمان و ثروت های مادی و انسانی آن به میدان آمده اند. مثلث امپریالیسم-صهیونیسم -ارتجاع با بازی شوم خویش کشور را به سوی نابودی می کشاند و ما ایرانیان، منفعل، تماشاگر پیشرفت گام به گام سناریوی شوم آنها هستیم.  نباید گذاشت آینده ی ایران در دست رژیم ضد ایرانی و دشمنان ایران باشد.

 واکنش  در مقابل این سناریوی سیاه به اراده ی هر فعال سیاسی و به طور عام به هر ایرانی بستگی دارد. این در یک پیوند نوین و بازبینی شده میان افراد مستقل و تشکل های سیاسی است که می توان نیروی لازم را بسیج کرد. در این پیوند هم تشکل های سیاسی باید از دگم های همیشگی و غیر سازنده ی خویش فاصله بگیرند و هم افراد مستقل باید ضرورت های کار تشکیلاتی را مد نظر قرار دهند. اسطوره ی اتحاد یگانه را نیز باید کنار گذاشت. هر فرد باید بر اساس نزدیکی های اندیشه و برداشت خویش با تشکلی به تعامل پردازد که مناسب تر از بقیه تشخیص می دهد. نباید منتظر پیوستن همه ی تشکل ها و شخصیت ها و افراد به یک جبهه ی واحد شد. چنین چیزی از حیث سیاسی و جامعه شناختی محال است واین امری است طبیعی و بدیهی و لذا تاسف هم ندارد. اما نیروهای تشکیلاتی و مستقل دارای همسویی می توانند با نزدیک شدن به یکدیگر مجموعه هایی را فراهم کنند که با تحمل یکدیگرهر یک به تلاش می پردازند و درنهایت بر اساس معیارهایی مانند پرکاری، صداقت، شفافیت، کارآیی و هوشمندی مجموعه ی سیاسی توانمندتر نقش مهمتری را نسبت به دیگران بدست خواهد آورد. این رقابت سالم و پذیرش قوانین آن زیر بنای هر حرکت دمکراتیک است. تمرین این رقابت دمکراتیک برای مرحله ی سرنگونی ضمانت استقرار دمکراسی برای دوران بعد از سرنگونی خواهد بود.

نتیجه گیری

پس مشکل جمعی اپوزیسیون برای کار مشترک راه حل فردی دارد. با توجه به مجموعه ی ضعف ها و خصلت های تفرقه افکن و ضد همبستگی که در میان ما ایرانیان عادی و سنت شده است پیش شرط هر حرکت جمعی یک بازنگری فردی است. این در نزد هریک از ما، در ذهن هر کدام از ما ایرانیان و بر اساس شعور و مسولیت پذیری آگاهانه ی شخصی ماست که می توان راهی برای برون رفت ازبن بست کنونی اپوزیسیون پیدا کرد. برخورد سالم و غیراحساسی، رفتار توام با تساهل و مدارا، عادی دانستن انتقاد گری واحترام عمیق به اندیشه ی متفاوت، پیش شرط های موفقیت حرکتی نوین برای نجات میهن است. بدیهی است تحت تاثیر این فرهنگ نوین سیاسی نیروهای ناامید و سرخورده ی عظیمی در خارج و بخصوص در داخل کشور از پوسته ی سخت انفعال و بی تفاوتی بیرون آمده و به تدریج بر توانایی ایرانیان در پیشنهاد راه حلی نجات بخش برای میهن ایمان می آورند. در این میان وظیفه ی تشکل های سازمان یافته ای مانند مجاهدین دوچندان است. زیرا اگر امروز آنها برخی از پراتیک های بسته، درون تشکیلاتی، طرد کننده و عادت شده ی خود را کنار بگذرانند می توانند یک نقش محوری را در ایجاد این نزدیک سازی نیروها صورت دهند. اما نه برای اینکه به اصطلاح «همه را زیر چتر خود آورند» بلکه برای اینکه ازهمه پتانسیل موجود دست در دست دیگران برای پرهیز از این تغییر مخرب سیر تاریخ ایران، که توسط مثلث شوم امپریالیسم – صهیونیسم و ارتجاع  تدارک دیده می شود، استفاده کنند. برای مجاهدین و بسیاری از تشکل های دیگر سیاسی باید اصل نانوشته ی «منافع تشکیلات بر منافع خلق ترجیح دارد» با اصل روشن «سرنوشت خلق بر سرنوشت تشکیلات ارجحیت دارد» تعویض شود. این تنها با گذشتن از خودمداری تشکیلاتی در سازمان ها و خود مداری فردی در نزد ایرانیان است که می توان زمینه های تولد یک فرهنگ سیاسی نوین را بنیان گذاشت. فرهنگی مبتنی بر دیالوگ سازنده، احترام به تفاوت ها، بهره وری از نقاط مشترک و عمده نکردن نقاط افتراق. کافیست خود محوری های سازمانی و خودخواهی های فردی را کاهش دهیم تا زمینه ی باززایش اپوزیسیون فراهم شود. نیروهای مستقل باید با تعاملی سازنده و هدفمند با تشکل های فعال موجود همکاری کنند تا هم به پیشبرد مبارزه یاری رسانند و هم تاثیر مثبتی بر عادات غیر سازنده ی سازمان ها داشته باشند. چاره ی کار تنها در اراده گرایی است. به جای اینکه در انتظار نجات بخشی در بیرون از خود باشیم بدنبال چاره جویی دردرون خود باشیم.

