شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۶ ژوئن ۲۰۱۹

سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

تاکتیک دفاع فعال در مقابل تاکتیک انفعالی

سعيد اطلس (گيل آوا)

در باز نگری رویدادهای سیاسی دوران معاصر و بویژه سر بزنگاهای سرنوشت سازی که در آنها تلاش جمعی ملت برای خلع حاکمان مستبد از قدرت، با عدم موفقیت همراه بوده است، همواره با چراهایی توام با افسوس مواجه می شویم. در کنارش هم بحث چپ و راست زدن های رهبران جنبش و گروه های سیاسی و حتی روشنفکران و قلم زنان هر دوره ای پیش کشیده میشود. این بازنگری ها و   درسهای تاریخی ای که از رویدادهای گذشته می توان گرفت، طبیعتآ مسئولیت بیشتری، بر دوش صاحبان قلم میگذارد تا در استفاده از موهبت آزادی بیان و بیان رسانه ای مطالب شان، به اندازۀ کافی تعقل و تعهد بخرج دهند. چرا که مطالب رسانه ای در مجموع یکی از عوامل موثر در سمت دادن افکار عمومی در یک جامعه است. بنابراین بکار گیری غیر صادقانه از این ابزار موثر که از روشهای دیکتاتورها و استثمار گران است، و یا فضا سازی های غیر مسئولانه، گاه میتواند به تلاش های مردم در کسب آزادی شان صدمه وارد آورد.

در ارتباط با موضوع فوق، در 21 بهمن، مطلبی تحت عنوان "پویندگان حیات خفیف" را برای ستون "یاد داشت روز" دیدگاه آماده کردم، که شب 22 بهمن در سایت درج شد. در رابطه با این نوشته تنها یک مورد نظر منفی از یکی از دوستان متمایل به تعامل با جریان معروف به سبز ابراز شد که معتقد بود، در حال حاضر هر گونه انتقادی از این جریان و گرداننده گانش به نفع رژیم تمام میشود. از آنجایی که این نظر می تواند در بر گیرندۀ نظریات طیفی از مخالفین رژیم باشد، توضیح چند نکته را در این رابطه عاری از فایده نمی بینم.

هفتۀ گذشته با مطالعۀ بعضی از موضع گیری ها و رهنمود های مندرج در بعضی از سایت های منسوب به راه سبز، در رابطه با راه پیمایی های 22 بهمن، تصمیم گرفتم که در بارۀ غیر موثر و انحرافی  بودن این رهنمودها مطلبی بنویسم.  لذا در  نوشته ام با ارائۀ فاکت هایی از گردانندگان سایت های منسوب به جریان سبز و بویژه سایت جرس، نسبت به انحرافی بودن رهنمود های داده شده هشدار دادم. در این نوشته همچنین  تصریح کردم کهبخاطر محدود بودن تعداد روزهایی چون سالروز 22 بهمن که فرصت گرانبهایی برای گرد همآیی های میلیونی مردم ماست، سناریوی ایده آل برای رژیم گذراندن یک روز بی حادثه همراه با سکوت نسبی شرکت کنندگان معترض در تظاهرات است. در آنجا به رهنمود شیادانه ای اشاره کردم که در آن از تظاهر کنندگان خواسته بودند که مراقب دام و فریب شیادانی که شعار های هنجار شکن میدهند، عکس پاره می کنند و ماشین (نیروهای رژیم را) آتش می زنند باشند!

