شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۲۶ تير ۱۳۹۸ - ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹

سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

سخن کوتاه بود، اعدامشان کردند

زينت ميرهاشمي

گلزار خاوران سمبل شقاوت «خمینی»

یادداشت هفته بنا بر رسم معمول، باید به رویدادهای پی آمده در طی هفته بپردازد. اعتراض کارگران به تغییر قانون کار، له شدن مردم ایران زیر فشار فقر و افزایش استثمار و بردگی و .... قربانی کردن مردمی برای حفظ نظام جهل و جنایت.

اما بر تارک همه اینها، یک رویدادی ذهن مرا بیش از همیشه و در فراسوی همه رویدادهای جاری به خود مشغول می دارد و نمی توانم از آن بگریزم. گرچه حول آن در ماه جاری بسیار نوشه شده و سروده شده، اما باید آن قدر نوشت و آن قدر با صدایی بلند فریاد زد تا گوشه ای از جنایاتی که به فتوای خمینی و عاملان آن که هنوز بر کرسی قدرت سوار هستند صورت گرفته، روشن شود و  شاید  همه کسانی که هنوز موضعی صریح در محکومیت آن نگرفته اند شرم کنند.

تا زمانی که آمران و عاملان این جنایت علیه بشریت، محاکمه عادلانه و علنی و با حضور همه ی شاهدان نشوند، ابعاد آن روشن نخواهد شد. پس این وظیفه مرا بر آن می دارد که یادداشت این هفته را بر رویدادی قرار دهم که اگر چه نزدیک دو دهه از آن می گذرد اما فراموش نشده و نخواهد شد و هرگز اجازه نمی دهیم آتشی که از آن جنایت در درون هر انسان شرافتمندی برافراخته شده خاموش شود. آتشی که سند زنده جنایت یک حکومت استبداد مذهبی است. به همین دلیل در پیکان همه جنایاتی که جمهوری اسلامی طی 27 سال بر مردم ایران روا داشته است، قتل عام و کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی در سال 67، قرار دارد. رویدادی که پایداری، شجاعت و مقاومت مردمی در مقابل بی رحمی حکومت را نشان می دهد و حماسه های مقاومت آن  سینه به سینه نقل می شود. خاوران تبدیل به آرامگاه غول پیکران قصه ها شده است.

اما به قول شاملو «نه جهان به آخر رسیده است و نه قرار است که سلطنت جابرانه ابلیس برای ابد بر پهنه زمین مستقر بماند»

اما رویداد سال 67، تنها تقابل جنایت با حماسه و مظلومیت نیست، رویدادی است که باید دادخواهی شود. بنابراین هر سال در مرداد و شهریور، زمان پیمان بستن با عزیزانی است که در گلزار خاوران آرمیده اند. پیمانی با بازماندگان آنها که نخواهیم گذاشت این جنایت فراموش شود و نیز نمی گذاریم که آمران و عاملان آن آرام بگیرند.

بر یکی از پلاکاردهای همایش زنان در 8 مارس امسال در تهران نوشته شده بود: «جهانی دیگر ممکن است» حضور انبوه جوانان، دانشجویان و مردم روز جمعه 9 شهریور  در خاوران و بر مزار قربانیان کشتار سال 67، پیام ساختن ایرانی دیگر به همه اعلام می کند. حضور گسترده مردم در کنار مادران، همسران و فرزندان دریا دلان خفته در خاوران، علیرغم دستگیری، ایجاد رعب و وحشت، بازتابگر عزم استوار مردم برای رهایی از نظام جهل و جنایت حاکم بر ایران است. پیام این همایش به گمان من این است:سلطنت جابرانه ولایت فقیه نابود می شود.

برچیده شدن بساط ظلم و جور حکام  ایران خواست عاشقان بی قرار آزادی است که در سیلابهای بهاری شنا کردند و در برابر سوالهای کوتاه جلادان به دالان مرگ کشیده شدند. در گرانیگاه چنین پیامی است که همه رویدادی هفته، ماه و سال برجسته می شود.

در برابر تندر می ایستند، خانه را روشن می کنند و می میرند. «شاملو»

Zinat_mirhashemi@yahoo.fr

 



منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.


   
نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از زينت ميرهاشمي:




در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.






[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.