شکل گیری یک جایگزین قدرتمند و مردمی تمامی معادلاتی را که اینک بدون حضور نمایندگان مردم ایران میان غرب و رژیم ترسیم می شوند زیر سوال خواهد برد. باید همت داشته باشیم و نشان دهیم که مردم ایران بلوغ و هشیاری بدست گیری سرنوشت تاریخی خود را دارند. برای اثبات یک چنین امر مهم و با ارزشی آیا سخت است که از برخی خودمحوری های فردی یا تشکیلاتی بگذریم ؟  نجات ما ریشه در درک ما دارد.

سیمرغی که در جستجویش هستیم سی مرغ ایرانیان است.

* *

www.korosherfani.com

11/02/2006


[1] http://www.bbc.co.uk/persian/interactivity/guest/story/2006/02/060207_h_jackstraw.shtml

[2]   در این باره یادآوری کنیم که پس ازگذشت 60 سال هنوزحافظه ی جمعی فرانسوی ها به گونه ای منفی تحت تاثیر واقعه ی تاریخی اشغال فرانسه بوسیله ی نازیها و آزاد سازی کشورشان توسط  نیروهای متفقین و مشخصا آمریکایی ها درجریان جنگ جهانی دوم قرار دارد.

[3]   تشدید بحران اکولوژیک :  کاظم موسوي زاده ( در سایت دیگاه) : http://www.didgah.net/maghalehMatnKamel.php?id=10400

 

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
کورش عرفاني:



[تاریخ ارسال: 20 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: سهراب لهراسپ]  [ sohrab@hotmail.com ]  
جناب آقای عرفانی، بنده نیز جزو کسانی بودم که در باره این مقاله نظر داده بودم. ولی، متاسفانه توضیحات جنابعالی را برای پرسش‌هائی که مطرح کرده بودم کافی نمی‌دانم. در نتیجه بجای باز ارائة سئوالاتی که مطرح کرده بودم، خود را مجبور می‌بینم که توضیحات شما را نقد کنم!! 1ـ زیرساخت و روساخت در تمامی نظریه‌ها می‌تواند وجود داشته باشد، ولی فقط در مارکسیسم است که "تقابل" آنان در معنائی سیاسی تعریف شده. 2 ـ سرمایه‌داری بر خلاف نظر جنابعالی در همة مناطق بر یک اساس رشد می‌کند، آنچه شما تفاوت در سرمایه‌داری می‌بینید از تعریف کهنه شده و بی‌معنا شدة سرمایه‌داری ملی و فراملی گرفته شده که، در دورة گذشتة جنبش‌های مارکسیستی به آن‌ها اقتداء می‌کردند، امروز در زبان سیاسی ایندو را امپریالیسم و فاشیسم می‌خوانند. 3 ـ در همین راستا نمی‌توان رشد سرمایه‌داری در ایران و پاکستان را متفاوت قلمداد کرد، تنها تفاوتی که ایندو با هم دارند، میلیاردها دلار اسقاطی‌های آمریکائی است که به دلیل صادرات نفت ایران و صرفا جهت بازگشت سرمایه به درون کشور آمریکا، برای ملت ایران ارسال می شود. 4ـ از تمایل سرمایه‌داری ایران به صورتی صحبت می‌کنید که گویا این سرمایه‌داری "وجود" دارد، و تمایلات و اهدافی از آن خود دارد، نه دوست گرامی، این همان اشتباهی است که چپ‌های افراطی اول انقلاب کردند، سرمایه‌داری در ایران، وجود ندارد. سرمایه‌داری ایران قارچی است بر پیکر سرمایه‌داری امپریالیستی غربی، نه با آن می‌تواند مقایسه شود، و نه با آن می‌تواند همسو یا مختلف‌الجهت باشد. شاید بهتر است که اینک لطف کرده به سئوالاتی که در اظهار نظرها مطرح شده جواب دهید. با تشکر.   

[تاریخ ارسال: 17 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: کورش عرفانی]  [ korosherfani@yahoo.com ]  
در پاسخ به نظرات ارائه شده برخی توضیحات را لازم می دانم :

1- تمایز گذاری میان زیرساخت و روساخت در انحصار مارکسیسم نیست. این تمایز در هر دستگاه تحلیلی دیگری که روابط متقابل این دو را در نظر داشته باشند قابل استفاده است.
2- سرمایه داری منطق واحدی دارد اما اشکال و کارکردهای متفاوت و متنوعی را شامل می شود. صرف اینکه بگوییم امپریالیسم سرمایه داری است، جمهوری اسلامی نیز سرمایه داری است و این دو با هم مشکلی ندارند ما را از فهم تضادها و تعارض های منافع سرمایه داری های غربی و غیر غربی معاف نمی کند. فراموش نکنیم دو جنگ جهانی نیز بین سرمایه داری ها بود که صورت گرفت.
3- مقایسه ی اقتصاد ایران که بیش از چهل سال است با روند صنعتی شدن روبروست و بسیاری از تحولات اجتماعی خود را به دلیل این رشد داشته است با اقتصاد دامداری-کشاورزی پاکستان چندان بجانیست. پیشرفت اتمی پاکستان نه در قالب یک تحول صنعتی درازمدت بلکه با کپی برداری و یاری برخی از قدرت های اتمی انجام شده است. ممکن است رژیم به دنبال کسب فن آوری اتمی برای ساختن بمب اتمی باشد اما نباید نقش حیاتی این فن آوری را برای آینده ی سرمایه داری ایران نادیده گرفت.
4- اینکه «امپریالیسم آمریکا» خواهان استقرار چه نوع سرمایه داری در ایران است یک بحث است و اینکه سرمایه داری ایران در سایه ی انباشت فرا کنترلی سرمایه تمایل به رفتن به چه سمتی دارد موضوع دیگری است. اگر زمانی میان این دو توافق برقرار شود تمام مشکلات سیاسی رژیم نیز حل خواهد شد. تضاد بر سر این است که این دو سرمایه داری دارای یک دید مشابه برای مدل مدیریت چرخش سرمایه در ایران نیستند و به همین دلیل دارای تعارضات عدیده ی سیاسی، ایدئولوژیک بوده ودر آینده ی نه چندان دور باید این اختلافات انباشته شده را از طریق نظامی حل و فصل کنند.
در پایان امیدوارم برخی دوستان به جای جستجوی صفت های مختلف برای معرفی اندیشه های یک نگارنده به طور مستقیم به نقد اندیشه های او بپردازند. از این طریق هم با کلمات کمتری می توان منظور خود را رساند و هم اجازه می دهند خواننده با کسب نظر و اطلاع خودش راجع به نوشته و نگارنده قضاوت کند. تلاش برای جا دادن نقد، تفسیر، قضاوت و ابراز برخی از تمایلات تشکیلاتی باعث می شود اصل موضوع در میان مطالب فرعی گم شود. غنای بحث در گرو سالم بودن آن است