با این حال از آنجاییکه احساس می کردم که مطالبم ممکنست که مورد سوء استفادۀ رژیم قرار بگیرد، قبل از ارسال آن به دیدگاه علیرغم خواسته ام، در آن کلی جرح و تعدیل بعمل آوردم. حالا که چند روزی از تظاهرات 22 بهمن می گذرد، مصمم تر از قبل میتوانم بگویم که منع کردن مردم از دفاع از خود در مقابل دنائت غداره کشان رژیم، یک رهنمود انحرافی است و بیش از همه آب به آسیاب رژیم می ریزد. گردانندگان دوم خردادی این سایت ها متاسفانه همان ایده ها و تاکتیکهای بازدارنده ای را که در هنگامۀ وسعت یافتن دامنۀ اعتراضی دانشجویان و مردم در واقعۀ 18 تیر سال 1378 بکار گرفتند، امروز نیز در دستور کار خود قرار داده اند. آنها با عمومیت دادن به واژۀ خشونت گرایی، در واقع مقابلۀ بدون استفاده از سلاحهای گرم و سرد توسط مردم، در دفاع از خود را نیز در ردیف استفاده از سلاحهای متعارف جلوه می دهند که امری کاملآ باز دارنده و تنها خوشایند طراحان مدیریت بحران رژیم است. این نوع فرو نشاندن خشم تدریجی جامعۀ معترض ایران، در مورد مردمی که بدون هیچگونه رهنمودی از سوی آقایان، توانستند حماسۀ روز عاشورا را در ششم دیماه بیافرینند، خواه آگاهانه و خواه نا آگاهانه صورت بگیرد شدیدا محکوم بوده و باید در مقابل اینگونه انحرافات ایستاد. هر چند که نسل آگاه ما نشان داده است که در این موارد بسیار هشیارانه می اندیشد و عمل می کند. در این رابطه چند نمونه از اظهارات کسانی را که در تظاهرات 22 بهمن شرکت داشتند را از نظر می گذرانیم:

نامه‌ای از ایران:‌ درس‌های زیادی که باید آموخت -  (پژواک ایران)

اميدوارم خوب و خوش باشي. ديروز بعد از چهار ساعت قدم زدن بشدت خسته بودم و ...............آنچه تاسف انگيز بود بي‌برنامگي جمعي سبزها بود. بامزه اينجاست كه چون گفته بودند از مردم فاصله نگيريد و شبيه مردم باشيد يك عده از حول حليم تو ديگ افتادند و چفيه به گردن با ريش به تظاهرات آمدند! به اين ترتيب بسيار ساده‌تر از آنكه امكان داشت صف آقايان را پر كردند. .......... ناكامي از آنجاست كه آقايان براي نشان دادن روش مسالمت آميز خود حاضر شدند از حركت مستقل خود چشم بپوشند. حاضر شدند شعار ندهند و در ميان تظاهرات دولتي گم و گور شركت كنند. براي من شكي نبود كه اين تظاهرات شكست مي‌خورد............. ....اصلا مهم نيست كيك و سانديس مي‌دهد. مهم نيست كه نيروي انتظامي اش ديروز فضاي جنگي درست كرده. مهم اين است كه ستاد فرماندهي رژيم دارد پويا عمل مي‌كند و به هر تظاهرات به چشم يك جنگ نگاه مي‌كند كه بايد در آن برنده شود. ما برعكس خود را در هر جنگ برده مي‌دانيم و اين يعني باخت.

گزارش پیک نت از میان جمعیت میدان آزادی –"سبزها چند برابر بودنداما شعارشان "سکوت" بود!

"امروز اکثریت مردم سبز، به احترام کلام موسوی، با آنکه میدانستند چه فضای سپاهی و امنیتی بر تهران حاکم است، با حفظ آرامش آمده بودند، اما حکومتی ها ناجوانمردانه با آنها رفتار کردند. این رفتار باعث شد که از این پس دیگر مردم به هیچ وجه روی حفظ روحیه برادری و این نوع وعده ها حساب نکنند و آماده به خیابان بیآیند.......آیا باز موسوی از مردم خواهد خواست که در راه پیمائی های مشترک با نیروهای حکومت مثل 22 بهمن امسال با سکوت  شرکت کنند؟ تصور نمی کنم. امروز حجت بر همه تمام شد که حکومت قصد جان مردم معترض را دارد".

