شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۲۲ آوریل ۲۰۱۹

سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

زندانهای ایران
باید به عنوان نماد جنایات رژیم اسلامی باقی بماند

وریا محمدی

جان باختن دو مبارز جوان در زندانهای ایران در کمتر از چند هفته ،افکار عمومی را به عمق تاریک سالاری در درون زندانهای جمهوری اسلامی رهنمون کرد.این نوشته کوتاه به دلایل مقابله با سیاست تخریب زندانها در جمهوری اسلامی خواهد پرداخت که از حدود دو سال قبل به این سو در لوای انتقال به خارج از شهرها آغاز شده است. قریب به دو سال پیش زندان قصر تهران ، در میان هیاهوی لودرها و ماشینهای سنگین، به آسانی تخریب شد و در نهایت بی شرمی، مسئولین امر این حرکت را ستوده و به مردم تبریک گفتند. پروسه تخریب زندانها که تحت عنوان انتقال به بیرون از شهرها، در حال به انجام رسیدن بوده و هست، ناشی از یک سیاست وضع شده از بالاست. حرکتی که از دو سال قبل در ایران آغاز شده است، از مدتها قبل ودقیقاً بعد از سرنگونی دیکتاتوری بعث در عراق به حوزه کاری مقامات دولتی وارد شد. نگاهی کوتاه به عراق بعد از صدام حسین نشان میدهد که بیشترین آثار از جنایات ضد بشری حزب بعث در زندانهای این رژیم کشف گردید. مکانهای شکنجه های وحشتناک و گورهای دسته جمعی در زمین زندانهای رژیم صدام حسین، هم اینک نیز، هربیننده ای را منزجر میکند. با این مشابه سازی دیکتاتوری مذهبی در ایران نیز اگر بیشتر و فروانتر از حزب بعث در عراق جنایات نکرده باشد مطمئناً کمتر نکرده است. مکانی که بهترین محل به انجام رسیدن هرنوع جنایت و کشتار میتواند باشد، زندانهای دربسته و بدور از هر نظارتی است که سالهاست در ایران از سوی یک مدیریت ضد انقلابی و خردستیز تحت کنترل قرار گرفته است. نزدیکترین و بهترین نمونه ای که میتوان برای اثبات اینکه جمهوری اسلامی در تلاش است که آثار جنایات خود را از زندانها پاک کند و بقایای آنرا تخریب نماید، تخریب زندان دادگاه انقلاب اسلامی شهر سنندج بود. رژیم که در کردستان نیز اقدام به پروسه انتقال زندانها به بیرون شهرها کرده است، هنگامی که در زندان دادگاه انقلاب مشغول تخریب این زندان بود،دستش رو میگردد. به طور اتفاقی و ناگهان کارگران با چند جسد دفن شده در محوطه زمین زندان روبرو شدند که کارگران حاضر بعداً از سوی رژیم تهدید شدند که از این موضوع سخنی به میان نیاوردند. بهانه مقامات رژیم برای تخریب زندانها تاکنون این بوده است که آنها قصد دارند به دلیل وضعیت نامناسب زندانها،در پروژه جدید استانداردهای بین المللی رعایت شده و مسائل تربیتی وطبقه بندی زندانیان و کاهش بدآموزیها مدنظر قرار گیرد، اصلی که هیچگاه در زندانهای جمهوری اسلامی رعایت نشده است.عکس این موضوع نیز صادق است چون همواره هرزندانی که به هر دلیل وارد زندان شده ، با فراگرفتن وسیعترین خلافهای موجود و بدآموزیها شگرف از زندان خارج شده است. انتقال زندانها به خارج شهر در حالی مطرح شده است که استراتژی جمهوری اسلامی در برخورد با مخالفان سیاسی، نگهداری زندانیان سیاسی و عقیدتی درمیان جانیان بالفطره وبزهکاران اجتماعی همانند معتادان، سارقان و غیر بوده و هست. اگرچه جمهوری اسلامی، ایران رابه قفسی جهنمی بدل کرده و گورستانی بزرگ از آن آفریده است وجای جای این سرزمین بزرگ حکایتگر جنایتهای رژیم اسلامی است، اما زندانهای این رژیم و خصوصاً اوین، گوهردشت، قصر و دیگر شکنجه گاههای مخوف دادگاههای انقلاب، سپاه پاسداران و سایر نهادهای امنیتی_اطلاعاتی در سرتاسر ایران باید بعنوان نماد تاریخی جنایات جمهوری اسلامی برای ثبت در اذهان جهانیان و نسلهای آینده حفظ گردد. هزاران انسان شریف و مبارز، هزاران انسان آزادیخواه و برابری طلب و هزاران نفر از عزیزترین فرزندان مردم یا در زندانهای جمهوری اسلامی به جوخه های اعدام سپرده شده و زیر شکنجه جان عزیزشان را از دست داده اند و یا حداقل مدتها در طاقت فرساترین شرایط، زندانهای سرد و تاریک این رژِیم را متحمل شده اند. از جنبه ای دیگر نیز آثار این مقاومتها و جانبازی ها حائز اهمیت بوده و باید حفظ آن به یک خواست عمومی تبدیل گردد. زیرا زندان هرچند که همواره در قاموس رژیم سیاسی ایران مترادف با قتل و زجر وشکنجه بوده است، اما از هنگامی که آزادیخواهان و مبارزان انقلابی در بند شدند، این مکان به کانونی برای رسیدن به آزادی و دمکراسی تبدیل شده است. تخریب و انتقال زندانها به خارج شهرها به بهانه رعایت استانداردهای بین المللی و دیگر اراجیفی از این دست، تنها پوشاندن لباس ریاکارانه ی دیگر براعمال جنایت کارانه جمهوری اسلامی است که به وفور در آنها جنایت صورت گرفته است. زندانهای جمهوری اسلامی همواره مکانی بوده که هرگاه ناظران بین المللی و نمایندگان نهادهای مدافع حقوق بشر قصد بازدید از آنها را کرده اند، جمهوری اسلامی به تکاپو افتاده تا آثار جنایات خود را مخفی کرده و به هر نحو ممکن بردیدگان جهانیان پرده تاریک بکشد. این پروژه تبلیغاتی حکومت، درکلیت خود به دنبال آنست که بعد از انهدام تخت دیکتاتوری ولایت فقیه، لکه ننگ گورهای دسته جمعی درون زندانها و دیگر اعمال مشابه که تا صفحات آخر تاریخ بشریت به نام حزب سرنگون شده بعث به ثبت رسیده است، بر پیشانی جمهوری اسلامی باقی نماند. لذا از آنجا که هم رژیم سیاسی ایران و هم افکار عمومی داخلی و خارجی همگی بر این نکته به تفاهم رسیده اند که انهدام نظام دین سالار جمهوری اسلامی و خاتمه استبداد مذهبی حتی اگر به این زودیها نباشد، اما غیر ممکن نیست و اقدامات و اعمال جانیانه رژِیم به سرعت افشا شده و طرح محاکمه عاملان و آمران و مسئولان جنایات رفته بر مردم ایران طی 27 سال گذشته به یک خواست همگانی بدل خواهد شد، پس اعتراض به تخریب زندانها و ممانعت از پاک شدن آثار این جنایات امری ضروری خواهد بود. جنبشهای گسترده دانشجویان، جوانان، معلمان و جنبش ساکن اما پرقدرت و با پتانسیل کارگری در داخل و تلاشهای همه جانبه اپوزویسیون ایرانی بدون تردید در تغییر سریع رژیم سیاسی ایران نقش عمده ای ایفا خواهد کرد و به همین جهت نیز باید حفظ آثار این مقاومتها به یک خواست عمومی و همه گیر بدل گردد.



منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.


   
نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از وریا محمدی:




[تاریخ ارسال: 21 Sep 2006]  [ارسال‌کننده: مجید مقدم]  [ majid_moghadam@hotmail.com ]  
دوست عزیز: با وجود تمام نکات درستی که در تحلیل خود مبنی بر جنایتکار بودن جمهوری اسلامی اظهار داشته اید متاسفانه من با نتیجه گیری شما دایر بر حفظ زندانها به هر دلیلی در کشوری مثل ایران و در شرایط کنونی بسیار مخالف میباشم.هر چند خود من از کوره های ادم سوزی نازی ها در ماتهاوزن اتریش به کرات بازدید کرده ام و از اینکه این محل کشتار را به صورت موزه جهت عبرت ایندگان در آورده اند تحسین کردم ولی به یاد دارم در اوایل انقلاب عده ای هم نظر با شما بودند که بایستی زندانها به خصوص اوین را به صورت موزه ای برای نشان دادن جنایات پهلوی به آیندگان نگاه داشت ولی شاهد بودیم فقط چند ماه بعد از انقلاب اگر اشتباه نکنم سعادتی اولین زندانی اوین بود که رژیم اسلامی از تسهیلات ! بازمانده از رژیم سابق استفاده کرد و پس از مدتی به گسترش زندانهای باقیمانده از رژیم قبل پرداخت. در حالیکه برعکس پس از انقلاب فرانسه اولین اقدام انقلابیون خراب کردن زندان مخوف باستیل بود که هم اکنون تنها چند سنگ از آن برای یادگاری باز مانده است. موفق باشید   






[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.