با احترام - کورش عرفانی
  

[تاریخ ارسال: 15 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: علی یحی پور(سل تی تی )]  [ s.salehkia@freenet.de ]  
بخش اول نظراتم را در مورد این مقاله مطرح کردم حال به بخش دوم که در مورد زیر ساخت اقتصادی ایران است می پردازیم رفیق کوروش عرفانی می نویسند..در طول 27 سال ج.اسلامی به عنوان نوعی سرمایه داری نا متعارف نتوانست تضاد بین زیر ساخت مادی مدرن وروساخت مادون سرمایه داری جامعه را حل وفصل کند ... ج.اسلامی به خاطر بافت آخوندی بازاری توان مدیریت اقتصادی مدرن را ندارد ...به همین دلیل میان زیر بنای اقتصادی وروبنای مدیریت سیاسی تناقضی عظیم شکل گرفته است ...رفیق عزیز این تضاد وتناقض خاص وویژهء سرمایه داری ایران است که توسط امپریالیسم به جامعهء ایران تحمیل شده است کودتای رضا خان به کمک امپریالیسم انگلیس علیه جنبش جنگل وکودتای محمد رضا خان علیه دکتر مصدق به کمک امریکا دقیقاٌ سندیست که ثابت میکند که امپریالیسم خواهان استقرار یک سرمایه داری متعارف وکلاسیک در ایران نیست حرفهای شما پر از اغتشاش وپریشان گوئیست مثلاٌ می نویسید ...تنش کنونی (تنش رژیم با امپریالیسم )در درجهء نخست آنست که به دلیل تعارض منافع سرمایه داری عقب مانده با یک سرمایه داری پیش رفته است ... یاللالعجب !! امپریالیسم ای نوع سرمایه داری را در ایران ساخته است آنوقت چطور می تواند با آن تضاد یا تنش داشته باشد از دیدگاه سرمایه داری .سرمایه داری ایران یک سرمایه داری جهان سومیست که برای آب کردن اضافه تولید امپریالیسم توسط امپریالیسم در ایران ساخته شده است خصوصییت این سرمایه داری ناموزونی آن است یعنی احداث کارگاهای مدرن برای مونتاژ تولیدات صنعتی غرب وصنعتی کردن آن بخش از کشور که در خدمت سرمایه داری جهانیست مثل معادن ونفت .سرمایه گذاری در این بخش فقط برای نیاز سرمایه داری غرب است که مدرن است وگرنه باید 80 درصد در آمد نفت صرف تولیدات صنعتی برای کشاورزی و آموزش وبهداست وشالوده های اقتصاد ملی میشد ولی همش به بخش خدمات واشرافییت آخوندی صرف میشوددر همه نوع سرمایه داری تضاد زیربنا وروبنا هست منتها در سرمایه داری وابسته عمیقاٌ در تمام بخشهای اقتصادیست در ایران کارگاهای تولیدی فرش که به شکل قرون وسطی تولید واداره میشود در کنار نیروگاه اتمیست این ناموزونی به خاطر سرکوب بورژوازی ملی ایران وسرکوب آزادی های بورژوادموکراتیک در ایران است که مورد حمایت سرسخت امپریالیسم است شما طوری صحبت میکنید که گوئی امپریالیسم وسرمایه داری مدرن طرفدار دموکراسی درایران است امپریالیسم خون مجاهدین وهمهءنیروهای ملی و دموکراتیک را مثل شراب مینوشد کما اینکه در این مدت نوشیده است سرمایه داری تجاری که نماینده اش خامنه ای است با سرمایه داری دلالی وکمپرادری که نماینده اش جناح مافیای رفسنجانی وخاتمیست هر دو جناح باهم سرمایه داری امپریالیستی ایران را تشکیل می دهند ودر خدمت غربند در واقع سیاست غرب در گوآدالپ ودر حمایت از خمینی همین بود.شما باز می نویسید ...با حملهء آمریکا واسرائیل واروپا علیه کشورمان در بهترین حالت وپس از ویرانی یک حکومت خواهی نخواهی دست نشانده را جایگزین رژیم دستنشانده آخوندی وبازاری خواهد کرد که نه دموکراسی ونه توسعهء اقتصادی به مفهوم ملی اش شکل خوا هد گرفت ...این متن با تمام مقالهء شما در تناقض است وثابت میکند که یک پای شما در دنیای واقعییت وادبیات مارکسیستیست وپای دیگر شما در خرافات آکادمیک وبحثهای دانشگاهی بورژوازیست وشما در این تناقض گیر کردید وبا این خرافات بورژوائی خاک در چشم طبقهء کارگر ایران می ریزید من در عین اینکه به شما به عنوان یک محقق احترام دارم ولی توصیه میکنم برای رهائی از این اغتشاش ومفید شدن در راه آزادی تمام ادبییات تروتسکی که تحلیلی درست در بافت کشورهای جهان سومی است را مطالعه کنید با ادبیات دیوید ریکادو وآدام اسمیت وحتی خود مارکس نمشود دنیای کنونی را به درستی فهمید سر فراز باشید