 

 

بجز موارد فوق دو مورد اعتراض از طریق ایمیل شنوندگان از ایران و یک ارتباط تلفنی توسط یکی از شرکت کنندگان در تظاهرات 22 بهمن، نسبت به برنامه ریزی ها و توصیه های فوق محافظه کارانۀ گردانندگان جریان سبز - پیرو خط امام  (برنامۀ دو روز اول از بیژن فرهودی در 13 فوریه) در رابطه با این روز بعمل آمد که تماما موئد نظرات فوق بود.

 

بنابراین هشدارهای مسئولانه ای که بر آمده از شناختی عمیق از ماهیت مکاّرانۀ رژیم و همچنین عملکردهای سازشکارانه و جهت داریست که میتواند برای جنبش اعتراضی ریشه دار مردم داغدیدۀ میهنمان ضایعه آفرین باشد، از جمله وظایف مهم گروههای مردمی و فعالان و دوستداران جنبش دمکراتیک و آزادیخواهانۀ خلق در زنجیر سرزمین مان است. بحث بر سر مسایل سلیقه ای و مقابله به مثل نیست، بلکه هدف این است که ملت مار گزیدۀ ما، مجددا از همان سوراخی که قبلآ گزیده شده است، گزیده نشود.
هیچ انسان با وجدانی نمی تواند از ضرب و شتم و ظلمی که نسبت به آقای کروبی و فرزندش علی و همچنین دکتر زهرا رهنورد توسط مشتی جاهل و خود فروخته در روز 22 بهمن امسال بعمل آمد، احساس انزجار نکند. ضمن اینکه همۀ اینها ادامۀ همان ظلم و ستمی است که از همان ماههای آغازین بهار آزادی ملت ایران بر سر هر آنکس که از حق و عدالت و استبداد سخن گفت، ناجوانمردانه فرود آمده است.

 

هیچکس بجز حاکمان جنایت پیشۀ این نظام ماجراجو و بحران ذی خواهان رواج خشونت و براه افتان حمام خون در این کشور نبوده و نیستند. خود آقایان هم حتما مطلع هستند که اتّفاقات خشونت آمیزی که پس از سی خرداد 60 در کشور بوقوع پیوست چگونه و بوسیلۀ چه کسانی زمینه سازی شد. اگر نمیدانید از این آخوند دزد محمد یزدی که هنوز در قید حیات است، بپرسید.

 آنچه مسلم است حاکمیتی که دستش را به خون جوانان ایران آلوده کرده است، به هیچ وجه ریسک تن دادن به نوعی مصالحه با مخالفانش را از نظر دور نخواهد داشت و به سازش و گفتگو رضا نخواهد داد. الا اینکه خواسته ای در میان نباشد و طرف مذاکره از تمامی مطالبات خود کوتاه بیاید. بنابراین اگر اعتراضات مردمی همچنان ادامه پیدا کند و سازشی در بین نباشد، ورود تمام عیار سپاه به عرصۀ سیاسی و امنیتی کشور غیر قابل اجتناب خواهد بود. در اینصورت جنبش، استراتژی ای متناسب با شرایط جدید می طلبد که بر خلاف تاکتیک های منفعلانۀ کنونی گردانندگان سبز (پیرو خط امام) اساس آن بر تغییر تعادل قوای کنونی به نفع جنبش و نیروهای مردمی استوار خواهد بود، که البته الزامات خود را می طلبد. این رژیم به دفعات نشان داده است که زبانی بجز زبان قدرت نمی فهمد و تلاش برای کشاندن حاکمان خونریز این نظام ترک خورده به پای میز مذاکره تنها آب به هاون کوبیدن است. باید به نیروی مردمِ آگاهی که عزم خود را بر پایان دادن به حیات منحوس این رژیم استوار گردانیده اند، ایمان داشت.

 

 

با تشکر

سعید اطلس
لندن – یکشنبه 14 فوریۀ 2010



منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.


   
نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از سعيد اطلس (گيل آوا):




در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.






[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.