... کاربر محترم، این دومین نوبت است که از شما متن طولانی دریافت کرده و منتشر کردیم. بعد از این در حد گنجایش اعلام شده در موازین ستون کاربران ( 400 کلمه) مطلب شما منتشر خواهد شد. توصیه میکنم ، اگر نمی توانید نظرات خود را کوتاه ومختصرتر بنویسید، آنرابصورت مقاله و برای مسئول ستون مقالات دیدگاه ارسال کنید.
  

[تاریخ ارسال: 13 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: سهراب لهراسپ]  [ sohrab@hotmail.com ]  
چقدر عجیب است، نه نویسندة مقاله و نه نظردهندگان، هیچکدام به این امر که رژیم ایران رژیمی دست‌نشانده است اشاره نمی کنند. این خود از نظر رژیم جمهوری اسلامی یک برد کاملاً اساسی است. چرا که مخالفان فرضی او استقلال عمل‌اش را به رسمیت می‌شناسند. آیا این امر واقعیت دارد؟ بنده چنین فکری نمی‌کنم. اگر کسانی که امروز، بعد از به قول خودشان 27 سال مبارزه با رژیم، نمی‌دانند چه باید بکنند، این امر نشان دهندة این واقعیت است که مشکل از اوپوزیسیون ایران است، و نه از آخوندها. وقتی کشتی گیر ضربه شد، نمی‌توان گفت که حریف حتماً قدرتمند بوده، ممکن است که کشتی گیر کشتی گرفتن نمی دانسته. من نیز چون برخی نظر دهندگان این مقاله بر این باورم که متاسفانه سواد سیاسی و راهبردی، و ضرورتا ارتباطات آخوندها با توده‌های مردم، از هواداران چپ وسیع‌تر است. چپ ایران نتوانسته قدمی در راه پالایش ایدئولوژیک خود بگذارد. این بحثی است که در کمال تأسف در سال‌های 1970 در آمریکا و در بطن کنفدراسیون عنوان کردم، خیلی‌ها از من دلخور شدند، همان‌هائی که امروز یا در خدمت رژیم رفتند و یا بر بالای دار! با بلغور کردن روبنا، زیربنا نمی‌توان بحثی اساسی را پیش برد. روبنا و زیربنا در مقاطع مختلف و جوامع متفاوت کاملا با هم فرق دارند، باید این مسائل را در بطن جامعه شناخت. چپ ایران آیا این شناخت از جامعه را دارد؟ بنده فکر نمی‌کنم. این همان چپی است که وقتی گفتیم آخوندها می‌آیند باید فکری کرد، نباید بی‌هدف از جنجالی که آخوندها و بی‌بی‌سی راه انداخته‌اند استقبال کرد، جواب داد: آخوند که نمی‌تواند مملکت اداره کند، شاه که رفت نوبت ماست!! حالا این شما و این کلاه خودتان که قاضی کنید.   

[تاریخ ارسال: 12 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: علي سالاري]  [ G_alisalari@hotmail.com ]  
اميدوارم آقاي عرفاني از اينکه نظراتشان را نقد مي کنم ناراحت نشوند. يکي از مشکلات صحنه سياسي ايران اينست که در بسياري موارد دست اندرکاران رژيم از نظريه پردازان روشنفکر بويژه چپ اپوزيسيون رژيم با سواد ترند. خواندن بخش تئوريک مقالهً آقاي عرفاني مرا بياد عبارات "خروس يک پا" و يا اينکه "گربه را هر طور بندازي بالا باز هم چهاردست و پا فرود مي آيد" انداخت. عموم رفقاي چپ، عادت دارند همه تحولات جامعه را با همان تئوري هاي ناقص و کپيه برداري شده از ديدگاههاي نارسا و در نتيجه زيانبار ايدئولوژيک گذشته توضيح دهند. بحث تضاد "زيربنا و روبنا"ي اقتصاد و سياست و توضيح همهً مسائل بين رژيم با غرب و آمريکا فقط از زاويهً تضاد بين سرمايه داري بين المللي و سرمايه داري ايراني يک قياس مع الفارغ است.

دست اندرکاران رژيم (در جناح اصلاح طلب) بعد از ناکام ماندن در خلق تئوري هاي اسلامي بدامن فلسفه و روش آکادميک مدرن روي آورده اند. ولي عموم نظريه پردازان جنبش چپ ايران نمي خواهند از شکست اين نوع مطلق کردن تئوري هاي ايدئولوژيک در بلوک شرق سابق درسي بياموزند.

اتفاقاً منافع رژيم بطور اقتصادي با غرب و آمريکا نه تنها تضاد ماهوي نداشته بلکه وجود رژيم عقب مانده و ارتجاعي در ايران، کشور را بلحاظ اقتصادي وابسته تر کرده و مي کند.

دوم، اتقاقا ميزان فرار سرمايه و نوسانات بازار بورس ايران در طول حيات رژيم بويژه بعد از آمدن احمدي نژاد گواه آنست که سرمايه داران ايراني هم بطور عام قرباني اين رژيم بوده و هستند.

کنش هاي اقتصادي اين رژيم ارتجاعي که با اتکا به در آمد نفت، صادرات و واردات را نيز به انحصار باندهاي مافيايي در آورده و آقا زاده ها را بازوي اقتصادي قدرت سياسي خود قرار داده است، با تئوري هاي کلاسيک مارکسيسم قابل توضيح نيست.

سوم، اتفاقا هم صدام حسين و هم رژيم ايران، عمدتاً در مقابله با فشارهاي سياسي و نظامي خارج بوده است که بفکر استفاده از اهرمهاي اقتصادي نفت و پول و بازار و غيره افتاده اند.

مهمتر اينکه اينگونه ديدگاههاي اشتباه ايدئولوژيک، دست آخر بين تضاد غرب و آمريکا با رژيم، خواه نا خواه، جانب رژيم را مي گيرد. چرا منظقاً در ترسيم تضاد ذهني و مفروض بين "امپرياليزم و سرمايه داري جهاني" با "سرمايه داري ايراني" جانب "سرمايه داري ايراني" يعني جانب رژيم حاکم را گرفته و خواهد گرفت. حال آنکه رژيم و سرمايه داري تجاري وابسته به آن، تنها يک زائدهً "سرمايه داري جهاني" بوده اند که نه بدلايل صرفا اقتصادي بلکه مهمتر از ان بدليل نگرش و کارکرد قرون وسطايي تماميت خواهانه، توسعه طلبانه و ارتجاعي آن، عمر مفيد (اتفاقاً اقتصاديش) براي غرب و آمريکا بسر آمده است.

اگر بپذيريم که در فرداي ايران، رابطه با جهان خارج که لابد نظام مسلط بر آن سرمايه داريست بايد مسالمت آميز و صلح آميز باشد و نه مبتني بر انزوا و يا قهر و تضاد! در آن صورت منافع ملت و مردم ايران، کما اينکه بهبود وضعيت طبقه کارگر نيز بسته به تعامل با همان نظام سرمايه داري بين المللي ( نه نفي و نابود کردن آن، بلکه کنترل، مشروط و قاعده مند تر ساختن آن) امکان پذير مي شود.

دموکراسي اتفاقا بر همين نوع تلقي و عملکرد و نظرگاه مبتني بر تخاصم بين کارگر و سرمايه داري، بين سرمايه داري بومي و جهاني، پايان مي دهد.

در يک نظام سوسيال دموکرات کارگر و سرمايه دار هر دو مقيد به رعايت موازين، مقررات و قوانيني مي شوند که لازمهً بقاي حيات يک اقتصاد پوياباشد. اميد است طيف دموکرات چپ ما اين مفهوم را درک و وجه العين خود سازند.
  

[تاریخ ارسال: 12 Feb 2006]  [ارسال‌کننده: علی یحی پور(سل تی تی)]  [ s.salehkia@freenet.de ]  
با درود به رفیق عزیز کوروش عرفانی عرض کنم آمریکا از ایران سه چیز می خواهد .اول پایگاه نظامی مثل زمان شاه ج.اسلامی نمی دهد نمی تواند که به دهد بخاطر خوراک تبلیغاتی که در درون ایران دارد .دوم منحل کردن بورس تهران این داستانش بسیار پیچیده است چین 65 درصد کالاهای صنعتی خود را به آمریکا صادر میکند یعنی 65 درصد سرمایه داری صنعتی آمریکا وابسته به تولیدات چین است که اگر روزی این کالا ی صنعتی از چین به آمریکا صادر نشود سرمایه داری امریکا ورشکست میشوند چون تولید این کالاها در آمرکا بسیار گران تمام میشود چین 30 میلیون زندانی سیاسی دارد واین کالاها را از طریق استثمار بسیار بالای این زندانیان تولید میکند ودر اختیار آمریکا می گذارد وچین اگر هم در جامعه خودش تولید کند هزینهء دستمزدش بسیار پائین است تمام این معاملات به دلار انجام میشود اگر در بورس تهران که از اول ماه مارس ایران نفت خود را به یورو در بورس تهران معامله کند که خواهد کرد مثل صدام حسین واین ضربهء بزرگیست به دلار آمریکا و آمریکا بورس تهران را نمی تواند تحمل کند. سوم. سوم در شکم دوم است امریکا برای اینکه چین را در کنترل وهژمونی خود داشته باشد باید نفت خاورمیانه را در دست داشته باشدبه خاطر همین به عراق حمله کرده است وبه خاطر همین به ایران حمله خواهد کرد... علت حمله آمریکا به ایران به خاطر این سه مسئله است مسئله اتمی شانتاژی بیش نیست تازه مسئله اتمی یک طرح امپریالیستیست برای بازگشت دلارهای نفتی به جیب غرب وبامنافع ملی ایران در تضاد است مسئلهءدیگر امریکا بخاطرتضاد روبنا وزیربنا درایران نیست که با رژیم درگیر است تضاد زیر بنا وروبنا تضاد ویژهء سرمایه داری ناموزون امپریالیستی ایران است وعین سیاست استعماری امپریالیستیست وهیچ تضادی با آمریکا ندارد در زمان شاه هم اینطوری بوده است در نتیجه این بحث شما با بحثی که در مورد اشغال عراق میکنید در تناقض است ومغلطه است وتمام راه کارهای شما را پنبه میکند ایران یک کشور سرمایه داری ناموزون جهان سومیست دوک نخ ریسی در کنار بمب اتمیست مثل پاکستان واین سیاست استعماری امپریالیستیست که مانع گسترش رشد شالوده های اقتصادملی وصنعتیست وکشور را آماده میکند برای آب کردن بنجلهای امپریالیسم در ایران د   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.